Προβεβλημένα

ΕΝΤΟΣ ΤΩΝ ΠΡΟΣΕΧΩΝ ΗΜΕΡΩΝ ΘΑ ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΕΙ ΤΟ ΝΕΟ ΤΕΥΧΟΣ ΤΟΥ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟΥ ΜΑΣ -ΤΕΥΧΟΣ ΣΤ, ΤΡΙΜΗΝΙΑΙΑ ΕΚΔΟΣΗ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΤΗΣ ΑΝΤΙΓΟΝΗΣ

Βρίσκεται στὸ τυπογραφεῖο καὶ ἐντὸς τῶν προσεχῶν ἡμερῶν θὰ κυκλοφορήσει τὸ νέο ἀνοιξιάτικο τεῦχος τοῦ περιοδικοῦ μας!

ΤΟ ΕΝΖΥΜΟ -ΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΤΗΣ ΑΝΤΙΓΟΝΗΣ

«Οὔτοι συνέχθειν, ἀλλὰ συμφιλεῖν ἔφυν» –

Σοφοκλέους Ἀντιγόνη, στίχος 523

Τεῦχος ΣΤ, Ἄνοιξη 2020, 166 σελ.

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

  • Ἡ ἀρχαία καὶ ἡ σύγχρονη δημοκρατία, τοῦ Ἀλαῖν ντὲ Μπενουᾶ
  • Κορωνοϊός Covid-19: Μιὰ καταστροφὴ ἄνευ προηγουμένου
    γιὰ τὴν ἀνθρωπότητα – Τί εἴδους ὅμως καταστροφή;
    τοῦ Φρᾶνκ Φουρέντι
  • Ὁ Ἀμερικανικός «πολιτισμός», τοῦ Ἰουλίου Ἔβολα
  • Ἡ πάλη τῶν τάξεων στὴν ἐποχὴ τοῦ ἀπολύτου καπιταλισμοῦ,
    τοῦ Ἀδριανοῦ Ἐριγκέλ
  • Ὅπλα μαζικῆς μεταναστεύσεως. Ὁ ἀναγκαστικὸς ἐκτοπισμὸς ὡς μέσον ἐξαναγκασμοῦ, τῆς Κέλυ Μ. Γκρήνχιλ
  • Ἡ Μεγάλη Ἀντικατάσταση, τοῦ Ρενῶ Καμύ
  • Πόλεμος καὶ Ὀρθοδοξία, τοῦ π. Γεωργίου Μεταλληνοῦ
  • Τὸ πρῶτο μνημόσυνο τοῦ Περικλῆ Γιαννόπουλου ἀπὸ τὸν Μάνο Φαλτάϊτς καὶ τὸ φοιτητικὸ κίνημα τὴν περίοδο τοῦ Κυπριακοῦ ἀγῶνα 1955-59 στὴν Ἀθήνα, τῆς Ἀναστασίας Φαλτάϊτς
  • ΒΙΟΙ ΗΡΩΩΝ : Ἰωάννης Καποδίστριας.  Ὁ πολιτικός-μάρτυρας τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ τοῦ Ἑλληνισμοῦ, τοῦ π. Γεωργίου Μεταλληνοῦ

 

Ξεφυλλίστε μερικές σελίδες ἀπό τό τρέχον τεῦχος!!…

 

Προβεβλημένα

ΚΑΤΩ Η ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΤΡΙΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ!

Η ΕΠΙΔΗΜΙΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΡΟΣΧΗΜΑ

Η ΥΠΟΔΟΥΛΩΣΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΛΑΟΥ ΕΙΝΑΙ Ο ΣΤΟΧΟΣ ΤΟΥ ΕΓΧΩΡΙΟΥ ΑΝΘΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ

 

ΑΝΤΙΣΤΑΘΕΙΤΕ ΣΤΗΝ ΕΠΙΒΟΛΗ ΤΟΥ ΠΛΟΥΤΟΚΡΑΤΙΚΟΥ ΔΕΣΠΟΤΙΣΜΟΥ

 

ΖΗΤΩ ΤΟ ΕΘΝΟΣ!

ΚΑΤΩ ΤΟ ΑΝΘΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ

Προβεβλημένα

ΤΟ ΚΑΣΤΕΛΛΟΡΙΖΟ ΚΑΙ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΑΣ!

ΝΑ ΜΗΝ ΑΦΗΣΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΤΟΥΡΚΟΥΣ ΝΑ ΤΟ ΠΑΡΟΥΝ

-ΚΑΙ ΚΥΡΙΩΣ-

ΝΑ ΜΗΝ ΑΦΗΣΟΥΜΕ ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟ ΝΑ ΤΟΥΣ ΤΟ ΔΩΣΕΙ

 

ΣΧΕΤΙΚΟ ΑΡΘΡΟ: Διαβᾶστε παλαιότερο ἐκτενές μας ἄρθρο γιὰ νὰ καταλάβετε γιατί τὸ Καθοριστικὸ Σημεῖο καὶ ἡ Αἰχμὴ τοῦ Δόρατος γιὰ τὴν Δημιουργία τῆς ΑΟΖ τοῦ Ἑλληνισμοῦ εἶναι τὸ Καστελόριζο (γιὰ τὴν ἀκρίβεια τὸ νησιωτικὸ σύμπλεγμα τοῦ Καστελορίζου)

https://ellinikosblog.wordpress.com/2019/06/12/%cf%87%ce%b5%cf%81%ce%b9-%cf%80%ce%bf%cf%85-%ce%b1%cf%80%ce%bb%cf%89%ce%bd%ce%b5%cf%84%ce%b1%ce%b9-%cf%80%ce%b1%ce%bd%cf%89-%ce%b1%cf%80%ce%bf-%cf%84%ce%bf-%ce%ba%ce%b1%cf%83%cf%84%ce%b5%ce%bb%ce%bf/

 

 

 

ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ ΥΠΟΧΟΝΔΡΙΑ

Ἡ τραγικὴ εἰρωνεία τῶν προοδευτικούληδων μενουμεσπιτάκηδων εἶναι ὅτι ἔχουν ἀρχίσει νὰ μοιάζουν στοὺς τηλεοπτικοὺς ἀνθρωπολογικοὺς τύπους ποὺ οἱ ἴδιοι χλεύαζαν σὲ ἐκεῖνα τὰ παλιὰ χρόνια τῆς μεγάλης χλαπάκας.
Τότε ποὺ προοδευτικοὶ δυτικολάγνοι ἀθεούληδες γλεντάγανε μὲ τοὺς καθυστερημένους χριστιανόπληκτους ποὺ ὑποδύετο ὁ Ρώμας ὡς ὑποχόνδριος δήθεν Ὀρθόδοξος καθηγητὴς βυζαντινολογίας στὴν τηλεοπτικὴ σειρὰ μὲ τὸ τυχαῖο ὄνομα «Κωνσταντίνου καὶ Ἑλένης».
Στὴν συνέχεια βέβαια, ἐνῶ ἡ χλαπάκα τῶν ἀνοιχτόμυαλων συνεχιζόταν ἀκάθεκτη, οἱ ἀριστερούληδες γέλαγαν βλέποντας τὸν ἑαυτό τους στὴν τηλεοπτικὴ ὀθόνη στοὺς «Ἀπαράδεκτους» παρέα μὲ τοὺς συγκαταβατικοὺς δεξιούληδες φίλους τους, γιατὶ ἡ ἑνότητα στὴν μάσα δὲν φορᾶ πολιτικὲς παρωπίδες, προτοῦ ἔρθουν ἀμφότεροι σὲ ἀπόλυτη ὁμοψυχία βλέποντας τὸ ἴνδαλμά τους, τὸν «Ἀκάλυπτο», νὰ ἐνσαρκώνει τὴν ὑπέρτατη ἀξία τῆς νεοελληνικῆς λαμογιᾶς.
Ἐν τῷ μεταξὺ τὰ χρόνια περάσανε. Τὸ μικροαστικὸ ὄνειρο τῶν καλοζωισμένων μεταπολιτευτικῶν γενεῶν τοῦ Τίποτα μετετράπη ξαφνικὰ σὲ ἐφιάλτη, ἀπὸ τὸ ὁποῖο νόμιζαν στὴν ἀρχὴ ὅτι θὰ γλυτώσουν, οἱ πασόκοι ἀριστερούληδες μὲ τὸν Τσῖπρα καὶ οἱ νεοδημοκράτες δεξιούληδες μὲ τὸν Μητσοτάκη, καὶ ὅτι ἔτσι θὰ ξαναγύριζαν στὸ μεγάλο φαγοπότι.
Τώρα ἀρχίζουν νὰ ψυλλιάζονται ὅτι ἡ ἐναπομείνασα ἡ ζωή τους μέλλεται νὰ μετατραπεῖ σὲ ἕναν διαρκῆ ἐφιάλτη ποὺ νομίζουν ὅτι θὰ ξορκίσουν κλεισμένοι στὸ ὑγειονομικό τους κελί, πλένοντας τὰ χέρια τους κάθε λίγο καὶ λιγάκι, καὶ φυσικὰ κάνοντας κηρύγματα ὑπευθυνότητας σὲ αὐτοὺς ποὺ ἀρνοῦνται νὰ συμμεριστοῦν, γιὰ μία ἀκόμη φορά, τὴν ἀνοησία τους. Ἄλλωστε δὲν εἶναι ἡ πρώτη φορὰ ποὺ οἱ σημερινοὶ «ὑπεύθυνοι» κάνουν «ὑπεύθυνες» ἐπιλογές. Εἶναι μᾶλλον ἡ πολλοστή. Πάντως, ἔχει μεγάλη πλακᾶ νὰ βλέπεις τοὺς ὀπαδοὺς τοῦ Μητσοτάκη νὰ σοῦ κάνουν πολιτικὸ κήρυγμα μὲ τέτοιο φανατισμὸ ποὺ θυμίζουν Κνῖτες τῆς δεκαετίας τοῦ ‘70, καὶ ἀριστερούληδες, ὁρκισμένους ἀντιδεξιοὺς κατὰ τὰ ἄλλα, νὰ καταπίνουν ἀμάσητη τὴν προπαγάνδα τοῦ «μαύρου κράτους τῆς Δεξιᾶς».
Ἡ ὑποχονδρία τῶν σιχασιάρηδων ποὺ ἀνακάλυψαν αἴφνης ὅτι μπορεῖ καὶ νὰ μὴν ζήσουν για πάντα, μιᾶς καὶ ὁ ὑπέρτατος σκοπὸς τῆς ζωῆς τους εἶναι νὰ ζήσουν.
Μᾶς θυμίζουν καταπληκτικὰ τὸν Ρώμα στὸν ρόλο τοῦ ὑποχόνδριου Κωνσταντίνου ἀλλὰ αὐτὴ τὴ φορὰ σὲ ἔκδοση προοδευτικοῦ ἄθεου.
Μονάχη τους παρηγοριὰ ὅτι τὸ κράτος (τῆς κυβέρνησης τῆς «χριστόπιστης» Δεξιᾶς καὶ ὄχι τῶν «ἀντίχριστων κομμουνιστῶν») ἔκλεισε τὶς ἐκκλησίες τὴν Μεγάλη Ἑβδομάδα.
Σύντομα θὰ ξεχάσουν τὸν μεγάλο τους θρίαμβο.
Ὅταν θὰ τοὺς ἐπιτρέψουν νὰ βγοῦν ἀπὸ τὰ σπίτια τους καὶ θὰ ἔρθουν ἀντιμέτωποι μὲ τὴν πραγματικότητα θὰ περιμένουν νὰ τοὺς φιλοδωρήσει τὸ κράτος ποὺ σήμερα νομίζουν ὅτι τοὺς προστατεύει.
Ἔχει ὁ καιρὸς γυρίσματα.
Δὲν θἄταν ἄσχημο πάντως νὰ διασκεδάσουν τὴν ψυχική τους μιζέρια βλέποντας τὸν σημερινὸ ἑαυτό τους στὸ παλιό τους ἀγαπημένο σήριαλ.

ΑΚΟΜΑ ΜΙΑ ΝΕΑ ΠΡΟΣΒΟΛΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΟ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ

Μένουμε σπίτι σήμερα γιὰ νὰ ἔχουμε δουλειὰ καὶ εἰσόδημα αὔριο (!)
Ἐπιτηδειότητα, ἀκρισία, ἀνοησία;
Ἀπότοκο πολιτικῆς νοοτροπίας, θὰ λέγαμε ἐμεῖς.
Ὁ Γιῶργος Καραμπελιᾶς καταθέτει κι αὐτὸς γῆ καὶ ὕδωρ στὴν ἄτυπη δικτατορία Μητσοτάκη καὶ στὴν ψυχολογικὴ ἐπιχείρηση κορωνοϊὸς ἐν ὀνόματι, φυσικά, τῆς προστασίας δημοσίας ὑγείας ἀπὸ τὸ κορωνοϊκὸ κρυολόγημα.
Καὶ μᾶς καλεῖ νὰ συμμορφωθοῦμε πρὸς τὰς ὑποδείξεις τοῦ πατερούλη Μητσοτάκη, καὶ νὰ μετατρέψουμε τὸ σπίτι μας σὲ ὑγειονομικὸ κελὶ μὲ τὸν ἐκβιασμὸ τῆς στερήσεως τῶν πρὸς τὸ ζῆν.
Πρῶτα ὁ τρόμος τοῦ θανάτου καὶ μετὰ ὁ τρόμος τῆς ἐπιβιώσεως.
Καθίστε μέσα, εἰδάλλως δὲν κινδυνεύετε μόνο νὰ πεθάνετε ἅμα βγῆτε ἔξω ἀλλὰ θὰ κινδυνέψετε καὶ νὰ ἐπιβιώσετε ὅταν σᾶς ἀφήσουν νὰ βγεῖτε ἔξω.
Καθίστε μέσα ὅλη τὴν ἄνοιξη γιὰ νὰ ἔχουμε λιγότερους θανάτους γιὰ νὰ ἔχουμε περισσότερους τουρίστες τὸ καλοκαίρι.
Μήπως θὰ πρέπει νὰ καθίσουμε καὶ σπίτι μας ὁλόκληρο τὸν χειμῶνα, ὅταν κάθε χρόνο θερίζει ἡ ἐποχιακὴ γρίππη, μὲ θύματα πολὺ περισσότερα ἀπὸ τὸν σημερινὸ κορωνοϊό, γιὰ νὰ ξεκινήσει καλὰ ἡ τουριστικὴ περίοδος ἀπὸ τὸν Μάϊο;
Εἶναι κρῖμα ἕνας ἄνθρωπος ποὺ ἔχει πολύχρονη καὶ σημαντικὴ συνεισφορὰ στὴν ὑπεράσπιση τοῦ πατριωτισμοῦ καὶ στὴν ἀποδόμηση τοῦ ἐθνομηδενισμοῦ νὰ χρησιμοποιεῖ τόσο γελοῖα ἐπιχειρήματα γιὰ νὰ στηρίξει ἕνα καραμπινάτο, γιὰ κάθε σκεπτόμενο νοῦ ποὺ δὲν τὸν ἔχει παρασύρει στὴν ἀνοησία ὁ καλλιεργούμενος πανικὸς τῆς ἀγέλης, ἕνα πρωτοφανὲς καθεστὼς πολιορκίας ποὺ χρησιμοποιεῖ ὡς ἀφορμὴ τὸν κορωνοϊὸ γιὰ νὰ ἐπιβάλλει μιὰ ἄτυπη δικτατορία γιὰ τὴν ἑπομένη μέρα τῆς παγκόσμιας ὕφεσης καὶ τὴν ἀντιμετώπιση τῶν κοινωνικῶν ἀντιδράσεων ποὺ θὰ προκαλέσει.
Ὁ ἰὸς τῆς ἀλήθειας χτύπησε καὶ τὸν Γιῶργο Καραμπελιά, ὁ ὁποῖος ἀπεδείχθη εὐπρόσβλητος λόγω ἐμπεδωμένης πολιτικῆς νοοτροπίας.
Τῆς νοοτροπίας μιᾶς ὀρφανῆς «πατριωτικῆς ἀριστερᾶς» ποὺ ἀντιμετωπίζει τὴν Ὀρθοδοξία μονάχα ὡς συστατικὸ στοιχεῖο τῆς ἐθνικῆς ταυτότητας τοῦ λαοῦ (ἀντίληψη καθαρῶς ἀστικὴ) καὶ τοῦ κράτους ὡς στοργικοῦ καὶ συνάμα αὐστηροῦ πατέρα (ἀντίληψη ἐξ ἀρχῆς σταλινική).
Ἡ ἀντίθεση στοὺς ἐθνομηδενιστὲς τοῦ Σύριζα παρασύρει σὲ συμμαχίες μὲ τὴν ἐξ ἴσου ἐθνομηδενιστικὴ (ἀλλὰ καὶ πιὸ ὕπουλη) Νέα Δημοκρατία.
Πρῶτα ἡ «συνάντηση κορυφῆς» μὲ τὸν Θεόδωρο Ρουσόπουλο μὲ ἀφορμὴ τό… ἔργο τοῦ Παναγιώτη Κονδύλη.
Μετὰ ἡ ἑπομένη «συνάντηση κορυφῆς» μὲ τὸν Μανώλη Κοττάκη.
Στὸ τέλος, ἡ συνέχιση τῆς συνεργασίας στὰ ἐθνικὰ μὲ τὸν Ἄγγελο Συρίγο, ὁ ὁποῖος τὴν ἑπομένη τῆς ὑπογραφῆς τῆς Συμφωνίας τῶν Πρεσπῶν ἐπιχειρηματολογοῦσε ὅτι ἦταν βάσει τοῦ διεθνοῦς δικαίου ἀδύνατη ἡ ἀκύρωσή της.
Ὑπάρχουν κάποια ὅρια, ὅμως ἀκόμη καὶ στὸν πολιτικὸ ὁππορτουνισμό.
Ὅταν θὰ λήξει ὁ «πόλεμος μὲ τὸν κορωνοϊὸ» καὶ οἱ Ἕλληνες θὰ βρεθοῦν ἀντιμέτωποι μὲ τὴν οἰκονομικὴ καταστροφὴ ἀλλὰ καὶ μία ἐμπεδωμένη παρασυνταγματικὴ κατάσταση πολιορκίας θὰ ἀρχίσει νὰ ἐφαρμόζεται ἡ «οἰκονομία πολέμου», γιὰ τὴν ὁποῖα ἔχει ἤδη κάνει λόγο ὁ «ὑπεύθυνος» Μητσοτάκης.
Καὶ τότε;
Μήπως θὰ τρέχει ὁ Γιῶργος Καραμπελιᾶς νὰ μαζέψει τὰ ἀσυμμάζευτα;
Ὅπως στὰ συλλαλητήρια γιὰ τὸ Σκοπιανό, ὅταν τὸ κίνημα Ἄρδην, ποὺ ἐνῶ ὑποστήριζε τὴν ὀνομασία «Σλαβομακεδονία», ἔσπευσε νὰ ἑνωθεῖ μὲ τὸν κόσμο, ποὺ ὑποστήριζε ὅτι ἡ Μακεδονία εἶναι μόνο μία καὶ εἶναι Ἑλληνική.
Τὸ ἄρθρο τοῦ Γ. Καραμπελιᾶ μπορεῖτε νὰ τὸ διαβάσετε ἐδῶ:
http://ardin-rixi.gr/archives/217033?fbclid=IwAR0pvumnXrV4g0sD-TRyhaHFBTKgOXFardBGdOc6dWX-MknO1NI_Z9oWIR8

ΚΡΗΣΑΡΑ

Αὐτὲς τὶς μέρες χρησιμοποιοῦμε ἐκ νέου τὸ πολύτιμο ἐργαλεῖο ποὺ ὀνομάζεται «κόσκινο» ἤ «κρησάρα» γιὰ τὴν ἐπιλογὴ καὶ τὴν ἐπανεκτίμηση ποικίλων προσώπων καὶ κάθε εἴδους ὁμάδων προσώπων βάσει τῆς στάσεώς τους στὰ ζητήματα τῆς ἀπαγορεύσεως τῶν Θείων Λειτουργιῶν, τοῦ κορωνοϊοῦ ὡς πολιτικὴ καὶ ψυχολογικὴ ἐπιχειρήση καὶ τῆς ἐγκαθιδρύσεως τῆς ἀτύπου δικτατορίας Μητσοτάκη, ὅπως κάναμε τὴν προηγουμένη δεκαετία γιὰ τὰ μνημόνια, τὴν παραμονὴ τῆς χώρας στὴν Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση, τὸν Σύριζα, τὸ Δημοψήφισμα, τὴν μαζικὴ λαθροεισβολὴ τοῦ 2015, τὸν ἀεθνισμό, τὸν δικαιωματισμὸ καὶ τὸ Σκοπιανό.
Μὲ τὴν χρησιμοποίηση τῆς κρησάρας ἀπομακρύνουμε ὅλα τὰ ἄχρηστα καὶ ἐπιβλαβῆ στοιχεῖα.
Γιὰ νὰ παραφράσουμε τὸν Ἐπίκτητο, ὅταν οἱ ἄνθρωποι ὁρκίζονται νὰ τιμοῦν τὸν Καίσαρα, ἐμεῖς ὁρκιζόμαστε νὰ τιμοῦμε τὶς ἰδέες, τὶς ἀξίες καὶ τὴν πίστη μας.

Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΘΡΗΣΚΕΙΑ

Σὲ πολλούς ἐπικρατεῖ ἡ ἀντίληψις ὅτι ἡ Ὀρθοδοξία εἶναι μία ἀπὸ τὶς πολλὲς θρησκεῖες, ποὺ ἔχει σὰν κύρια μέριμνα Της τὴν προετοιμασία τῶν μελῶν τῆς Ἐκκλησίας γιὰ τὴν ζωή μετὰ θάνατον, νὰ ἐξασφάλιση δηλαδὴ μία θέση στὸν Παράδεισο γιά κάθε Ὀρθόδοξο Χριστιανό. Ἔτσι θεωρεῖται ὅτι τὸ Ὀρθόδοξο δόγμα προσφέρει μία ἐπὶ πλέον ἐξασφάλισι, ἐπειδὴ εἶναι Ὀρθόδοξο, καὶ ὅτι, ἄν κανεὶς δὲν πιστεύη στὸ Ὀρθόδοξο δόγμα, αὐτὸ εἶναι ἕνας ἐπὶ πλέον λόγος γιὰ νά πάη στὴν Κόλασι ὁ ἄνθρωπος αὐτός, ἐκτὸς δηλαδὴ ἀπὸ τὸ ὅτι ἐνδεχομένως θὰ τὸν στείλουν ἐκεῖ τὰ προσωπικά του ἁμαρτήματα.
Ὅσοι Ὀρθόδοξοι Χριστιανοὶ πιστεύουν ὅτι αὐτὸ τὸ πρᾶγμα εἶναι ἡ Ὀρθοδοξία, αὐτοὶ ἔχουν συσχετίσει τὴν Ὀρθοδοξία ἀποκλειστικὰ μὲ τὴν μέλλουσα ζωή. Καὶ αὐτοὶ δὲν κάνουν καὶ πολλὰ πράγματα σ’ αὐτὴν τὴν ζωή, ἀλλά περιμένουν νὰ πεθάνουν, γιὰ νὰ πᾶνε στὸν Παράδεισο, ἐπειδή, ὅταν ζοῦσαν, ἦταν Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί!
Μία ἄλλη μερίδα Ὀρθοδόξων δραστηριοποιεῖται μέσα στὸν χῶρο τῆς Ἐκκλησίας ἐνδιαφερομένη ὄχι γιὰ τὴν ἄλλη ζωή, ἀλλὰ κυρίως γι’ αὐτὴν ἐδῶ τὴν ζωή. Δηλαδὴ γιὰ τὸ πῶς θὰ τοὺς βοηθήση ἡ Ὀρθοδοξία νὰ ζήσουν καλὰ σ’ αὐτὴν τὴν ζωή. Τέτοιοι Ὀρθόδοξοι Χριστιανοὶ προσεύχονται στὸν Θεό, βάζουν τοὺς παπάδες νὰ κάνουν προσευχές, κάνουν ἁγιασμούς, παρακλήσεις εὐχέλαια κλπ., γιὰ νὰ τοὺς βοηθάη ὁ Θεὸς νὰ περνᾶνε καλὰ σ’ αὐτὴν τὴν ζωή, νὰ μὴν ἀρρωσταίνουν, νὰ ἀποκαθίστανται τὰ παιδιά τους, νὰ ἐξασφαλίσουν στὰ κορίτσια τους μία καλὴ προῖκα καὶ ἕναν καλὸ γαμπρό, τὰ ἀγόρια τους νὰ βροῦν καλὲς κοπέλλες μὲ καλὴ προῖκα γιὰ νὰ παντρευτοῦν, οἱ δουλειές τους νὰ πηγαίνουν καλά, τὸ ἐμπόριο, μὲ τὸ ὁποῖο ἀσχολοῦνται, νὰ πηγαίνει καλά, ἀκόμη καὶ τὸ χρηματιστήριο ἤ ἡ βιομηχανία τους, κ.λπ. Ὁπότε βλέπομε ὅτι αὐτοὶ οἱ Χριστιανοὶ δὲν διαφέρουν κατὰ πολὺ ἀπὸ τοὺς πιστοὺς τῶν ἄλλων θρησκειῶν, ποὺ κάνουν καὶ ἐκεῖνοι τὰ ἴδια περίπου πράγματα.
Δηλαδὴ βλέπει κανεὶς ἀπὸ τὰ παραπάνω τὴν Ὀρθοδοξία νὰ ἔχη αὐτὰ τὰ δύο κοινὰ σημεῖα μὲ ὅλα τὰ ἄλλα θρησκεύματα: Πρῶτον, τὸ νὰ προπαρασκευάζη τοὺς πιστοὺς γιὰ τὴν ζωὴ μετὰ θάνατον, ὥστε νὰ πᾶνε στὸν Παράδεισο, ὅπως ὁ καθένας τὸν φαντάζεται, καί δεύτερον, τὸ νά φροντίζη, ὥστε οἱ Χριστιανοὶ νὰ μὴν περνοῦν θλίψεις, στενοχώριες, καταστροφές, ἀρρώστιες, πολέμους κ.λπ. σ’ αὐτὴν ἐδῶ τὴ ζωή, δηλαδὴ ὁ Θεὸς νὰ τὰ τακτοποιῆ ὅλα κατὰ τὶς ἀνάγκες ἤ τὶς ἐπιθυμίες τους. Ἔτσι γι’ αὐτοὺς τοὺς δεύτερους, ἡ θρησκεία παίζει μεγάλο ρόλο σ’ αὐτὴν τὴν ζωὴ καὶ μάλιστα σ’ αὐτὴν τὴν καθημερινή τους ζωή.
Κατὰ βάθος ὅμως ἀπ’ ὅλους τοὺς παραπάνω Χριστιανοὺς ποιός ἐνδιαφέρεται ἄν ὑπάρχη ἤ δὲν ὑπάρχη Θεός; Ποιός Τὸν ἀναζητᾶ; Γι’ αὐτοὺς δὲν τίθεται θέμα ἄν ὑπάρχη Θεός ἤ ὄχι, ἐφ’ ὅσον καλύτερα θὰ ἦταν νὰ ὑπῆρχε Θεὸς γιὰ νὰ μποροῦμε νὰ τὸν ἐπικαλούμεθα καὶ νὰ τοῦ ζητοῦμε νὰ ἱκανοποιῆ τὶς ἀνάγκες μας, ὥστε νὰ πηγαίνουν καλὰ οἱ δουλειές μας καὶ νὰ ἔχωμε κάποια εὐτυχία σ’ αὐτὴ τὴν ζωή.
Ὁπότε βλέπομε ὅτι ὁ ἄνθρωπος ἔχει μία ἰσχυρότατη τάσι νὰ θέλη νὰ ὑπάρχη Θεός, νὰ πιστεύη ὅτι ὑπάρχει Θεός, διότι εἶναι μία ἀνάγκη γιὰ τὸν ἄνθρωπο νὰ ὑπάρχη Θεός, γιὰ νὰ ἐξασφαλίζη τὰ ὅσα εἴπαμε. Ε, καὶ ἐφ’ ὅσον εἶναι λοιπὸν μία ἀνάγκη γιὰ τὸν ἄνθρωπο τὸ νὰ ὑπάρχη Θεός, ἄρα Θεός ὑπάρχει!
Ἄν ὁ ἄνθρωπος δὲν εἶχε τὴν ἀνάγκη ἑνὸς Θεοῦ καὶ ἄν μποροῦσε νὰ ἐξασφαλίση αὐτάρκεια τῶν πρὸς τὸ ζῆν σ’ αὐτὴν τὴν ζωὴ μὲ κάποιον ἄλλο τρόπο, τότε δὲν ξέρει κανεὶς πόσοι ἄνθρωποι θὰ πίστευαν στὸν Θεό. Αὐτό, γίνεται, ἐν πολλοῖς στὴν Ἑλλάδα.
Ἔτσι βλέπομε, πολλοὶ ἄνθρωποι, ἐνῶ πρὶν ἦταν ἀδιάφοροι ὡς πρὸς τὴν θρησκεία, πρὸς τὸ τέλος τῆς ζωῆς τους νὰ θρησκεύουν, μετὰ ἴσως ἀπὸ κάποιο γεγονὸς ποὺ τοὺς φόβισε. Διότι πλέον δὲν μποροῦν νὰ ζήσουν χωρὶς νὰ ἐπικαλοῦνται νὰ τοὺς βοηθήση κάποιος Θεός, ἀπὸ δεισιδαιμονικὴ δηλαδὴ πρόληψη. Γι’ αὐτοὺς τοὺς λόγους ἡ φύσις τοῦ ἀνθρώπου βοηθᾶ στὸ νὰ θρησκεύη ὁ ἄνθρωπος. Αὐτὸ δὲν ἰσχύει μόνο γιὰ τοὺς Ὀρθοδόξους Χριστιανούς, ἰσχύει γιὰ τοὺς πιστούς ὅλων τῶν θρησκειῶν. Παντοῦ ἡ φύσις τοῦ ἀνθρώπου εἶναι ἡ ἴδια. Ἔτσι ὁ ἄνθρωπος μετὰ τὴν πτώση του, ἐσκοτισμένος ὅπως εἶναι κατὰ φύσιν -μᾶλλον, παρὰ φύσιν- ρέπει πρὸς τὴν δεισιδαιμονία.
Τώρα τὸ ἐρώτημα ποὺ ἀκολουθεῖ εἶναι: Ποῦ σταματάει ἡ δεισιδαιμονία καὶ ποὺ ἀρχίζει ἡ ἀληθινὴ πίστις;
Σ’ αὐτὰ τὰ θέματα οἱ Πατέρες ἔχουν σαφεῖς θέσεις καὶ διδασκαλία. Ἕνας ἄνθρωπος, ὁ ὁποῖος ἀκολουθεῖ ἤ μᾶλλον νομίζει ὅτι ἀκολουθεῖ τὴν διδασκαλία τοῦ Χριστοῦ καὶ ἁπλῶς πηγαίνει στὴν Ἐκκλησία κάθε Κυριακή, ποὺ κοινωνεῖ κατὰ τακτὰ διαστήματα, ποὺ χρησιμοποιεῖ τοὺς παπάδες γιὰ νὰ τοῦ κάνουν ἁγιασμούς, εὐχέλαια κ.λπ., χωρὶς νὰ ἐμβαθύνη σ’ αὐτά, παραμένοντας στὸ γράμμα τοῦ νόμου καὶ ὄχι στὸ πνεῦμα τοῦ νόμου, αὐτὸς ὠφελεῖται ἰδιαίτερα ἀπὸ τὴν Ὀρθοδοξία; Μετὰ ἕνας ἄλλος, ὁ ὁποῖος προσεύχεται ἀποκλειστικὰ γιὰ τὴν μέλλουσα ζωὴ γιὰ τὸν ἑαυτό του καὶ γιὰ τοὺς ἄλλους καὶ ἀδιαφορεῖ τελείως γι’ αὐτὴν τὴν ζωή, αὐτὸς πάλι ὠφελεῖται ἰδιαίτερα ἀπὸ τὴν Ὀρθοδοξία; Ἡ μία τάσις ἐκπροσωπεῖται ἀπὸ τὸν παπᾶ τῆς ἐνορίας καὶ ὅσους μαζεύονται γύρω του μὲ τὸ παραπάνω πνεῦμα καὶ ἡ ἄλλη ἐκπροσωπεῖται ἀπὸ ἕναν Γέροντα σὲ μοναστήρι, συνήθως κάποιον ἀρχιμανδρίτη, ποὺ βρίσκεται σέ σύνταξι καὶ περιμένει νὰ πεθάνη, μὲ μερικοὺς μοναχοὺς γύρω του.
Ἐφ’ ὅσον οἱ δύο αὐτὲς τάσεις δὲν εἶναι ἐπικεντρωμένες γύρω ἀπὸ τὴν κάθαρσι καὶ τὸν φωτισμό, ἀπὸ πατερικῆς ἀπόψεως, εἶναι λανθασμένες ὡς πρὸς ἐκεῖνο ποὺ ἐπιδιώκουν. Ὅσο ὅμως εἶναι ἐπικεντρωμένες γύρω ἀπὸ τὴν κάθαρσι καὶ τὸν φωτισμὸ καὶ ἐφαρμόζουν τὴν Ὀρθόδοξη Πατερικὴ ἀσκητικὴ ἀγωγὴ γιὰ τὴν ἀπόκτησι τῆς νοερὰς προσευχῆς, τότε μόνον τὰ πράγματα τίθενται πάνω σὲ ὀρθὴ βάσι. Αὐτὲς οἱ δύο τάσεις εἶναι ὑπερβολὲς πρὸς τὰ δύο ἄκρα. Δὲν ἔχουν αὐτὲς οἱ τάσεις κοινὸν ἄξονα. Ὁ κοινὸς ἄξονας ποὺ διακρατεί τὴν Ὀρθοδοξία καὶ διατηρεῖ τὴν συνοχή της, ὁ ἕνας καὶ μοναδικός της ἄξονας ἐπάνω σὲ ὅλα τὰ θέματα ποὺ τὴν ἀπασχολοῦν καὶ ὁ ὁποῖος τοποθετεῖ τὰ πράγματα πάνω σὲ ὀρθὴ βάσι, ὅταν λαμβάνεται ὑπ’ ὄψιν, εἶναι ὁ ἄξονας: κάθαρσις – φωτισμὸς – θέωσις.
Οἱ Πατέρες δὲν ἐνδιαφέρονται γιὰ τὸ τί θὰ συμβῆ στὸν ἄνθρωπο μετὰ θάνατον ἀποκλειστικά, ἀλλὰ ἐκεῖνο κυρίως ποὺ τοὺς ἐνδιαφέρει εἶναι τὸ τί θὰ γίνη ὁ ἄνθρωπος σ’ αὐτὴν τὴ ζωή. Μετὰ θάνατον δὲν ὑπάρχει θεραπεία τοῦ νοός, ὁπότε πρέπει σ’ αὐτὴν τὴ ζωὴ νὰ ἀρχίση ἡ θεραπεία, διότι «ἐν τῷ Άδη οὐκ ἐστί μετάνοια». Γι’ αὐτὸ ἡ Ὀρθόδοξη Θεολογία δὲν εἶναι ὑπερκοσμικὴ οὔτε μελλοντολογικὴ οὔτε ἐσχατολογική, ἀλλ’ εἶναι καθαρὰ ἐνδοκοσμική. Διότι τὸ ἐνδιαφέρον τῆς Ὀρθοδοξίας εἶναι γιὰ τὸν ἄνθρωπο σ’ αὐτὸν τὸν κόσμο, σ’ αὐτὴν τὴν ζωή, ὄχι μετὰ θάνατον.
Συνέχεια ανάγνωσης «Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΘΡΗΣΚΕΙΑ»

Ο ΙΟΣ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ ΠΛΗΤΤΕΙ ΑΔΙΑΚΡΙΤΩΣ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΟΜΑΔΕΣ ΤΟΥ ΠΛΗΘΥΣΜΟΥ -Η ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΚΟΥΤΣΟΥΡΕΛΗ


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

Ὁ διανοούμενος, Κώστας Κουτσουρέλης, συγγραφέας καὶ διευθυντὴς τοῦ περιοδικοῦ «Νέο Πλανόδιον», ἔχοντας ἤδη (κι αὐτὸς) ἐνταχθεῖ στὴν χορεία τῶν ὑποστηρικτῶν τῆς ἀπαγόρευσης τῶν λειτουργιῶν καὶ στὴν ἐπιβολὴ καταστάσεως ἐξαιρέσεως, μὲ σημερινό του ἄρθρο στὴν Huffpost κατακεραυνώνει ὅσους ἀντιτίθενται σὲ αὐτὰ τὰ μέτρα γιὰ λόγους χριστιανικῆς πίστεως ὅσο καὶ γιὰ λόγους ἀντιθέσεως στὴν διαφαινομένη καθιέρωση μιᾶς ἀκόμη πιὸ αὐταρχικῆς διακυβερνήσεως τσουβαλιάζοντάς τους μὲ… τὰ πάρτυ τῶν νεαρῶν ποὺ ἀψηφοῦν τὶς ἀπαγορεύσεις στὴν Νέα Ὑόρκη, τοὺς νεοφιλελευθέρους ἀτομικιστὲς δικαιωματιστὲς ἕως καὶ τοὺς ἀναρχοαυτόνομους (!), κατηγορῶντας τους συλλήβδην γιὰ ἀντικοινωνικὸ ἐγωκεντρισμὸ, ἐξημμένο ἀτομοκεντρισμό καὶ βαθὺ ναρκισσισμό, καθὼς, ὅπως αὐτολεξεὶ ἀναφέρει «θέτουν ἑαυτν πέραν, ἔξω καὶ κατὰ τοῦ Συλλογικοῦ, ὅπως αὐτὸ ἐκφράζεται πρωτίστως ἀπὸ τὴν πολιτειακὴ ὀργάνωση» ἀπορρίπτοντας ἔτσι τὴν «ἔννοια τοῦ κοινοῦ καλοῦ καὶ τοῦ γενικοῦ συμφέροντος».
Τὸ νὰ ἐπιχειρηματολογήσουμε περὶ τοῦ ὅτι τὸ «κοινὸ καλὸ», τὸ «γενικὸ συμφέρον» καὶ τὸ «Συλλογικὸ» δὲν ἐκφράζεται ἀπὸ τὴν κρατοῦσα πολιτειακὴ ὀργάνωση, καὶ ὅτι, ἀπεναντίας, ἡ κρατοῦσα πολιτειακὴ ὀργάνωση καὶ οἱ πολιτικοί της ἐκπρόσωποι ὄχι μονάχα δὲν φροντίζουν γιὰ τὴν «σωτηρία τῆς πόλεως» ἀλλὰ ἀποκλειστικῶς γιὰ τὴν προάσπιση τῶν δικῶν τους μικροσυμφερόντων, καὶ ὅτι ἐπικαλοῦνται σὲ στιγμὲς κρίσεως τὸ «κοινὸ καλὸ» καὶ τὸ «γενικὸ συμφέρον» γιὰ νὰ ἱκανοποιήσουν τὴν δικιά τους ἰδιοτέλεια θὰ ἀποτελοῦσε κατάφωρη ὑποτίμηση τῆς νοημοσύνης τῶν ἀναγνωστῶν μας.
Τὰ παραδείγματα ἄλλωστε ἀφθονοῦν, εἶναι γνωστὰ τοῖς πάσι καὶ ὁπωσδήποτε εἶναι ἐν γνώσει καὶ τοῦ ἰδίου τοῦ κ. Κουτσουρέλη, ὁ ὁποῖος σίγουρα εἶναι σὲ θέση νὰ ἀντιληφθεῖ ὅτι οἱ κρατοῦντες οὐδόλως ἐνδιαφέρονται γιὰ ὅλα αὐτὰ ποὺ ἐπικαλεῖται κατὰ τὴν διάρκεια τοῦ φιλιππικοῦ του, μιᾶς καὶ βρίσκεται σὲ ἡλικία κατὰ τὴν ὁποῖα θὰ πρέπει νὰ γνωρίζει ὅτι δὲν ὑπάρχει Ἅγιος Βασίλης.
Ἴσως τοῦ διαφεύγει ὅτι οἱ ἄνθρωποι ποὺ θέλουν τὸ καλό μας, καὶ γι’ αὐτὸ θὰ πρέπει νὰ τοὺς ἐμπιστευθοῦμε, «σφύριζαν κλέφτικα» ὄχι μόνο ἀπὸ τὴν 17η Νοεμβρίου 2019 (ὅταν ἀνακοινώθηκε ἐπισήμως τὸ πρῶτο κροῦσμα στὴν Κίνα) ἀλλὰ οὔτε κατὰ τὴν διάρκεια τῆς ἐξελισομένης ἐπιδημίας στὴν Κίνα, οὔτε μάλιστα ὅταν ἡ ἐπιδημία μετετράπη σὲ πανδημία.
Ἴσως τοῦ διαφεύγει ὅτι ἡ πολιτειακὴ ὀργάνωση, γιὰ τὴν ὁποῖα μᾶς βεβαιώνει ὅτι φροντίζει γιὰ τὸ «Συλλογικό», δὲν φρόντισε νὰ λάβει μέτρα παρὰ μονάχα ὅταν ἡ ἐπιδημία ἔφθασε σὲ κατάσταση ἐκτὸς ἐλέγχου στὴν γειτονικὴ Ἰταλία.
Καὶ ἴσως νὰ τοῦ διαφεύγει καὶ τὸ γεγονὸς ὅτι οἱ φροντίζοντες περὶ τοῦ «κοινοῦ καλοῦ» καὶ τοῦ «γενικοῦ συμφέροντος», φρόντισαν νὰ καταρρακώσουν τὸ δημόσιο ὑγειονομικὸ σύστημα τὴν ἐποχή τῶν μνημονίων, ἐπικαλούμενοι βεβαίως τὸ «κοινὸ καλὸ» καὶ τὸ «γενικὸ συμφέρον».
Τέλος, θὰ τοῦ θυμίσουμε ὅτι τὸ «Συλλογικὸ» ἀγαθὸ τῆς δημόσιας ὑγείας φροντίζουν νὰ τὸ διαφυλάξουν ἄνθρωποι ποὺ μέχρι χθὲς κατηγοροῦνταν δημοσίως γιὰ τὴν φροντίδα τῶν ἰδιοτελῶν συμφερόντων τους στὸ σκάνδαλο τῆς Novartis, γιὰ νὰ μὴν μιλήσουμε γιὰ τοὺς ὑποδίκους τοῦ ΚΕΕΛΠΝΟ.
Μιὰ τέτοια τοποθέτηση ἀπὸ ἕναν ἀκόμη «ἄνθρωπο τῶν γραμμάτων καὶ τῶν τεχνῶν» ὁμολογουμένως δὲν μᾶς ἐξέπληξε διόλου, μιᾶς καὶ ἔχουμε γνωρίσει καλὰ τὴν νοοτροπία τῆς ἐντόπιας κολεκτίβας τῶν διανοουμένων ἐδῶ καὶ δεκαετίες.
Οὔτε προκαλοῦν καμία αἴσθηση οἱ πομφόλυγες ποὺ ἐξαπολύει, καθὼς ἀποτελεῖ πάγια συνήθεια τῶν διανοουμένων νὰ ἐπιδίδονται σὲ δασκαλίστικες νουθεσίες πρὸς τὸν «ἀδαῆ ὄχλο» γιὰ νὰ κρύψουν πίσω ἀπὸ λεκτικὲς πιρουέτες τὴν ὑπόκλισή τους πρὸς τὸν ἑκάστοτε κυρίαρχο -καὶ ἐν προκειμένω κυρίαρχος εἶναι αὐτὸς ποὺ ἀποφασίζει γιὰ τὴν κατάσταση ἐκτάκτου ἀνάγκης.
Ἄλλωστε, ὅπως σημείωσε καὶ ὁ Παναγιώτης Κονδύλης, τὴν παρακαταθήκη τοῦ ὁποῖου διεκδικεῖ ὁ ἐν λόγω ἀρθρογράφος μαζὶ μὲ διαφόρους ἄλλους, ἡ προδοσία εἶναι ἡ μοίρα τῶν διανοουμένων, ἄν μὲ τὴν λέξη «προδοσία» ἐννοοῦμε τὴν ὑπόκλιση πρὸς τὸν κάθε πρόσκαιρο νικητή.
Ἀλλοῦ εἶναι τὸ «ζουμί».
Τὸ ἐνδιαφέρον, ὅσο καὶ ἀνησυχητικὸ σημεῖο, βρίσκεται στὸν ὑπότιτλο τοῦ ἄρθρου: «Οἱ δημοκρατίες ἦταν πάντοτε ανυπεράσπιστες ἀπέναντι σ’ αὐτὴ τὴν ἐσωτερική τους ροπὴ πρὸς τὴν ἀποσύνθεση».
Πρόκειται μονάχα γιὰ ἁπλὴ διαπίστωση ἤ γιὰ ἕνα πολιτικὸ πρόταγμα;
Συγκρίνοντας τὴν σημερινὴ κατάσταση μὲ τὴν παρακμὴ τῆς ἀθηναϊκῆς δημοκρατίας, ὁ ἀρθρογράφος ἐπισημαίνει ἐν κατακλείδι:
«Καὶ ὅσο ὑπῆρχε δύναμη κεντρομόλος ὁ Περικλής, ἡ ‘ἑνὸς ἀνδρὸς αρχή’ τοῦ Θουκυδίδη, τὸ πρᾶγμα κρατιόταν ὑπὸ ἔλεγχο. Μόλις αὐτὸς ἐξέλιπε…».
Συμφωνοῦμε ἀπολύτως μὲ τὴν διαπίστωση τοῦ κ. Κουτσουρέλη. Δὲν εἴμαστε ἄλλωστε οὔτε κοινοβουλευτικοὶ ἐν εἴδει, οὔτε δημοκρατικοὶ ἐν γένει, ἀκριβῶς γι τὸν λόγο τὸν ὁποῖον διαπιστώνει.
Ἀκριβῶς ἐπειδὴ οἱ δημοκρατίες ἔχουν μία ἐσωτερικὴ ροπὴ πρὸς τὴν ἀποσύνθεση, καθὼς ἐκ φύσεως δὲν μποροῦν νὰ ὑπερβοῦν τὰ ἀτομικὰ συμφέροντα καὶ νὰ διαμορφώσουν μία ἑνοποιημένη κοινωνία καὶ ἐγκαθιδρύσουν ὀργανικὸ κράτος, πάσχουν ἀπὸ μία λανθάνουσα τάση πρὸς τὴν ἐσωτερικὴ ἀποσύνθεση.
Ἀκριβῶς ἐπειδὴ οἱ δημοκρατίες στηρίζονται στὴν δημαγωγία καὶ στὴν συναλλαγὴ ἀποτελοῦν κοιτίδες τῆς χειρίστης διαφθορᾶς, τόσο τῶν πολιτικῶν ὅσο καὶ τῶν ψηφοφόρων.

Συνέχεια ανάγνωσης «Ο ΙΟΣ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ ΠΛΗΤΤΕΙ ΑΔΙΑΚΡΙΤΩΣ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΟΜΑΔΕΣ ΤΟΥ ΠΛΗΘΥΣΜΟΥ -Η ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΚΟΥΤΣΟΥΡΕΛΗ»

ΦΩΤΙΑ ΚΑΙ ΤΣΕΚΟΥΡΙ ΣΤΟΥΣ ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΕΝΟΥΣ

ΤΟ 1821 ΚΕΡΔΙΣΑΜΕ ΣΕ ΕΚΤΑΣΗ

ΣΤΟ ΝΕΟ ‘21 ΚΕΡΔΙΖΟΥΜΕ ΣΕ ΒΑΘΟΣ

ΓΙΑ ΝΑ ΚΕΡΔΙΣΟΥΜΕ ΣΕ ΥΨΟΣ

Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΕΙΝΑΙ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ΑΝΘΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ

ΕΜΠΡΟΣ ΓΙΑ ΤΟ ΝΕΟ ‘21

ΦΩΤΙΑ ΚΑΙ ΤΣΕΚΟΥΡΙ ΣΤΟΥΣ ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΕΝΟΥΣ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΙΣΤΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ