Προβεβλημένα

ΧΕΡΙ ΠΟΥ ΑΠΛΩΝΕΤΑΙ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΟ ΚΑΣΤΕΛΟΡΙΖΟ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΟΒΕΤΑΙ! ΠΡΩΤΑ ΤΟ ΚΑΣΤΕΛΟΡΙΖΟ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΑΣ!

Πέρα ἀπὸ τὸν Μεγάλο Ζόφο ποὺ ἔχει σκεπάσει τὴν Ἑλλάδα καὶ τὶς καρδιὲς τῶν Ἑλλήνων προβάλει σήμερα ἕνας Μεγάλος Ἥλιος. Ὁ Ἥλιος αὐτὸς λέγεται ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΖΩΗ (ΑΟΖ). Εἶναι τὸ Μεγάλο Δῶρο τῆς Φύσης πρὸς τὴν Ἑλλάδα. Εἶναι ἡ Μεγάλη Λύση στὴν Οἰκονομικὴ Καταστροφὴ τῆς χώρας καὶ στὴν Ἀναγέννηση τοῦ σύγχρονου Ἑλληνισμοῦ. Εἶναι ἡ Μοναδικὴ Εὐκαιρία ποὺ ἀνοίγεται μπροστά μας γιὰ νὰ Ἀποτινάξουμε τὸν ζυγὸ τῆς Νέας Κατοχῆς ποὺ μᾶς ἔχει καταστήσει Ἀποικία Χρέους καὶ παρασιτικὴ ἀπόφυση τῆς Δύσης. Εἶναι τὸ Μεγάλο Ἐφαλτήριο τῆς οἰκονομικῆς μας Ἀνόρθωσης καὶ μπορεῖ νὰ γίνει ἡ Ἀφετηρία γιὰ τὴν Νέα Ἐθνική μας Παλιγγενεσία. Ὑπὸ ἕναν αὐστηρό ὅρο: ΝΑ ΤΗΝ ΑΞΙΟΠΟΙΗΣΟΥΜΕ!

Ἡ βάση γιὰ τὸ Ξεπέρασμα τῆς Κρίσης καὶ τὴν Οἰκονομικὴ Ἄνθιση τῆς Ἑλλάδας εἶναι ἡ ἐκμετάλλευση τοῦ Τεράστιου Ὑποθαλάσσιου Ἐνεργειακοῦ Πλούτου τῆς ΑΟΖ. Καὶ εἰδικὰ τὰ χρυσοφόρα Κοιτάσματα Ὑδρογονανθράκων ποὺ βρίσκονται Νοτίως τῆς ΚΡΗΤΗΣ (στὴν «Λεκάνη τοῦ Ἡροδότου»).

Ἡ Ἀνακήρυξη καὶ ἡ Ἐκμετάλλευση τῆς ΑΟΖ καθιστοῦν τὴν Ἑλλάδα Ἐνεργειακὴ Πρωτεύουσα τῆς Μεσογείου καὶ ἕνα ἀπὸ τὰ μεγαλύτερα κέντρα ὑδρογονανθράκων στὸν κόσμο. Οἱ Ὑπολογισμοὶ τῶν Μεγάλων Ἑταιρειῶν καὶ οἱ ἐκτιμήσεις τῶν Ἐμπειρογνωμόνων εἶναι κάτι παραπάνω ἀπὸ λαμπρές:

3,5 Τρισεκατομμύρια κυβικὰ μέτρα Φυσικοῦ Ἀερίου

Ποὺ Ἰσοδυναμοῦν μὲ 437 δις Δολάρια τὰ Πρῶτα 25 χρόνια καὶ δημιουργοῦν μέσα στὰ ἑπόμενα χρόνια 300.000 νέες θέσεις ἐργασίας

Καθιστοῦν τὴν Εὐρώπη ἐνεργειακὰ αὐτάρκη τὸν 21ο αἰῶνα μέσω τῶν ὑδρογονανθράκων τῆς Ἀνατολικῆς Μεσογείου: δηλαδὴ πρωτίστως τῆς Ἑλλαδικῆς καὶ Κυπριακῆς ΑΟΖ.

Τὸ Κλειδὶ γιὰ τὴν μετατροπὴ τοῦ Ἑλληνισμοῦ σὲ Ἀραβία τῆς Μεσογείου εἶναι ἡ Ἑνοποίηση τῆς Ἑλλαδικῆς καὶ Κυπριακῆς ΑΟΖ μέσα στὸ πλαίσιο τοῦ Ἄξονα Ἑλλάδα-Κύπρος-Ἱσραὴλ-Αἴγυπτος.

Τὸ Καθοριστικὸ Σημεῖο γιὰ τὴν Δημιουργία τῆς ΑΟΖ τοῦ Ἑλληνισμοῦ εἶναι τὸ Καστελόριζο (γιὰ τὴν ἀκρίβεια τὸ νησιωτικὸ σύμπλεγμα τοῦ Καστελορίζου).

Τὸ νησιωτικὸ σύμπλεγμα τοῦ Καστελορίζου εἶναι τὸ Μοναδικὸ Σημεῖο ποὺ ἑνώνει τὴν ΑΟΖ τῆς Ἑλλάδας μὲ τὴν ΑΟΖ τῆς Κύπρου.

Ἔτσι, τὸ Καστελόριζο ἀποτελεῖ τὴν Αἰχμὴ τοῦ Δόρατος τῆς Ἑλληνικῆς ΑΟΖ.

Ἀποτελεῖ, ταυτόχρονα τὸ Σημεῖο Κλειδὶ γιὰ τὴν ἔκταση τοῦ Σημαντικότερου Τμήματος τῆς Ἑλληνικῆς ΑΟΖ πλησίον τῆς Κρήτης γιατὶ ἡ ΑΟΖ τοῦ συμπλέγματος τοῦ Καστελορίζου ὁρίζει μία θαλάσσια περιοχὴ ποὺ εἶναι ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟ.

Χωρὶς τὸ νησιωτικὸ σύμπλεγμα τοῦ Καστελορίζου ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ νὰ ἑνοποιηθοῦν ἡ Ἑλλαδικὴ καὶ ἡ Κυπριακὴ ΑΟΖ καὶ ἡ ΕΛΛΑΔΑ ΧΑΝΕΙ μεγάλο μέρος τῆς χρυσοφόρας ΑΟΖ τῆς Κρήτης.

Αὐτὸς εἶναι ὁ λόγος ποὺ ἡ Τουρκία ΕΧΕΙ ΛΥΣΣΑΞΕΙ εἰδικὰ μὲ τὸ Καστελόριζο.

Ἡ Τουρκία γενικῶς δὲν ἀναγνωρίζει τὴν ὕπαρξη ΑΟΖ στὸ Καστελόριζο, στὰ ἑλληνικὰ νησιά τοῦ Αἰγαίου, στὴν Κρήτη καὶ στὴν Κύπρο!

Εἶναι ὁλοφάνερο ὅτι ἡ ἀνακήρυξη καὶ ἡ ἐκμετάλλευση τῆς ΑΟΖ τῆς Ἑλλάδας καὶ ἡ ἑνοποίησή της μὲ τὴν ΑΟΖ τῆς Κύπρου θέτουν τὴν Τουρκία στὸ περιθώριο τῆς Μεγάλης Γεωοικονομικῆς Ἀνακατάταξης στὴν Ἀνατολικὴ Μεσόγειο ποὺ μετατρέπει Ἑλλάδα καὶ Κύπρο σὲ κυρίαρχες οἰκονομικὲς δυνάμεις στὴν περιοχή.

Ἡ Τουρκία, βέβαια, ἔχει ΑΟΖ, καὶ μάλιστα μεγάλη. Βρίσκεται στὴν Μαύρη Θάλασσα. Τὴν κατέκτησε μὲ τὶς Γενοκτονίες ποὺ διέπραξε εἰς βάρος τῶν Ἑλλήνων τοῦ Πόντου καὶ τῶν Ἀρμενίων!

Ἕνας ἐνδεδειγμένος τρόπος γιὰ νὰ ἀποκτήσει πρόσβαση ἡ Τουρκία στὰ κοιτάσματα τῆς Ἀνατολικῆς Μεσογείου εἶναι νὰ ἀμφισβητήσει ἔμπρακτα τὴν ΑΟΖ τοῦ Καστελορίζου καὶ στὴν συνέχεια νὰ ἀπαιτήσει συνεκμετάλλευση. Αὐτὴ θὰ εἶναι ἡ ΑΡΧΗ ΤΟΥ ΤΕΛΟΥΣ ὄχι μόνο γιὰ τὴν Ἑλληνικὴ ΑΟΖ ἀλλὰ καὶ γιὰ τὴν ἐδαφικὴ ἀκεραιότητα τῆς Ἑλλάδας. Ἡ Τουρκία θὰ ἁπλώσει χέρι στὸ μισὸ Αἰγαῖο καὶ στὴν Θράκη. Θὰ βάλει χέρι σὲ ὁλόκληρη τὴν Κύπρο μὲ τὴν δημιουργία ἑνιαίου κράτους μὲ δύο κοινότητες. Κάθε πρόταση γιὰ Συνεκμετάλλευση τῆς Ἑλλαδικῆς καὶ Κυπριακῆς ΑΟΖ μὲ τὴν Τουρκία εἶναι μία πρόταση ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΥΤΟΧΕΙΡΙΑΣ τοῦ Ἑλληνισμοῦ καὶ κατάφωρη ἐνέργεια ΕΘΝΙΚΗΣ ΠΡΟΔΟΣΙΑΣ. Οἱ διάφοροι καλοθελητὲς Ξένων Συμφερόντων μᾶς ζητοῦν νὰ ΒΑΛΟΥΜΕ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΝΑ ΒΓΑΛΟΥΜΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΑΣ ἐν ὀνόματι δῆθεν τῆς εἰρήνης στὴν περιοχή.

Τὸ μέλλον τοῦ Ἑλληνισμοῦ ἐξαρτᾶται ἀποκλειστικὰ ἀπὸ Ἐμᾶς τοὺς Ἴδιους. Οἱ Ἕλληνες σὲ Ἑλλάδα καὶ Κύπρο πρέπει νὰ διεκδικήσουν αὐτὸ που δικαιωματικὰ τοὺς ἀνήκει: τὴν ἐκμετάλλευση τοῦ φυσικοῦ πλούτου τοῦ Ἑλληνισμοῦ, καὶ μάλιστα σὲ μία ἐποχὴ ποὺ ἡ ἐνέργεια ἔχει μετατραπεῖ στὸν σημαντικότερο φυσικὸ πόρο παγκοσμίως, γιατὶ χωρὶς αὐτὴν εἶναι ἀδύνατον νὰ λειτουργήσει ἕνα οἰκονομικὸ σύστημα ποὺ βασίζεται στὴν μαζικὴ παραγωγή καὶ στὶς κλιμακούμενες καταναλωτικὲς ἀνάγκες ἑνὸς παγκόσμιου πληθυσμοῦ 7,5 δισεκατομμυρίων ποὺ αὐξάνεται ραγδαῖα. Ὁ 21ος αἰῶνας θὰ εἶναι ὁ αἰῶνας τῆς Μεγάλης Πλανητικῆς Διαμάχης γιὰ τὴν Κατανομὴ καὶ τὴν Ἀνακατανομὴ τῶν Παγκοσμίων Πόρων. Οἱ ὑδρογονάνθρακες καθιστοῦν τὸν Ἑλληνισμὸ Προνομιακὸ Παίκτη σὲ αὐτὸν τὸν ἀνελέητο διεθνῆ ἀνταγωνισμό.

Τυχὸν ἀπώλεια τῶν ὑδρογονανθράκων δὲν σημαίνει ἁπλῶς ὅτι οἱ Ἕλληνες θὰ βρεθοῦν στὸ περιθώριο τῶν διεθνῶν ἐξελίξεων ἀλλὰ θὰ καταδικαστοῦν στὴν τελικὴ ἐξαφάνιση μέσω τῆς ραγδαίας Δημογραφικῆς Παρακμῆς ἐξαιτίας τῆς οἰκονομικῆς καταστροφῆς τῆς χώρας σὲ συνδυασμὸ μὲ τὴν μεθοδευμένη ἀλλοίωση τῆς ἐθνολογικῆς σύνθεσης τοῦ πληθυσμοῦ μέσω τῆς ὀργανωμένης μεταναστευτικῆς εἰσβολῆς ποὺ τὴν ἐκτρέφει ἡ δημογραφικὴ ἔκρηξη τοῦ Τρίτου Κόσμου.

Ὁ Ἑλληνισμὸς στὸν 21ο αἰῶνα ΠΑΙΖΕΙ ΤΑ ΡΕΣΤΑ ΤΟΥ. Ἥ θὰ ἐπιβιώσουμε καὶ θὰ παραμείνουμε ἐνεργὰ ἐντὸς Ἱστορίας ἤ θὰ ἔχουμε τὴν τύχη τῶν ἱστορικῶν λαῶν ποὺ ἐξαφανίστηκαν στὴν πορεία τοῦ χρόνου. Ἥ θὰ παίζουμε τὸν ρόλο ποὺ ἀναλογεῖ στὸ ἱστορικότερο ἔθνος τοῦ κόσμου ἤ θὰ γίνουμε οἱ σύγχρονοι Μοϊκανοί.

Πρέπει νὰ ἀδράξουμε Τώρα τὴν Μεγάλη Εὐκαιρία ποὺ μᾶς δίνει ἁπλόχερα ἡ φύση. Ἡ Ἑλλάδα πρέπει νὰ μιμηθεῖ τὸ ἐπιτυχημένο παράδειγμα τῆς Κύπρου. Πρέπει νὰ προχωρήσει ἀμέσως στὴν ΑΝΑΚΗΡΥΞΗ ΑΟΖ καὶ ἐκμετάλλευση τῶν θαλασσίων οἰκοπέδων μὲ ἐθνικὰ ἐπωφελεῖς συμβάσεις μὲ τοὺς μεγάλους πετρελαϊκοὺς κολοσσος τῆς Δύσης, ὅπως ἀκριβῶς ἔχει κάνει ἡ Κύπρος, ποὺ τὸ μεγαλύτερο μέρος τῶν ἐσόδων πηγαίνει στὸ κυπριακὸ κράτος.

Ταυτόχρονα, πρέπει νὰ θωρακίσουμε τὴν θέση μας ἀπέναντι στὴν Τουρκία. Ἡ γεωοικονομικὴ ἀναδιάταξη τῆς Ἀνατολικῆς Μεσογείου βάζει ὁριστικὰ τὴν Τουρκία στὸ περιθώριο. Ἡ Τουρκία δὲν πρόκειται νὰ ἐπιτρέψει στὸν ἑαυτό της νὰ ἡττηθεῖ ἱστορικὰ χωρὶς μάχη. Θὰ κάνει ὅ,τι μπορεῖ γιὰ νὰ ἀντεπεξέλθει στὴν γεωπολιτικὴ καὶ γεωοικονομική της ὑποβάθμιση προβάλλοντας δυναμικὰ τὶς διεκδικήσεις της στὸ Αἰγαῖο, ἐκμεταλλευόμενη τὸν Γραικυλισμὸ τοῦ ἐγχώριου ἑλλαδικοῦ Κατεστημένου τῶν Πουλημένων Πολιτικάντηδων, τῆς Λοῦμπεν Πλουτοκρατίας καὶ τῆς Ἐθνομηδενιστικῆς Διανόησης. Τὰ πάντα ἐξαρτῶνται ἀπὸ τὸν Ἑλληνικὸ Λαὸ καὶ τὶς πρωτοπόρες δυνάμεις τῆς Ἐθνικῆς Ἀφύπνισης.

Ἡ Ἑλλάδα πρέπει νὰ υἱοθετήσει μία αὐστηρὴ στάση ἔναντι τῆς τουρκικῆς ἐπιθετικότητας. Πρέπει ΠΑΣΗ ΘΥΣΙΑ ΝΑ ΔΙΑΦΥΛΑΞΕΙ ΑΚΕΡΑΙΗ ΤΗΝ ΑΟΖ. Καὶ γι’ αὐτὸ πρέπει νὰ εἶναι προετοιμασμένη γιὰ νὰ ἀπαντήσει σθεναρὰ σὲ τυχὸν θερμὸ ἐπεισόδιο προασπίζοντας κάθε σπιθαμὴ ἑλληνικῆς γῆς. Τὸ βλέμμα μας πρέπει νὰ βρίσκεται στὰ νησιά-μας, στὴν Θράκη-μας καὶ εἰδικὰ στὸ Καστελόριζο. Ὄχι μόνο δὲν πρέπει νὰ ἐπιτρέψουμε ἄλλο «γκριζάρισμα» τοῦ Αἰγαίου, ἀλλὰ πρέπει νὰ προχωρήσουμε στὴν ἀνακήρυξη τῶν 12 ναυτικῶν μιλιῶν. Γιὰ νὰ διασφαλίσουμε τὴν ἐθνικὰ ἐπωφελ εἰρήνη πρέπει νὰ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΜΕΝΟΙ ΓΙΑ ΠΟΛΕΜΟ.

Ὁ πόλεμος μὲ τὴν Τουρκία ἀργὰ ἤ γρήγορα εἶναι μία ΑΝΑΠΟΦΕΥΚΤΗ ΕΞΕΛΙΞΗ ποὺ ὀφείλεται ἀποκλειστικὰ στὴν πάγια Τουρκικὴ Ἐπιθετικότητα. Δὲν ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὴν καλή μας θέληση γιὰ εἰρήνη ἀλλὰ ἀπὸ τὶς μόνιμες κατακτητικὲς βλέψεις τῆς Τουρκίας, ἡ ὁποία ΔΕΝ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΝΑ ΗΣΥΧΑΣΕΙ ἄν δὲν πραγματοποιήσει τὰ μεγαλοϊδεατικά της ὄνειρα. Πρέπει νὰ εἴμαστε ἕτοιμοι νὰ τῆς κόψουμε τὸν βῆχα. Ἡ Τουρκία ἔχει ἀποδείξει ὅτι εἶναι θρασύδειλη. Χτυπάει πάντοτε ἄν εἶναι σίγουρη γιὰ τὴν νίκη. Χτυπάει ὅταν θεωρεῖ ὅτι ἡ Ἑλλάδα βρίσκεται στὸ ναδὶρ τῆς ἀδυναμίας της. Καὶ γι’ αὐτὸ χτυπάει ὅταν ἀναμένει ὅτι ἡ Ἑλλάδα δὲν θέλει θὰ πολεμήσει. Ἔτσι κατελήφθη τὸ 1/3 τῆς Κύπρου. Ἔτσι γκριζαρίστηκαν τὰ Ἴμια.

Σήμερα εἶναι ἡ κατάλληλη στιγμὴ γιὰ τοὺς Τούρκους νὰ πιέσουν τὴν Ἑλλάδα. Γιατὶ ξέρουν ὅτι βρίσκεται σὲ οἰκονομικὴ κατάρρευση. Γιατὶ ξέρουν ὅτι κυβερνᾶται ἀπὸ ἕνα Κατεστημένο Γραικύλων καὶ Ἐθνομηδενιστῶν. Γιατὶ ἔχουν δεῖ τὴν Προδοσία στὸ Μακεδονικό, τὴν ἐνδοτικότητα ἀπέναντι στὴν Ἀλβανία καὶ τὴν ἀνοχὴ στὶς ἔξαλλες τουρκικὲς μηχανορραφίες στὴν Δυτικὴ Θράκη. Τώρα εἴμαστε μπόσικοι γιὰ τοὺς Τούρκους!

Δὲν πρέπει νὰ ἐπιτρέψουμε στὸ ἐγχώριο Κατεστημένο νὰ ὁλοκληρώσει τὸ καταστροφικό του ἔργο ἀπέναντι στὸν Ἑλληνισμό παραδίδοντας τὴν Ἑλληνικὴ ΑΟΖ σὲ συνεκμετάλλευση μὲ τὴν Τουρκία καὶ τὴν ἀπώλεια τῆς στρατηγικῆς σημασίας ΑΟΖ τοῦ Καστελόριζου. Πρέπει νὰ εἴμαστε ἕτοιμοι νὰ κόψουμε ἀπὸ τὴν ρίζα τὸ τουρκικὸ χέρι ποὺ θὰ ἁπλωθεῖ πάνω σὲ ἑλληνικὸ ἔδαφος. Ἡ νίκη σὲ ἕναν ἑλληνοτουρκικὸ πόλεμο θὰ κριθεῖ ἀπὸ τὸ πρῶτο ἀποφασιστικὸ πλῆγμα, θὰ κριθεῖ σὲ ἐπίπεδο κεραυνοβόλου πολέμου. (βλ. σὲ παρακάτω δημοσίευμα: «Τὰ τέσσερα βήματα ἑνὸς ἐλληνοτουρκικοῦ πολέμου»).

Ὁ ἑλληνισμὸς εἶναι πολιτισμός. Εἶναι δημιούργημα τῶν προγόνων μας καὶ ἀποτελεῖ ἕνα δώρο πρὸς τὴν Ἀνθρωπότητα. Γι’ αὐτὸ ὁ ἑλληνισμὸς εἶναι ἀπὸ τὴν φύση του παγκόσμιος καὶ ὄχι ἐθνικιστικός.

ΟΜΩΣ, ἄν πρόκειται γιὰ τὰ δίκαια καὶ τὴν ἐπιβίωση τοῦ Ἑλληνισμοῦ δὲν πρέπει νὰ εἴμαστε ἁπλῶς ἐθνικιστές ἀλλὰ ΣΩΒΙΝΙΣΤΕΣ. Πρέπει νὰ εἴμαστε σὲ θέση νὰ ὑπαραμυνθοῦμε γιὰ τὴν ὕπαρξή μας μὲ κάθε μέσο, ἀμυντικὸ ἤ ἐπιθετικό. Ἔχουμε κάθε δικαίωμα νὰ ζήσουμε! Ὅταν διακυβεύονται τὰ δίκαια καὶ ἡ ἐπιβίωσή μας Η ΜΟΝΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΣΠΑΘΙ!

Ἡ ἐθνικὴ κατρακύλα ἀπὸ τὸ ‘22 μέχρι τὸ ‘74, καὶ σήμερα τὸ 2019 μὲ τὴν Κατάπτυστη καὶ Προδοτικὴ Συμφωνία τῶν Πρεσπῶν, πρέπει νὰ λάβει τέλος!

Δὲν μποροῦμε νὰ ἀνεχόμαστε νὰ εἴμαστε οἱ ξεφτιλισμένοι τῆς Εὐρώπης, τὰ πιόνια τῶν Ἀμερικανῶν καὶ τὰ κορόϊδα τῶν Σκοπιανῶν, τῶν Ἀλβανῶν καὶ τῶν Τούρκων.

Ὅσο περισσότερο ὑποχωροῦμε τόσο περισσότερο ἀνοίγει ἡ ὄρεξη τῶν Εὐρωκρατῶν καὶ τῶν Βαλκάνιων Γειτόνων. Οἱ Ἀμερικάνοι ἐνδιαφέρονται μονάχα γιὰ τὴν ἐξασφάλιση τῶν στρατιωτικῶν τους βάσεων καὶ τὰ συμφέροντα τῶν ἑταιρειῶν τους. Τόσο καιρὸ παριστάνουν τοὺς φίλους ἐκ τοῦ μακρόθεν ἀφήνοντας τὴν Γερμανία νὰ κάνει τὴν βρώμικη δουλειά. Σὲ ἕνα ἑλληνοτουρκικὸ θερμὸ ἐπεισόδιο πρέπει νὰ εἴμαστε προετοιμασμένοι νὰ μᾶς πουλήσουν ὅπως τὸ ἔκαναν στὴν Κύπρο τὸ ‘74 καὶ στὰ Ἴμια τὸ 1996.

Ἀσφαλῶς δὲν μποροῦμε νὰ τὰ βάλουμε μὲ ὅλον τὸν κόσμο, εἰδικὰ στὴν ἄθλια κατάσταση ποὺ βρισκόμαστε σήμερα. Πρέπει ὅμως νὰ κινηθοῦμε γρήγορα καὶ ἀποφασιστικ ξέροντας ὅτι μόνο ἐμεῖς μποροῦμε νὰ φροντίσουμε γιὰ τὸν ἑαυτό μας. Σὲ αὐτὸ ἡ Τουρκία ἀποτελεῖ παράδειγμα πρὸς μίμηση. Μία χώρα ποὺ ἔχασε πρὶν ἀπὸ ἑκατὸ χρόνια τὴν αὐτοκρατορία της, ξεκίνησε ἀπὸ ἕνα τριτοκοσμικὸ κράτος, ἀναδείχθηκε σὲ περιφερειακὴ δύναμη καὶ σήμερα εἶναι μέλος τοῦ G 20, ἐνῶ ἡ Ἑλλάδα εἶναι σήμερα ὁ καρπαζοεισπράκτορας καὶ ὁ παρίας τῆς Εὐρώπης. Τὸ μυστικὸ τῆς Τουρκίας βρίσκεται στὸ ὅτι μπορεῖ νὰ ἀξιοποιεῖ τὶς συμμαχίες της πρὸς ὄφελός της καὶ στὸ ὅτι δὲν γίνεται δοῦλος ἀλλὰ συνεταίρος τῶν συμμάχων της ἀπαιτῶντας κάθε φορὰ τὸ μερίδιό της καὶ ἐπιδεικνύοντας τὴν αὐτονομία της ὅταν θεωρεῖ ὅτι θίγονται τὰ ἐθνικά της συμφέροντα.

Στὴν διεθνῆ κονίστρα ἐπικρατεῖ πάντα ὁ πιὸ ἀποφασισμένος. Δὲν ὑπάρχει ἔλεος γιὰ τοὺς ἀδύνατους, πέρα ἀπὸ τὰ παραμύθια περὶ «διεθνοῦς δικαίου» καὶ «ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων». Γιὰ νὰ ἐπιβιώσεις σὲ αὐτὴν τὴν παγκόσμια ζούγκλα πρέπει νὰ σὲ σέβονται οἱ σύμμαχοι καὶ νὰ σὲ φοβοῦνται οἱ ἐχθροί. Ὅμως, ἀπὸ τὴν Κυπριακὴ Τραγωδία, ἡ Ἑλλάδα κατάντησε τὸ ὑποχείριο τῶν συμμάχων της καὶ ὁ ἀγαθοβιόλης τῶν ἐχθρῶν της.

Τὸ Μεταπολιτευτικὸ Καθεστὼς εἶναι ἕνα καθεστς χωρὶς ἱστορικὴ καὶ ἠθικὴ νομιμοποίηση γιατὶ θεμελιώθηκε πάνω στὴν Ἐθνικὴ Τραγωδία τῆς Κύπρου. Εἶναι ἕνα καθεστς ποὺ στηρίχθηκε στὸν οἰκονομικὸ παρασιτισμό, στὸ σάπιο πελατειακὸ σύστημα, στὴν μαζικὴ διαφθορὰ τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ, στὴν συστηματικὴ καταπολέμηση τῆς ἀξιοκρατίας καὶ στὴν σταδιακὴ ἐπιβολὴ τῆς Δικτατορίας τῶν Χειρίστων σὲ ὅλους τοὺς τομεῖς τῆς δημόσιας ζωῆς. Εἶναι τὸ καθεστς ποὺ ἀφοῦ μετέτρεψε προηγουμένως τὴν Ἑλλάδα σὲ Παράσιτο τῆς Δύσης τὴν ὁδήγησε στὴν πάσης φύσεως Χρεωκοπία καὶ στὴν μετατροπή της σὲ μία σύγχρονη Τριτοκοσμικὴ Ἀποικία. Σήμερα ἔχουμε φθάσει στὸ σημεῖο νὰ ἀπειλούμαστε μὲ ἄμεσο ἐθνικὸ ἀκρωτηριασμὸ ἀπὸ τοὺς γείτονές μας. Ἄν ἐξακολουθοῦμε νὰ ἐπιδεικνύουμε τὴν ἐνδοτικότητά μας πρὸς ὅλες τὶς κατευθύνσεις, τότε θὰ πρέπει νὰ εἴμαστε βέβαιοι ὅτι οἱ ὁμολογημένοι ἐχθροὶ καὶ ἄσπονδοι φίλοι θὰ μᾶς κατασπαράξουν ἄν ἐξακολουθοῦμε νὰ κρυβόμαστε πίσω ἀπὸ τὸ δάκτυλό μας καὶ νὰ ὀνομάζουμε τὴν δουλικότητά μας «ρεαλιστικὴ καὶ ὑπεύθυνη στάση».

Ἡ Ἑλλάδα πρέπει ἐπειγόντως νὰ ἀπαλλαγεῖ ἀπὸ τὴν σημερινὴ ξενόδουλη κοινοβουλευτικὴ ὀλιγαρχία, νὰ ἀποτινάζει τὸ καθεστς τῆς νεοαποικιακῆς τυραννίας, νὰ ἀνατρέψει τὸ σάπιο καθεστς τῆς χειριστοκρατίας καὶ νὰ μετατραπεῖ σὲ ΕΘΝΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ ἀναδεικνύοντας κυβερνήτες ποὺ ἐνεργοῦν μὲ ἀποκλειστικὸ γνώμονα τὸ ΕΘΝΙΚΟ ΣΥΜΦΕΡΟΝ, προωθώντας τοὺς ἄξιους καὶ τοὺς ἐργατικοὺς σὲ ὅλους τοὺς τομεῖς τῆς πολιτικς, κοινωνικς, οἰκονομικῆς καὶ πνευματικῆς ζωῆς καὶ διαμορφώνοντας μέσω μιᾶς πραγματικὰ ἐθνικῆς παιδείας ὑπεύθυνους πολίτες.

ΕΛΛΗΝΕΣ ΓΡΗΓΟΡΕΙΤΕ!

ΕΘΝΙΚΗ ΑΦΥΠΝΙΣΗ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΗ ΑΜΥΝΑ ΤΩΡΑ

ΕΘΝΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ ΓΙΑ ΜΙΑ ΔΥΝΑΤΗ ΚΑΙ ΣΕΒΑΣΤΗ ΕΛΛΑΔΑ

Advertisements
Προβεβλημένα

ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΕ ΤΟ ΝΕΟ ΤΕΥΧΟΣ ΤΟΥ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟΥ ΜΑΣ-ΤΕΥΧΟΣ Γ (ΔΙΠΛΟ ΤΕΥΧΟΣ) ΤΡΙΜΗΝΙΑΙΑ ΕΚΔΟΣΗ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΤΗΣ ΑΝΤΙΓΟΝΗΣ

ΤΟ ΕΝΖΥΜΟ — ΤΡΙΜΗΝΙΑΙΑ ΕΚΔΟΣΗ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΤΗΣ ΑΝΤΙΓΟΝΗΣ
«Οὔτοι συνέχθειν, ἀλλὰ συμφιλεῖν ἔφυν» Σοφοκλέους Ἀντιγόνη, στίχος 523

ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ
Τριμηνιαία Ἔκδοση, Τεῦχος Γ, Διπλό Τεῦχος, Χειμώνας-Ἄνοιξη 2019, 172 σελ.

ΧΩΡΟΙ ΔΙΑΘΕΣΗΣ ΤΟΥ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟΥ

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

-Κόκκινοι ἤ φιλελεύθεροι; Ἡ ἀποδόμηση τῆς μεταμοντέρνας Ἀριστερᾶς, Δεύτερο μέρος, τοῦ Ἀντριάνο Ἐρριγιέλ

-Ποταμοὶ αἵματος, τοῦ Ἔνοχ Πάουελ

-«Ἀμυκλαῖοι σιγῆ ἀπώλοντο», τοῦ Σαράντου Καργάκου

-Γεωπολιτικὴ μίας μελλοντικῆς Μέσης Ἀνατολῆς, τοῦ Δημήτρη Κιτσίκη

-Φυλετικὴ ὑπόστασις τῆς τουρκικῆς ἐθνότητος, τοῦ Ξενοφῶντος Λίβα

-Σχέσις Γαλλικῆς καὶ Ἑλληνικῆς Ἐπαναστάσεως, τοῦ Ἰωάννη Ρωμανίδη

-Σοσιαλισμὸς καὶ Κοινοτισμός, τοῦ Κωνσταντίνου Καραβίδα

-Συνεταιρισμὸς Ἀμπελακίων: «καὶ ἦν ἡ ψυχὴ τοῦ πλήθους μία», τῆς Ἑλένης Δημοπούλου

-ΒΙΟΙ ΗΡΩΩΝ  Ἰωάννης Συκουτρῆς: Ὁ ἐμπνευσμένος καὶ ὁ ἡρωικός, τοῦ Κωνσταντίνου Δεσποτόπουλου

Προβεβλημένα

ΠΟΤΕ ΘΑ ΤΕΛΕΙΩΣΕΙ Ο ΠΟΛΕΜΟΣ; ΟΤΑΝ ΘΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ!

ΟΙ ΚΟΣΜΟΕΞΟΥΣΙΑΣΤΕΣ

ΜΑΣ ΚΗΡΥΞΑΝ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ

ΓΙΑ ΝΑ ΤΟΥΣ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΠΡΩΤΑ

ΝΑ ΑΦΑΝΙΣΟΥΜΕ ΤΟ ΕΓΧΩΡΙΟ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟ

ΤΩΝ ΣΥΝΕΡΓΑΤΩΝ ΤΟΥΣ

 

ΓΙΑΤΙ Ο ΚΥΡΙΟΣ ΕΧΘΡΟΣ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ

ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΙΔΙΑ ΜΑΣ ΤΗΝ ΧΩΡΑ!

 

Ο ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΕΥΧΕΡΕΙΑΣ

τοῦ Χρήστου Μαλεβίτση

Οἱ Δυτικὲς κοινωνίες εἰσέρχονται πλησίστιες στὸν πολιτισμὸ τῆς εὐχέρειας. Ἐνῶ ὅλοι οἱ μέχρι τώρα πολιτισμοὶ ἦσαν πολιτισμοὶ τῆς δυσχέρειας. Ἡ διαφορὰ εἶναι κρίσιμη. Διότι ἡ δυσχέρεια συνθέτει τοὺς πολιτισμούς, ἡ δὲ εὐχέρεια τοὺς ἀποσυνθέτει.
Βέβαια, ὁ πολιτισμὸς ἔγινε ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο γιὰ νὰ μετατρέψει τὴ δυσχέρεια σὲ εὐχέρεια. Οἱ παλιοὶ πολιτισμοὶ τὸ καταφέρανε τοῦτο σὲ περιορισμένο βαθμὸ καὶ γιὰ περιορισμένο ἀριθμὸ ἀνθρώπων. Μόνον ὁ δικὸς μας πολιτισμὸς στὴ δεύτερη φάση του, σὲ αὐτὴν τῆς καταναλωτικῆς κοινωνίας, ἐπέτυχε νὰ μεταστοιχειώσει τὴ δυσχέρεια σὲ εὐχέρεια σὲ μεγάλο βαθμὸ καὶ γιὰ μεγάλο ἀριθμὸ ἀνθρώπων. Με τὸν καιρὸ δὲ αὐξάνει καὶ ὁ βαθμὸς τῆς εὐχέρειας καὶ ὁ ἀριθμὸς τῶν ἀνθρώπων πού τὴν ἀπολαμβάνουν. Αὐτὸ ὀνειρευόταν ὁ ἄνθρωπος ἀπὸ καταβολῆς του· τώρα τὸ ἐπέτυχε· δὲν νιώθει εὐτυχὴς;
Ἐδῶ ἀκριβῶς βρίσκεται ἡ μεγάλη ἀποκάλυψη: ὅτι στὸν πολιτισμὸ τῆς εὐχέρειας ὁ ἄνθρωπος δὲν αἰσθάνεται εὐτυχὴς. Ἀλλὰ καὶ κάτι παραπάνω: δὲν αἰσθάνεται ἀσφαλής. Καὶ τὴν πλέον ταπεινὴ συνείδηση τοῦ πολιτισμοῦ τῆς εὐχέρειας τὴν ἔχει σταυρώσει ἡ κατήφεια καὶ τὴν ἔχει χαράξει ἡ ὑποψία, ἤ καὶ ἡ βεβαιότητα τῆς ριζικῆς ἀνασφάλειας. Πράγματι, αὐτὸ τὸ τελευταῖο εἶναι πολὺ ἀπογοητευτικὸ· ἀτενίζομε πλέον καὶ στὶς ἀμέτοχες συνειδήσεις τὸν κατοπτρισμὸ τῆς ματαιότητας τοῦ πολιτισμοῦ μας. Ἦταν νοητὴ ἡ συζήτηση γιὰ τὴν κρίση τοῦ πολιτισμοῦ μεταξὺ ἱστορικῶν ἤ φιλοσόφων ἤ κοινωνιολόγων. Τώρα ὅμως ἡ συζήτηση αὐτὴ διεξάγεται ἀνάμεσα σὲ ἀνθρώπους ἁπλοϊκοὺς ἤ νέους, μὲ τὶς ἐλάχιστες ἀκόμη ἐμπειρίες ζωῆς. Καὶ ἡ συνείδηση ἀμηχανεῖ πρὸ τοῦ μεγάλου κακοῦ, βλέποντας πὼς τὸ ψύχος τῆς ἱστορικῆς αὐτοσυνειδησίας κατῆλθε ὡς τοὺς ἀνθισμένους λειμῶνες καὶ τοὺς καταψύχει προώρως. Καὶ ἀποδεικνύεται πλέον μὲ ἐνάργεια μεσημεριοῦ, πὼς πράγματι ὁ πολιτισμὸς μας τελεῖ σὲ κρίση –διότι ἡ κρίση του κλονίζει καὶ τὶς ἀγεώργητες, καὶ τὶς ἄγουρες συνειδήσεις. Δὲν πρόκειται πλέον περὶ θεωρητικῆς ἐκδοχῆς, ἀλλὰ περὶ καθεστῶτος ἑδραίου.
Πηγὴ τῶν πολιτισμῶν ἡ δυσχέρεια τοῦ βίου. Βιοτικὴ δυσχέρεια, βεβαίως, ἀντιμετωπίζουν καὶ τὰ ζῶα. Μόνο πού αὐτὰ δὲν μποροῦν νὰ ἀπαντήσουν στὴν πρόκληση τῆς δυσχέρειας καὶ παραμένουν ἐσαεὶ δέσμια τῆς. Ὁ ἄνθρωπος ἀπελευθερώνεται ἀπὸ τὴ δυσχέρεια ἀπαντῶντας δημιουργικὰ στὴν πρόκλησή της. Ἡ ἀπελευθέρωση εἶναι σχετικὴ· μὲ τὸν Δυτικὸ ὅμως πολιτισμό μας πάει νὰ γίνει ἀπόλυτη. Γι’ αὐτὸ καὶ μετασχηματίζεται στὸν πρῶτο πολιτισμὸ τῆς εὐχέρειας στὴν ἱστορία.
Ἡ πενία, δηλαδὴ ἡ δυσχέρεια, δὲ κατεργάζεται μόνο τέχνες, κατὰ τὸ λόγο. Κατεργάζεται καὶ τὸ πνεῦμα, τὸν ἐσωτερικὸ πλουτισμό, τὰ αἰσθήματα, τὶς συγκινήσεις, τὶς ἀγάπες, τὶς θρησκεῖες, τὶς φιλοσοφίες, τὶς ἰδεολογίες. Ὄχι μόνον ὁ ὑλικὸς πολιτισμός, ἀλλὰ καὶ ὁ πνευματικὸς πολιτισμὸς εἶναι προϊόντα τῆς δυσχέρειας. Καὶ τοῦτο τὸ τελευταῖο μᾶς ἐνδιαφέρει ἀκόμη περισσότερο. Δὲν θὰ ὑπῆρχε πνευματικὸ ἔργο χωρὶς τὴ δυσχέρεια τῆς ὑπάρξεως. Ὅλη ἡ Ὀδύσσεια εἶναι ἡ βιοτικὴ δυσχέρεια ἑνὸς ἀνθρώπου. Καὶ ὅλη ἡ Ἰλιάδα εἶναι ἡ ἀγωνιστικὴ δυσχέρεια ἑνὸς λαοῦ. Ἡ ριζικὴ δυσχέρεια τῆς ἀνθρώπινης ὕπαρξης πού εἶναι ὁ θάνατος, συνιστᾶ τὸ σημεῖο ἀφετηρίας τοῦ Χριστιανισμοῦ. Καὶ ἡ διὰ βίου προσκόλληση τοῦ ἀνθρώπου στὴ θρησκεία του συστοιχεῖται πρὸς τὸν διὰ βίου χειμασμὸ τοῦ ἀνθρώπου στὸν κόσμο τοῦτο. Ἡ ζωὴ τελεῖ πάντοτε ὑπὸ ἀπειλὴ καὶ καταφεύγει στὸ ἔργο τοῦ πολιτισμοῦ γιὰ νὰ ἀσφαλισθεῖ ὑλικῶς καὶ πνευματικῶς. Ὡστόσο, τοῦτο δὲν σημαίνει πὼς οἱ πνευματικὲς καταφυγὲς τῆς ζωῆς εἶναι προσχήματα ἄμυνας χωρὶς αὐτόνομη ἐσωτερικὴ ἀξία –δηλαδὴ δὲν πρόκειται γιὰ ἐξορκισμούς. Ὄχι. Ναὶ μὲν ἡ δυσχέρεια τοῦ ζῆν ἀναγκάζει τὸν ἄνθρωπο στὸ νὰ ψάξει γιὰ πνευματικὰ ἐρείσματα, δὲν πρόκειται ὅμως γιὰ ἐπινοήματα, παρὰ γιὰ γνήσιες ἀποκαλύψεις πραγματικοτήτων, ἀγνώστων μέχρι τότε. Ἡ διάνοιξη τῆς συνείδησης, ὠθημένη ἀπὸ τὴ δυσχέρεια, εἶναι πραγματικὴ καὶ κοσμοϊστορικῆς σημασίας. Ἄλλωστε, ἐπειδὴ ἀκριβῶς αὐτὲς οἱ πραγματικότητες ὑπάρχουν, τὶς ἀντιτάσσει ὁ ἄνθρωπος στὴ δυσχέρεια, γιὰ τὴν ὑπέρβασή της. Ἄν δὲν ὑπῆρχαν, δὲ θὰ τὶς εὕρισκε· θὰ τοῦ ἦταν ἴσως ἀκατόρθωτο καὶ νὰ τὶς ἐπινοήσει. Καὶ μάλιστα θὰ ἦταν πιὸ δύσκολο, ἂν ὄχι ἀδύνατο, νὰ τὶς ἐπινοήσει παρὰ νὰ τὶς ἀνακαλύψει.
Ὅσο ὁ ἄνθρωπος ἀπαλλάσσεται ἀπὸ τὴ δυσχέρεια τοῦ ζῆν τόσο ἀπαλλάσσεται καὶ ἀπὸ τὴν ἀνάγκη νὰ καταφύγει στὸν προφήτη, στὸν ἅγιο, στὸν ποιητὴ, στὸν φιλόσοφο. Γι’ αὐτὸ καὶ στὸν πολιτισμὸ τῆς εὐχέρειας τὰ ἐπ-αγγέλματα αὐτὰ ὁλοένα καὶ περισσότερο παραμένουν ἀζήτητα. Διότι οἱ ἐπαγγελίες τους γιὰ σωτηρία (θρησκευτική, αἰσθητική, γνωστικὴ) δὲν ἐνθουσιάζουν κανέναν. Ἡ εὐχέρεια ἀποσαθρώνει τὴν πνευματικὴ σκευὴ τοῦ πολιτισμοῦ καὶ τοῦ ἀνθρώπου.
Βέβαια, ἡ ὕπαρξη εἶναι καταστατικῶς δυσχερὴς στὸν κόσμο τοῦτο, ἀφοῦ ἡ κατ’ ἐξοχὴν δυσχέρεια, ὁ θάνατος, δὲν ἀναιρεῖται ἀπὸ κανέναν πολιτισμό. Ὅμως ἡ ἀναίρεση τῆς βιοτικῆς μέριμνας (τροφή, ἔνδυση, στέγη, φάρμακα) ἁπαλύνει τὶς ὑψηλότερου βαθμοῦ δυσχέρειες μέχρι ἀμβλύνσεών των, δεδομένου ὅτι οἱ «πλατιές μάζες» πού συνιστοῦν τὸ μόνο ὑποκείμενο τοῦ πολιτισμοῦ τῆς εὐχέρειας, νιώθουν νὰ εὐδαιμονοῦν μέσα στὴ θαλπωρὴ τῆς ὑλικῆς τοὺς εὐμάρειας. Δὲν εἶναι ἀσήμαντο πράγμα ἡ ἱκανοποίηση τῶν ἄμεσων καὶ ἐπιτακτικῶν βιοτικῶν ἀναγκῶν. Γι’ αὐτὸ ἀκριβῶς καὶ ἡ λύση πού δόθηκε κατακυριάρχησε καὶ παραμέρισε ὅλες τὶς ἄλλες λύσεις τῶν ἄλλων δυσχερειῶν.
Ὅλα ὅμως τοῦτα ἰσχύουν βραχυπροθέσμως. Δὲν μποροῦν νὰ ἰσχύσουν μακροπροθέσμως. Μακροπροθέσμως ὁδηγοῦν εὐθέως πρὸς τὴν κατάρρευση τοῦ πολιτισμοῦ. Ἐπειδὴ ἡ εὐχέρεια ἀπορρυθμίζει τοὺς μηχανισμοὺς συντηρήσεως καὶ ἐπεκτάσεως τοῦ πολιτισμοῦ. Ἴσως στὸ τέλος ἀναλάβει τὸν μόχθο αὐτὸ μία ἀποφασισμένη μειοψηφία. Ὁπότε θὰ περάσομε σὲ ἄλλες ἱστορικὲς μορφὲς χαρούμενης, πλέον, δουλείας τῶν πολλῶν τῆς εὐχέρειας στοὺς λίγους τῆς δυσχέρειας.
Ὡστόσο, ὁ πολιτισμὸς μας ἤδη κρούεται στὰ ὅρια τῆς ὑλικῆς του εὐχέρειας, ποὺ εἶναι τὰ ὅρια ἀντοχῆς τοῦ φυσικοῦ μας περιβάλλοντος. Στὸ μεταξὺ ὅμως ἡ εὐχέρεια, πού ἡ Δύση ἔχει ἀπολαύσει σὲ πρωτοφανὴ βαθμὸ καὶ γιὰ πρώτη φορὰ στὴν ἱστορία, ἔχει πράξει τὸ κακό. Ὑπονόμευσε ὅλη τὴν πνευματικότητα καὶ ὅλη τὴν ἐσωτερικότητα πού εἶχαν δημιουργήσει οἱ πολιτισμοὶ τῆς δυσχέρειας.
Σ’ αὐτὸν τὸν κόσμο τὰ πάντα ἔχουν τὸ ἀντίρροπό τους. Ἡ ὑλικὴ δυσχέρεια αντιζυγίζεται μὲ πνευματικὴ εὐτυχία. Ἡ ὑλικὴ εὐτυχία ἀντιρροπεῖται μὲ πνευματικὴ δυστυχία. Ἡ δυσχέρεια τοῦ Ἰσραὴλ ἐδημιούργησε τὴν Παλαιὰ Διαθήκη, τὸν Λόγο τοῦ Θεοῦ. Ἡ εὐχέρεια τῆς Δύσεως προετοιμάζει τὸν Λόγο τοῦ Δαιμονικοῦ. Ἤδη τὸν ἀκοῦμε εὐκρινῶς.

Πηγή: Χρήστος Μαλεβίτσης, Τὰ μῆλα τῶν Ἑσπερίδων, 1984, ἐκδόσεις Imago

ΔΩΣΤΕ ΣΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΤΗΝ ΜΟΝΗ ΨΗΦΟ ΠΟΥ ΤΟΥ ΑΞΙΖΕΙ: ΦΤΥΣΤΕ ΤΟ!

Ο ΡΕΝΟΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΔΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΑΤΗ ΤΗΣ ΚΑΛΠΗΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΠΟΧΗ

Τὸ μόνο πρᾶγμα ποῦ φοβᾶται πραγματικὰ τὸ Σύστημα εἶναι ἡ Ἀπονομιμοποίησή του ἀπὸ τοὺς ψηφοφόρους: εἶναι ἡ Μαζικὴ Ἀποχὴ ἀπὸ τὴν Ἐκλογικὴ Ἀπάτη ποὺ τό ἴδιο στήνει γιὰ νὰ μπορεῖ νὰ ἀναδεικνύει τοὺς Διαχειριστὲς του μὲ τὸ ἐπίχρισμα τῆς λαϊκῆς νομιμοποίησης κι ἔτσι νὰ μπορεῖ στὴν συνέχεια νὰ ἐφαρμόζει τὴν πολιτική του ἐν ὀνόματι δῆθεν τῆς λαϊκῆς πλειοψηφίας.

Σὲ ἕνα στημένο παιχνίδι ὅποιος καὶ νὰ βγεῖ θὰ παίξει μὲ τοὺς κανόνες τοῦ παιχνιδιοῦ. Καὶ τοὺς κανόνες τοῦ παιχνιδιοῦ τοὺς ὁρίζει τὸ ἴδιο τὸ Κατεστημένο καὶ ὄχι οἱ ψηφοφόροι.

Σὲ αὐτὸ τὸ ἄθλιο πολιτικὸ σύστημα τῆς πολύχρωμης, δῆθεν πλουραλιστικῆς, χειριστοκρατίας ποὺ λυμαίνεται τὸν τόπο οἱ ἐκλογὲς εἶναι ὁ μηχανισμὸς τῆς ἐναλλαγῆς τῶν ἀπατεώνων, τῶν ἐκμεταλλευτῶν καὶ τῶν ἐκμαυλιστῶν τῆς χώρας, τοῦ ἔθνους καὶ τοῦ λαοῦ, ὥστε νὰ ἐξακολουθήσει νὰ λειτουργεῖ τὸ σύστημα τῆς δουλείας καὶ τῆς παρακμῆς μὲ τὸ ἄλλοθι τῆς λαϊκῆς συναίνεσης.

Τὸ Σύστημα δὲν εἶναι μονάχα τὸ Κατεστημένο (οἱ «ἀπὸ πάνω»). Εἶναι ὁ μηχανισμὸς τῆς ἀμοιβαίας συνέργειας μεταξὺ τῶν κρατούντων καὶ τῶν ὑπηκόων ποὺ βασίζεται στὴν ἀπάτη, τὴν ἐξαγορά, τὴν συναλλαγῆ καὶ τὴν διαφθορά. Εἶναι ἕνα Σύστημα ποὺ στηρίζεται στὴν συνομολογία μεταξὺ μιᾶς ἐκλεγμένης ὀλιγαρχίας καὶ μιᾶς μάζας ἰδιωτῶν.

Τὸ Σύστημα παύει νὰ λειτουργεῖ ὅταν τὰ συμβαλλόμενα μέρη ποὺ τὸ ἀποτελοῦν παύουν νὰ συνεργάζονται καὶ νὰ ἀλληλεπιδροῦν. Τὸ Σύστημα παραλύει ὅταν ὁ λαὸς ἀρνεῖται νὰ συμμετάσχει στὴν ἐκλογικὴ ἀπάτη, γιατὶ ἔτσι χάνει τὴν «δημοκρατικὴ» νομιμοποίηση ποὺ τοῦ εἶναι ἀπαραίτητη γιὰ νὰ λειτουργεῖ.

Ἡ ἄρνηση τῆς λαϊκῆς συμμετοχῆς στὸ στημένο ἐκλογικὸ παιχνίδι τῶν βουλευτικῶν ἐκλογῶν εἶναι ὁ προάγγελος τῆς ἀνατροπῆς του. Ἄν εἴμαστε πραγματικοὶ (καὶ ὄχι κατ’ ὄνομα) Πολίτες πρέπει νὰ ἀποτινάξουμε τὸν ρόλο τοῦ Ἰδιώτη: τοῦ κομματόσκυλου καὶ τοῦ ἑαυτούλη.

Σημαίνει ὅτι δὲν ἀνεχόμαστε νὰ μᾶς ἀντιμετωπίζουν σὰν μιὰ μᾶζα εὔπιστων ἀνοήτων, μιὰ ἀγέλη ἄβουλων ψηφοφόρων καὶ ἕναν ὄχλο μικροσυφεροντολόγων ἑαυτούληδων. Σημαίνει ὅτι ἀναλαμβάνουμε ἐμεῖς οἱ ἴδιοι τὴν εὐθύνη τῆς ζωῆς μας, τοῦ ἔθνους καὶ τῆς πατρίδας μας, κρίνοντας μὲ βάση τὶς μεγάλες θυσίες τῶν προγόνων, τὴν ἐξύψωση τῶν ζωντανῶν καὶ τὴν εὐημερία τῶν ἀγέννητων.

 

ΔΕΝ ΑΝΕΧΟΜΑΣΤΕ ΝΑ ΜΑΣ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΟΥΝ ΣΑΝ ΜΙΑ ΕΚΛΟΓΙΚΗ ΜΑΖΑ ΧΡΗΣΙΜΩΝ ΗΛΙΘΙΩΝ.

ΔΕΝ ΑΝΕΧΟΜΑΣΤΕ ΤΗΝ ΑΣΥΣΤΟΛΗ ΚΟΡΟΪΔΙΑ ΕΝΟΣ ΠΟΛΥΠΛΟΚΑΜΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ ΠΟΛΥΧΡΩΜΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΑΝΤΗΔΩΝ ΠΟΥ ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΟΥΝ ΤΗΝ ΧΩΡΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΕΧΟΥΝ ΤΟ ΘΡΑΣΟΣ ΝΑ ΕΜΦΑΝΙΖΟΝΤΑΙ ΣΑΝ ΣΩΤΗΡΕΣ ΜΑΣ.

ΓΙ’ ΑΥΤΟ ΦΤΥΝΟΥΜΕ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΑΠΟΦΑΣΙΖΟΥΜΕ ΝΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΑΣ ΤΗΝ ΖΩΗ ΜΑΣ.

 

Η ΕΛΛΑΔΑ ΝΑ ΖΗΣΕΙ

ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΝΑ ΠΕΘΑΝΕΙ!

ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΕΣ ΠΑΡΑΜΕΤΡΟΙ ΕΝΟΣ ΕΛΛΗΝΟΤΟΥΡΚΙΚΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ

ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

Α) Ἱστορικὴ ἀναδρομὴ

Μέχρι τὸ 1920 περίπου τὸ ἑλληνικὸ ἔθνος ἦταν κατὰ πολὺ εὐρύτερο ἀπὸ τὸ κράτος: ἁπλωνόταν ἀπὸ τὴν Οὐκρανία ὡς τὴν Αἴγυπτο κι ἀπὸ τὶς παρακαυκάσιες χῶρες ὡς τὶς ἀκμαῖες παροικίες τῶν Βαλκανίων καὶ τῆς κεντρικῆς καὶ δυτικῆς Εὐρώπης. Ἔκτοτε ἀρχίζει ἡ ἀντίστροφη μέτρηση: ἀφανισμὸς τοῦ ἑλληνισμοῦ τῆς Ρωσίας (μετὰ τὸ 1919), τῆς Μ. Ἀσίας (μετὰ τὸ 1922), τῶν Βαλκανίων καὶ τῆς Μέσης Ἀνατολῆς (ἰδίως μετὰ τὸ 1945), ἐκδίωξη Ἑλλήνων τῆς Κωνσταντινούπολης (1955) καὶ τῆς βόρειας Κύπρου (1974), μαζικὴ φυγὴ τοῦ ἑλληνισμοῦ τῆς Βορείου Ἠπείρου σήμερα. Καὶ οἱ καταστροφὲς αὐτὲς δὲν ἐπιδέχονται ἀναπλήρωση. Οἱ σημερινὲς ἑλληνικὲς παροικίες τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν καὶ τῆς Αὐστραλίας βρίσκονται τόσο μακριὰ καὶ μέσα σὲ κοινωνίες τόσο διαφορετικές, ὥστε μᾶλλον χρειάζονται τὴν ἐνίσχυση τοῦ ἑλληνικοῦ κράτους παρὰ εἶναι οἱ ἴδιες σὲ θέση νὰ τοῦ δώσουν οὐσιαστικὴ ὑλικὴ ἐνίσχυση ἤ πνευματικὴ ὤθηση. Ἡ θλιβερότερη ἴσως διαπίστωση: τὸ ἑλληνικὸ κράτος δὲν στάθηκε σὲ καμία φάση ἱκανὸ νὰ προστατεύσει ἀποτελεσματικὰ τὸν εὐρύτερο ἑλληνισμὸ καὶ νὰ ἀναστείλει τὴ συρρίκνωση ἤ τὸν ἀφανισμό του. Ἀπεναντίας μάλιστα, τὸ 1974 τὴν καταστροφὴ τὴν προκάλεσε τὸ πραξικόπημα πού προῆλθε ἀπὸ τὴ μητροπολιτικὴ Ἑλλάδα. Καὶ ἂν αὐτὰ τὰ ἔκαμαν οἱ δικτάτορες, οἱ κοινοβουλευτικὲς κυβερνήσεις σίγουρα δὲν ἔχουν λόγους νὰ εἶναι ὑπερήφανες γιὰ τὴ χλιαρὴ ἕως ἀνύπαρκτη ἀντίδραση τοὺς ἀπέναντι στὸν ξεριζωμὸ τῶν Ἑλλήνων τῆς Κωνσταντινούπολης, τῆς Ἴμβρου καὶ τῆς Τενέδου. Το ἑλληνικὸ κράτος βαθμηδὸν φανερώνεται ἀνήμπορο νὰ προστατεύσει ἀκόμα καὶ τὸ ἔθνος πού βρίσκεται ἐντὸς τῶν συνόρων του.

Ἐνῶ τὸ ἑλληνικὸ ἔθνος συρρικνωνόταν ἀκατάπαυστα, ἡ Τουρκία διήνυσε τὸν ἀντίθετο ἀκριβῶς δρόμο: χάρη στὴ μεγάλη προσωπικότητα τοῦ Κεμᾶλ, ἡ μετάβαση ἀπὸ τὸ ὀθωμανικὸ στὸ τουρκικὸ κράτος συνδέθηκε μ’ ἕνα μεταρρυθμιστικὸ ἔργο, μ’ ἕνα νέο αἴσθημα ἀνάτασης καὶ μὲ μία νέα συλλογικὴ μυθολογία, ἀπ’ ὅπου ἡ Τουρκία μπορεῖ ν’ ἀντλεῖ ἄμεσα ἀκόμα καὶ σήμερα. Παρέμειναν βέβαια ἐνεργὰ ζωτικὰ κατάλοιπα ὀθωμανισμοῦ, μουσουλμανικοῦ λαϊκισμοῦ, προβλήματα μειονοτήτων, ἀνισομέρειες περιφερειακὲς καὶ ἀγκυλώσεις κοινωνικές. Οἱ ἐσωτερικὲς αὐτὲς ἀντιφάσεις ὅμως δὲν ἔχουν ἀναγκαστικὰ ἀρνητικὴ ἐπίδραση στὸ γεωπολιτικὸ δυναμικὸ τῆς Τουρκίας. Σύμφωνα μὲ τὸ Μακιαβέλι, οἱ ἐσωτερικὲς τριβὲς μεταβάλλονται ἐνίοτε σὲ ἰδεῶδες μίγμα γιὰ τὴν ἄσκηση ἐπιθετικῆς ἐξωτερικῆς πολιτικῆς. Μᾶζες μισοχορτασμένων ἤ μισοπεινασμένων, ἱκανῶν νὰ φανατισθοῦν καὶ νὰ πεθάνουν, ζυμωμένων ἀκόμα μὲ τὶς πατριαρχικὲς ἀξίες, ἂν καθοδηγηθοῦν ἀπὸ μακροπρόθεσμα καὶ ψυχρὰ σκεπτόμενες ἐλίτ, ἀποτελοῦν ὄργανο ἐπέκτασης πολὺ προσφυέστερο ἀπὸ ἕνα πλαδαρὸ κοινωνικὸ σῶμα αἰωρούμενο γύρω ἀπὸ τὸν μέσο ὅρο μίας γενικῆς εὐημερίας, ὅπου ὕψιστη ἀποστολὴ τῆς πολιτικῆς ἡγεσίας εἶναι ἀκριβῶς νὰ ἐγγυᾶται τὴ διατήρηση αὐτῆς τῆς πλαδαρότητας.

Αὐτὴ ἀκριβῶς εἶναι ἡ κρίσιμη ἱστορικὴ διαφορὰ ἀνάμεσα στὴ σημερινὴ Ἑλλάδα καὶ στὴ σημερινὴ Τουρκία. Ἡ πρώτη, ἀφότου τὸ ἔθνος συνέπεσε οὐσιαστικὰ μὲ τὸ κράτος, δὲν ἔχει ζωτικοὺς ἱστορικοὺς καὶ πολιτικοὺς στόχους ἔξω ἀπὸ τὰ σύνορά της, τῆς λείπει δηλαδὴ ἀκριβῶς ὅ,τι κρατᾶ ἕνα συλλογικὸ πολιτικὸ ὑποκείμενο σὲ ἐγρήγορση ὑποχρεώνοντάς τὸ νὰ ὑπερβαίνει ἀδιάκοπα τὸν ἑαυτὸ τοῦ (ὅπως π.χ. ἔγινε στοὺς Βαλκανικοὺς Πολέμους). Τέτοιοι στόχοι δὲν εἶναι οὔτε οἱ μάχες ὀπισθοφυλακῆς γιὰ τὸ Κυπριακό, ὅπου συχνότατα ἡ ἀνάγκη μετατρέπεται σὲ φιλοτιμία, οὔτε ἡ εὐρωπαϊκὴ ἔνταξη, ἡ ὁποία στὴν οὐσία της δὲν εἶναι παρὰ ἡ μεταμφιεσμένη ἐπιθυμία ἄλλοι νὰ μᾶς ταΐζουν καὶ ἄλλοι νὰ φυλᾶνε τὰ σύνορά μας. Ἀκριβέστερα: αὐτὰ ὅλα θὰ μποροῦσαν ν’ ἀποτελοῦν ἐπὶ μέρους ἐθνικὲς ἐπιδιώξεις ὑπὸ τὴν προϋπόθεση ἑνὸς σφύζοντος γεωπολιτικοῦ δυναμικοῦ· ὑπὸ τὶς συνθῆκες τῆς γεωπολιτικῆς συρρίκνωσης εἶναι ἁπλὰ ὑποκατάστατα καὶ σκιαμαχίες. Συνέχεια ανάγνωσης «ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΕΣ ΠΑΡΑΜΕΤΡΟΙ ΕΝΟΣ ΕΛΛΗΝΟΤΟΥΡΚΙΚΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ»

Η ΛΑΜΠΡΗ ΠΟΡΕΙΑ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ Ἥ ΠΩΣ Ο ΜΙΜΗΣ Ο ΣΙΔΕΡΑΣ ΕΓΙΝΕ ΜΙΜΙΚΑ ΤΟΥ ΚΟΛΩΝΑΚΙΟΥ

Ἡ λαμπρὴ πορεία τῆς Ἀριστερᾶς ἀπὸ τὸν ἐργατικὸ ταξικὸ ἀγῶνα στὸν φιλελεύθερο δικαιωματισμό, ἀπὸ τὴν ἐπανάσταση στὴν σταλινικὴ βαρβαρότητα, ἀπὸ τὴν ἀνατροπὴ στὴν μεταρρύθμιση, ἀπὸ τὴν μεταρρύθμιση στὴν ἐνσωμάτωση, ἀπὸ τὴν ἐνσωμάτωση στὴν ἰδεολογικὴ αἰχμὴ τῆς καπιταλιστικῆς παγκοσμιοποίησης τῶν πολυεθνικῶν καὶ τῶν τραπεζῶν.

Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΛΟΓΙΚΗΣ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑΣ

ΑΠΟ ΤΑ ΕΞΑΡΧΕΙΑ ΣΤΟ ΚΟΛΩΝΑΚΙ ΕΝΑ ΤΣΙΓΑΡΟ ΔΡΟΜΟΣ!

Η ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ ΥΠΕΡΑΞΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

Ὁ γεωγραφικὸς παράγων, ἡ στρατηγικὴ θέση στὴν «Ἐνδιάμεσο Περιοχὴ» μεταξὺ Δύσεως καὶ Ἀσίας, σὲ συσχετισμὸ μὲ τὴν παρουσία πλούσιων κοιτασμάτων ὑδρογονανθράκων ἀναβαθμίζουν τὴν γεωπολιτικὴ θέση τῆς Ἑλλάδος διεθνῶς.
Δυστυχῶς, ἡ ἀσθενὴς γεωοικονομικὴ κατάσταση τῆς χώρας, τὸ τεράστιο χρέος καὶ ἡ «θεσμικὴ» ἀνεργία δὲν ἐπιτρέπουν τὴν ἀξιοποίηση τῆς γεωπολιτικῆς ὑπεραξίας τῆς Ἑλλάδος. Οὐδεὶς ἐπενδύει σὲ ἕναν πληθυσμὸ πού συνεχῶς μειώνεται.
Ἡ ἀσφυκτικὴ πρόσδεση τῆς Ἑλλάδος στὸ Γερμανικὸ ἅρμα τῆς Ευρωζώνης, ἡ σύγκρουση Ρωσσίας καὶ ΝΑΤΟ καὶ ἡ Κινεζικὴ διείσδυση στὰ Βαλκάνια παρεμποδίζουν τὴν ἐθνικὴ ἀνεξαρτησία, τὴν ἀνάταξη τῆς οἰκονομίας καὶ τὴν προστασία τῶν συνόρων τῆς χώρας.
Ἡ ἀνάγκη ἀναπροσανατολισμοῦ τῆς ἐξωτερικῆς πολιτικῆς τῆς Ἑλλάδος προβάλλει ἐπιτακτική, μακριὰ ἀπὸ τὶς ἠπειρωτικὲς δυνάμεις (Ευρωζώνη, Ρωσσία, Κίνα). Ἡ ἐπανασύνδεση μὲ τὶς δυνάμεις τῆς θαλάσσης διασφαλίζει τὰ ἐθνικὰ συμφέροντα, ὅπως καὶ στὸ παρελθόν.
Ἡ στρατηγικὴ τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν κατὰ τῆς «παγκοσμιοποίησης», σὲ συνδυασμὸ μὲ τὴν συνεννόηση τῆς Ἑλλάδος μὲ τὸ Ἰσραήλ, τὴν Αἴγυπτο καὶ τὴν Κύπρο, θὰ ἐπιτρέψει τμηματικὴ ἐπέκταση τῆς Ἀποκλειστικῆς Οἰκονομικῆς Ζώνης, μὲ ἄμεσες ὠφέλειες γιὰ τὸν χειμαζόμενο Ἑλληνικὸ λαὸ ἀπὸ τὰ τιμωρητικὰ «μνημόνια» καὶ τὶς ἀνθελληνικὲς συνωμοσίες τοῦ ΝΑΤΟ (Αἰγαῖον, Πρέσπες, «μεγάλη Ἀλβανία»).
Ἡ «Ἐνδιάμεσος Περιοχὴ» τοῦ πλανήτου εὑρίσκεται στὸ κέντρο μεταξὺ Ἀσίας καὶ Δυτικῆς Εὐρώπης, Ἀφρικῆς καὶ Βορείου Κύκλου καὶ θεωρεῖται ἡ Βαλκανικὴ χερσόνησος καὶ ἡ Μικρὰ Ἀσία ὡς ἑνιαία ἠπειρωτικὴ γῆ, χωριζομένη στὰ δύο ὑπὸ τοῦ Αἰγαίου πελάγους καὶ ἔχουσα ἰδιαιτέρα στρατηγικὴ σημασία ἀπὸ τῆς ἐποχῆς τοῦ Ἡροδότου (484-426 π.Χ.) μέχρι σήμερον.

Κωνσταντίνος Κόλμερ, Ἡ Γεωπολιτικὴ Ὑπεραξία τῆς Ἑλλάδος, ἐκδόσεις «Λιβάνη», Ἀθήνα, 1919

 

Ὁ Κωνσταντίνος Κόλμερ γεννήθηκε στὴν Ἀθήνα, ὅπου σπούδασε νομικὰ καὶ οἰκονομικὰ καὶ ἐργάσθηκε ὡς δημοσιογράφος σὲ Ἀθηναϊκὲς ἐφημερίδες καὶ ἀνταποκριτὴς ξένου Τύπου ἐπὶ 46ετία. Σήμερα εἶναι οἰκονομικὸς ἀναλυτὴς καὶ συγγράφει ἕνα ἐπίκαιρο βιβλίο πολιτικοοικονομικο περιεχομένου κάθε χρόνο. Ἀπὸ τὸν Ἐκδοτικὸ Οἶκο Α. Α. Λιβάνη κυκλοφοροῦν τὰ βιβλία τοῦ: Το Πρόβλημα τῶν Τραπεζῶν καὶ ἡ Ἀνάπτυξη, Ἡ Λαφυραγωγία τῶν Ταμείων, Τα Πετρέλαια τῆς Ἑλλάδος, Ἡ Μεγαλειώδης Ἀπάτη τοῦ Εὐρὼ, Ὁ Πανικὸς τῆς Ἀπληστίας, Ἡ Ἔξοδος ἀπὸ τὴν Κρίση, Το Προτεκτοράτο, Ἐμφύλιος, Λαθρομετανάστευση, Ἄμεση Δημοκρατία, Ἡ Σεισάχθεια Δανείων καὶ Καταθέσεων, Ἡ Κατάλυση τῆς Συμφωνίας Σένγκεν καὶ ἡ Ευρωκρίση, Ἡ Ἔξοδος τοῦ Εὐρὼ καὶ Ευρωγενοκτονία.

 

 

 

 

Η ΒΟΥΛΗ ΝΤΥΝΕΤΑΙ ΣΤΑ ΧΡΩΜΑΤΑ ΠΟΥ ΤΗΣ ΑΞΙΖΟΥΝ!

Ἀπὸ πέρυσι τέτοια ἐποχὴ τὸ κορυφαῖο Ἵδρυμα τῆς «Τρίτης Ἑλληνικῆς Δημοκρατίας» ντύνεται στὰ χρώματα ποὺ τοῦ ἀξίζουν, δικαιώνοντας ἑκατοντάδες χιλιάδες λαοῦ, ἀνεξαρτήτως πολιτικῶν φρονημάτων, γιὰ τὸν χαρακτηρισμὸ ποὺ ὁμόθυμα τοῦ ἔχουν ὰποδώσει περνώντας ἀπ’ ἔξω.

Πράγματι, ὁ γνωστὸς χαρακτηρισμὸς τῆς Βουλῆς -τὸν ὁποῖο ἀποφάσισε νὰ δικαιώσει ὁ Συριζαῖος Πρόεδρος τοῦ Ἱδρύματος καθιερώνοντας τὴν φωταγώγησή της κάθε τέτοια μέρα- ἀποτελεῖ μία πραγματικὴ ἔκφραση «ἐθνικῆς ὁμοψυχίας», ἀφοῦ βρίσκεται καθημερινὰ στὰ χείλη τῆς μεγάλης πλειονότητας τοῦ λαοῦ ἀπὸ τὴν ἄκρα Δεξιὰ ἕως τὴν ἄκρα Ἀριστερᾶ.

Ἡ ἐτήσια ἐκδήλωση τοῦ «Φεστιβάλ Ὑπερηφάνειας» (κοινῶς pride), ποὺ διοργανώνει, μὲ τὴν ἀγαστὴ στήριξη τοῦ Κράτους, τὸ (καρα)Συστημικὸ λόμπι ποὺ αὐτοαποκαλεῖται «ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα» ἔχει καταστεῖ -καὶ δικαίως- ἕνας πραγματικὸς θεσμὸς τοῦ σύγχρονου Καθεστῶτος, χαρακτηριστικὸς τῶν λαμπρῶν ἀξιῶν καὶ τῶν ὑψηλῶν ἰδεωδῶν του.

Ὡς ἐκ τούτου, ἡ ἀποψινὴ φωταγώγιση τοῦ ἐμβληματικοῦ κτηρίου τοῦ Καθεστώτος εἶναι ὄντως ἡ φωταγώγιση ποὺ θὰ τοῦ ἅρμοζε 365 μέρες τὸν χρόνο. Τόσο γιὰ τὸ ποιὸν του, ὅσο καὶ γιὰ τὴν κοινωνία ποὺ ἐπιθυμεῖ.

ΥΓ: Ὁ χαρακτηρισμὸς στὸν ὁποῖον ἀναφερόμαστε παραπάνω σχετικὰ μὲ τὸ κτήριο τῆς Βουλῆς εἶναι ἀσφαλῶς ὅτι ἀποτελεῖ τὸν «Ναὸ τῆς Δημοκρατίας», ὅπως πιστεύουμε ὅτι ὅλοι/ὅλες/ὅλα καταλάβατε.

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

BY PRIDE !

 

ΚΑΙ HOMO PRIDE!

 

Ἕνας ἀξιότιμος καὶ ἀξιοσέβαστος συμπολίτης μας αὐτοεκφράζεται Ὑπερηφάνως καὶ Δημοκρατικῶς.

Μᾶλλον θὰ πρέπει νὰ ἐκδηλώνει τὴν ἀνθρωπιστικὴ καὶ κοσμοπολίτικη ἀπαρέσκειά του στὸν ἐθνικισμό, τὴν ξενοφοβία, τὸν ρατσισμὸ καὶ τὴν ὀμοφοβία.

Ἤ προσπαθεῖ νὰ ἐκφράσει τὴν ὑψηλὴ εὐγένεια τῆς ψυχής του στέκοντας ἀπέναντι ἀπὸ τὸ κενοτάφιο τοῦ Ἀγνώστου Στρατιώτη, στέλνοντας τὸ προοδευτικὸ μήνυμα: Ἄς κοιτάξει ὁ καθένας τὸν κ..λο του! Ὁ ἡρωισμὸς καὶ ὁ ἀγῶνας γιὰ τὴν πατρίδα, τὸ ἔθνος καὶ ἄλλα τέτοια φρικαλέα πράγματα εἶναι γιὰ τὰ κορόιδα.

Πάντως πρόκειται γιὰ ἕνα ὑψηλὸ δεῖγμα αἰσθητικῆς ἀπάντησης-γροθιὰ στὸν έθνικιστικὸ βοῦρκο τῶν μακεδονικῶν συλλαλητηρίων.

Ἰσως ἡ Ὁργανωτικὴ Ἐπιτροπὴ θὰ πρέπει νὰ σκεφτεῖ σοβαρὰ νὰ τοῦ ἀπονείμει τὸν τίτλο τοῦ Homo Pride (τροφὴ γιὰ σκέψη).