ΜΟΛΙΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΕ ΤΟ ΝΕΟ ΤΕΥΧΟΣ ΤΟΥ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟΥ ΜΑΣ -ΤΕΥΧΟΣ Ζ, ΤΡΙΜΗΝΙΑΙΑ ΕΚΔΟΣΗ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΤΗΣ ΑΝΤΙΓΟΝΗΣ

ΜΟΛΙΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΕ ΤΟ ΝΕΟ ΤΕΥΧΟΣ ΤΟΥ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟΥ ΜΑΣ -ΤΕΥΧΟΣ Ζ, ΤΡΙΜΗΝΙΑΙΑ ΕΚΔΟΣΗ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΤΗΣ ΑΝΤΙΓΟΝΗΣ

Μόλις κυκλοφόρησε τὸ νέο τεῦχος τοῦ περιοδικοῦ μας!

ΤΟ ΕΝΖΥΜΟ -ΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΤΗΣ ΑΝΤΙΓΟΝΗΣ

«Οὔτοι συνέχθειν, ἀλλὰ συμφιλεῖν ἔφυν» –

Σοφοκλέους Ἀντιγόνη, στίχος 523

Τεῦχος Ζ, Καλοκαίρι 2020, 164 σελ.

ΣΗΜΕΙΑ ΔΙΑΘΕΣΗΣ ΤΟΥ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟΥ

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

  • Covid-19: Ἕνας νέος ἱστορικὸς κύκλος γιὰ τὴν ἀνθρωπότητα, ἄρθρο τῆς σύνταξης
  • Βρισκόμαστε μπροστὰ στὸ τέλος τοῦ Homo sapiens; Σημείωμα τοῦ Ζὰκ Καμὰτ ἐξ ἀφορμῆς τοῦ κορωνοϊοῦ Covid-19
  • Πρόοδος στὸν νερόμυλο τοῦ θανάτου, τοῦ Ὁσίου Ἰουστίνου Πόποβιτς
  • Ἡ ἑλληνικὴ φιλοσοφία ὡς προθάλαμος γιὰ τὸν χριστιανισμό, τοῦ Ἀγίου Νεκταρίου Πενταπόλεως
  • Ὁ μέγας Ἀμερικανὸς ἀσθενής, ἄρθρο τῆς σύνταξης
  • Ἐθνικομπολσεβικισμὸς καὶ Νέα Εὐρώπη, συνέντευξη μὲ τὸν Δημήτρη Κιτσίκη
  • Γιὰ τὴν σύζευξη τοῦ ἐθνικοῦ καὶ τοῦ κοινωνικοῦ γιὰ ἕναν ρωμαίϊκο σοσιαλισμό, ἄρθρο τῆς σύνταξης
  • Ἀπόφαση τοῦ ISIS περὶ τῶν «ἐχθρῶν Χριστιανῶν», ἄρθρο τοῦ περιοδικοῦ Rumiyah
  • Γιὰ μιὰ χριστιανικὴ ἐξέγερση ἐνάντια στὸν σύγχρονο κόσμο, τοῦ Κὰρλ Λεβίτ
  • ΒΙΟΙ ΗΡΩΩΝ : Διονύσιος ὁ φιλόσοφος, ὁ ἱερέας ἐθνομάρτυρας τοῦ Ἐλληνισμοῦ, τοῦ Σωτήρη Γιαννέλη

Ξεφυλλίστε μερικές σελίδες ἀπό τό τρέχον τεῦχος!!

ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΕ ΛΙΑΝ ΠΡΟΣΦΑΤΩΣ ΒΙΒΛΙΟ ΜΕ ΘΕΜΑ ΤΗΝ ΑΠΟΔΟΜΗΣΗ ΤΗΣ ΜΕΤΑΜΟΝΤΕΡΝΑΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΕ ΛΙΑΝ ΠΡΟΣΦΑΤΩΣ ΒΙΒΛΙΟ ΜΕ ΘΕΜΑ ΤΗΝ ΑΠΟΔΟΜΗΣΗ ΤΗΣ ΜΕΤΑΜΟΝΤΕΡΝΑΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

Κυκλοφορεῖ ἀπὸ τὶς ἐκδόσεις «Ἔξοδος» τὸ βιβλίο «Κόκκινοι ἤ Νεοφιλελεύθεροι; Ἡ ἀποδόμηση τῆς μεταμοντέρνας Ἀριστερᾶς» τοῦ Ἀδριανοῦ Ἐριγκέλ.

ΣΗΜΕΙΑ ΔΙΑΘΕΣΗΣ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ

Μικρὸ ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο:

«Ἡ μεταμοντέρνα Ἀριστερὰ εἶναι ὁ πολιορκητικὸς κριὸς τῆς κοινωνικῆς μηχανικῆς τῆς Ἐξουσίας· εἶναι ὁ σημαιοφόρος τοῦ πολιτισμικοῦ νεοφιλελευθερισμοῦ. Τοῦτος ἐμφανίζεται πάντα ὡς «ἐπαναστατικὸς», ὑπὲρ τῆς ἀλλαγῆς, ὑπὲρ τῆς ρήξης, εἴτε ὡς Ριζοσπαστικὴ Ἀριστερά, εἴτε ὡς Ἀντισυστημικὴ Ἀριστερὰ κ.ο.κ. Μὲ τὴν ριζοσπαστική της φρασεολογία καὶ τὶς ἀνατρεπτικές της πόζες ἡ μεταμοντέρνα Ἀριστερὰ εἶναι τόσο ἐπικίνδυνη γιὰ τὸν νεοφιλελευθερισμὸ ὅσο καὶ ἕνα γατάκι Βεγγάλης. Ἡ μεταμοντέρνα Ἀριστερά εἶναι ἡ πολιτιστικὴ πρωτοπορία τοῦ Συστήματος. (…) Ἡ Ἀριστερὰ ταυτίζεται ὅλο καὶ περισσότερο μὲ τὰ στελέχη τῆς ἰθύνουσας πολιτικῆς τάξεως καὶ μὲ τὴν προνομιοῦχο ἀριστοκρατία, ἐνῶ τὰ αἰσθήματα ἀνασφαλείας καὶ ἀγωνίας τῶν κατωτέρων τάξεων βρίσκουν καταφύγιο στὰ «λαϊκιστικὰ» κόμματα· κόμματα γιὰ τὰ ὁποῖα τὸ «προοδευτικὸ» κατεστημένο ἐκφράζει τὴν περιφρόνησή του κατὰ τρόπο τόσο συστηματικὸ καὶ σκαιό. Μία τέτοια ἐκδήλωση ματαιοδοξίας καὶ περιφρόνησης πρὸς τὶς λαϊκὲς τάξεις θυμίζει τὴν συμπεριφορὰ τῶν μελῶν τῆς ἀριστοκρατίας λίγο καιρὸ προτοῦ ξεσπάσει ἡ Γαλλικὴ Ἐπανάσταση. Στὴν συνέχεια, ὅπως εἶναι γνωστό, πολλὰ ἦταν ἐκεῖνα τὰ μέλη της ποὺ παρήλασαν ἀπὸ τὴν γκιλοτίνα. Μήπως οἱ σημερινὲς ἰθύνουσες τάξεις χορεύουν στὴν σκιὰ ἑνὸς ἡφαιστείου; Παρατηροῦμε τὴν ἐκδήλωση μίας σειρᾶς παραγόντων ποὺ προδιαγράφουν πρωτοφανεῖς ἐξελίξεις, ὄχι ἀναγκαίως εἰρηνικές.»

Ὁ Ἀδριανὸς Ἐριγκὲλ εἶναι συγγραφέας καὶ πολιτικὸς στοχαστής. Γεννήθηκε στὴν πόλη τοῦ Μεξικοῦ ἀπὸ Ἱσπανοὺς γονεῖς. Σπούδασε νομικὰ καὶ πολιτικὲς ἐπιστῆμες. Ἔχει ἐργαστεῖ σὲ διάφορες εὐρωπαϊκὲς χῶρες. Κείμενά του δημοσιεύονται σὲ ἠλεκτρονικὰ ἔντυπα καθὼς καὶ σὲ ἱστολόγια ἐναλλακτικοῦ χαρακτῆρα, μεταξὺ ἄλλων τὸ El Manifiesto καὶ ἡ Página Transversal. Ἄρθρο τοῦ Ἐριγκὲλ μὲ τίτλο «Ἡ πάλη τῶν τάξεων στὴν ἐποχὴ τοῦ ἀπολύτου καπιταλισμοῦ» δημοσιεύτηκε στὸ περιοδικὸ «Τὸ Ἔνζυμο», τεῦχος ΣΤ, Ἄνοιξη 2020.

* * *

Τὴν Δευτέρα 29 Ἰουνίου, στις 8 μ.μ., τὸ Ἄρδην Θεσσαλονίκης πραγματοποίησε διαδικτυακή συζήτηση μὲ βάση τὸ βιβλίο τοῦ Ἀδριανοῦ Ἐριγκέλ «Κόκκινοι ή Νεοφιλελεύθεροι; Ἡ ἀποδόμηση τῆς μεταμοντέρνας Ἀριστερᾶς» (ἐκδόσεις Ἔξοδος).

Ὁμιλητές:

-Δημήτρης Γιαννάτος, κοινωνιολόγος

-Σωτήρης Γιαννέλης, ἐκδότης του βιβλίου,

-Γιώργος Ρακκᾶς, πολιτικός επιστήμονας

Ἡ ἐκδήλωση μεταδόθηκε ζωντανὰ ἀπὸ τὴν ἱστοσελίδα τοῦ Ἄρδην Θεσσαλονίκης (ardinthess.wordpress.com) καὶ ἀπὸ τὸ Υou Tube.

Εὐχαριστοῦμε τὸ Ἄρδην Θεσσαλονίκης καὶ προσωπικῶς τὸν κ. Γιῶργο Ρακκᾶ γιὰ τὸ θέμα τῆς ἐκδήλωσης καὶ τὴν πρόσκληση ποὺ μᾶς ἀπηύθυναν.

Παρακολουθῆστε ὁλόκληρη τὴν συζήτηση στὸν παρακάτω σύνδεσμο:

ΕΙΣ (ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΟΝ) ΚΟΠΡΩΝΑ ΘΥΜΙΑΝ

ΕΙΣ (ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΟΝ) ΚΟΠΡΩΝΑ ΘΥΜΙΑΝ

ΚΟΠΡΟΣ ΑΥΤΕΙΑ
Ἐσεῖς τὸ λέτε κρίση, ἐγὼ τὸ λέω καμπινὲ ποὺ κάθε λίγο βουλώνει. Ὅλοι χέζουν, κανεὶς δὲ σκουπίζει, κι ὅλους τοὺς πιάνει ἀπελπισία γιὰ τὸ ποιός θὰ βρεθεῖ νὰ τὸν ξεβουλώσει. Καὶ στὸ φινάλε, κάποιοι βρίσκονται. Ὄχι βέβαια οἱ διεφθαρμένες κυβερνήσεις, οὔτε τὰ ἀδίσταχτα κόμματα, οὔτε οἱ ξοφλημένες ἰδεολογίες· προπάντων ὄχι οἱ πολλοί, μὲ τὰ παχιὰ λόγια, ποὺ θορυβοῦν καὶ εἰσπράττουν. Ἀλλὰ οἱ λίγοι, αὐτοί, ποὺ χωρὶς νὰ τοὺς βλέπει κανείς, δίνουν ἕνα χέρι στὸ συνάνθρωπο· αὐτοὶ ποὺ χωρὶς νὰ καταστρώνουν ἀναμορφωτικὰ προγράμματα, σκύβουν τὸ κεφάλι καὶ δουλεύουν. Αὐτοὶ οἱ λίγοι εἶναι τὰ ἀραιὰ κεριὰ μὲς στὸ σκοτάδι, ὅταν τὸ φῶς ἀργεῖ πολὺ νὰ φανεῖ.

Ντίνος Χριστιανόπουλος, Ἀπόκριση (1989)

[Ὁ τίτλος τῆς ἀναρτήσεως εἶναι δικός μας (ΕΛΛΗΝΙΚΩΣ ΔΙΕΞΕΡΧΟΜΑΙ)]

ΡΩΜΑΙΪΚΟΣ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ

ΡΩΜΑΙΪΚΟΣ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ

ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

(…) Στὶς στῆλες τοῦ «Νουμᾶ» δῶ καὶ δύο τρεῖς μῆνες ἄνοιξε πλατιὰ συζήτηση γιὰ τὸ σοσιαλιστικὸ ζήτημα. Σοσιαλιστὰδες δικοί μας, ὁ Γ. Σκληρός, ὁ Πέτρος Βασιλικός, ὁ Ζαβιτζιάνος, ὁ Ντέλος κι ὁ Γιαννιός, ζώντας στὴν Εὐρώπη καὶ μελετώντας ἀπὸ σιμὰ τὴ μεγάλη σοσιαλιστικὴ κίνηση, ὄχι μοναχὰ στὰ βιβλία μὰ καὶ στὴ ζωή, μᾶς φωνάξανε πὼς ὅλ’ οἱ ἀναμορφωτικοὶ καὶ στὴ γλώσσα καὶ στὶς ἰδέες πρέπει νὰ γίνουμε σοσιαλιστάδες γιὰ νὰ μπορέσουμε νὰ χτυπήσουμε ἀποτελεσματικὰ τὴ ρουτίνα. Ἄλλοι δικοί μας, φωτισμένα μυαλὰ κι αὐτοὶ καὶ ψυχὲς φιλελεύτερες, τοὺς ἀντείπανε, ἀκολουθώντας τὴ σωστὴ ἰδέα πὼς ἐμεῖς οἱ Ρωμιοί, σὰν Κράτος ἀκόμα ἄφτειαστο καὶ σὰν Ἔθνος χιλιοσκορπισμένο, ἔχουμε ἀνάγκη ἀπὸ Ἐθνισμὸ πρῶτα κι ἀρχῆς, κι ὁ Σοσιαλισμὸς γιὰ τὴν ὥρα εἶναι γιὰ μᾶς ἐπικίντυνη πολυτέλεια.

Ὁ ἀγῶνας ξακολουθάει στὸ «Νουμᾶ» καὶ φαίνεται πὼς θὰ ξακολουθήσει γιὰ καιρὸ ἀκόμα, γιατὶ κι ἀπὸ τὶς δυὸ μεριὲς κατεβήκανε στὸν ἀγώνα πολεμιστάδες μὲ γερὲς ἀρματωσιές. Ἡ δική μου ἡ γνώμη εἶναι πὼς μεγάλο κέρδος θὰ βγεῖ ἀπ’ αὐτὸν τὸν ἀγώνα. Σοσιαλιστὲς καὶ νατσιοναλίστες θὰ δώσουνε στὸ τέλος τὰ χέρια κ’ ἔτσι σιγὰ σιγὰ θὰ γεννηθεῖ στὴν πατρίδα μας ἕνας καινούργιος σοσιαλισμὸς ποὺ νὰ ταιριάζει καὶ μὲ τὴν ψυχή μας, καὶ μὲ τὴν ζωή μας, καὶ μὲ τὸ κλίμα μας, ἀκόμα καὶ μὲ τὰ ὄνειρά μας τὰ ἐθνικά, ἕνα εἶδος νὰ ποῦμε Ρωμαίϊκος σοσιαλισμός.

Πρῶτα-πρῶτα ὅμως νὰ φωτιστοῦνε οἱ ἐργάτες, νὰ ξυπνήσουνε, νὰ δοῦνε στὸ πλάϊ τους ἀληθινοὺς καὶ τίμιους προστάτες. Ἀπὸ χέρια νὰ γίνουν ἀθρῶποι καὶ ἀπὸ κουκιὰ νὰ γίνουν πολῖτες. Γιατὶ στὴν πατρίδα μας σήμερα δὲν εἶναι μονάχα τὸ Κεφάλαιο ποὺ ἐκμεταλλεύεται τὸν ἐργάτη· εἶναι καὶ ἡ Πολιτικὴ ποὺ τὸν ἐκμεταλλεύεται καὶ τὸν ἀποχτηνώνει. Κεφάλαιο καὶ Πολιτικὴ δουλεύουνε σήμερα δῶ ἀδερφωμένες γιὰ τὴν ἀποχτήνωση τοῦ ἐργάτη, γιὰ τὴν ἐξαχρείωση τοῦ λαοῦ. Κορμὶ καὶ ψυχὴ τοῦ βυζαίνουν τὰ δύο αὐτὰ τέρατα.

Τοῦ λόγου σου τὸ βλέπεις τὸ Κεφάλαιο νὰ ἐκμεταλλεύεται τὸ κορμί. Ἐμεῖς, οἱ δημοτικιστάδες, τὸ βλέπουμε τὸ Κεφάλαιο νὰ ἐκμεταλλεύεται τὴν ψυχή. Ποιός ἄλλος ἀπὸ τὸ ἄτιμο Κεφάλαιο συντηρεῖ τὰ σκολιά, πλερώνει τοὺς δασκάλους, ξαπλώνει τὰ ἠλίθια βιβλία ποὺ στραγγουλίζουν τὸ μυαλὸ τοῦ παιδιοῦ, ποὺ τοῦ ξεχαρβαλώνουν τὸ χαραχτήρα καὶ τὸ προετοιμάζουνε, μιὰ καὶ τὸ κάνουν ἀνίκανο γιὰ κάθε πραχτικὴ δουλιά, γιὰ θροφὴ τῆς Πολιτικῆς; Δὲ θᾶχε ἡ πατρίδα μας τόσους θεσιθῆρες καὶ τόσα κοπρόσκυλα τοῦ Κεντρικοῦ ταμείου, ἄν τὰ παιδιὰ τοῦ λαοῦ μορφωνόντουσαν σὲ σκολιὰ ἀνθρωπινώτερα καὶ πραχτικώτερα. Μάγερας λοιπὸν τῆς Πολιτικῆς εἶναι τὸ Κεφάλαιο, καὶ δίχως τὸ μάγερα αὐτὸ ἡ Πολιτικὴ ἐξαχρείωση θὰ ψοφοῦσε ἀπὸ τὴν πεῖνα. (…)

Δημήτρης Ταγκόπουλος, ἀπόσπασμα ἀπὸ ἐπιστολή του στὴν ἐφημερίδα τοῦ Βόλου «Ὁ Ἐργάτης-Σοσιαλιστικὴ ἐφημερίς, Ὄργανον τῶν συμφερόντων τοῦ ἐργαζόμενου λαοῦ» στὶς 17 Ἰανουαρίου 1908.

Παρατίθεται στὸ Παναγιώτης Νοῦτσος, Ἡ σοσιαλιστικὴ σκέψη στὴν Ἑλλάδα ἀπὸ τὸ 1875 ὥς τὸ 1974, τόμος Β΄, Α΄ μέρος, σ. 170-171, ἐκδόσεις «Γνώση», Ἀθήνα, 1991

ΠΡΟΟΔΟΣ ΣΤΟΝ ΝΕΡΟΜΥΛΟ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ

ΠΡΟΟΔΟΣ ΣΤΟΝ ΝΕΡΟΜΥΛΟ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ

ΠΡΟΟΔΟΣ ΣΤΟΝ ΝΕΡΟΜΥΛΟ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ

τοῦ Ὁσίου Ἰουστίνου Πόποβιτς

 

«Τὸ δικό μας πλανήτη ὁλοένα ἐρημώνει ἡ γενικὴ χρονικὴ ἐπιδημία τοῦ θανάτου. Ἡ ἰατρικὴ ποὺ δύναται νὰ μᾶς σώσει ἀπὸ τὴν ἐπιδημία αὐτὴ δὲν ὑφίσταται. Δὲν ὑφίσταται ἡ καραντίνα, ὅπου οἱ ἄνθρωποι θὰ μποροῦσαν ἐντελῶς νὰ καθαριστοῦν ἀπὸ τὰ μικρόβια τοῦ θανάτου. (…) Εἶναι ἕνα καημένο καὶ κωμικὸ ὄν ὁ ἄνθρωπος, ὅταν εἶναι πεπρωμένο νὰ ζεῖ στὸ νερόμυλο τοῦ θανάτου, βλέποντας πὼς ὄντως ἀνελεημόνως ὁ θάνατος ἀλέθει ἄνθρωπο μὲ ἄνθρωπο, γενιὰ μὲ γενιά, νιώθοντας πὼς καὶ αὐτὸν σιγὰ σιγὰ τὸν ἀλέθει μέχρι νὰ τὸν ἐξαφανίσει ἐντελῶς. (…) Ἐρημωμένος εἶναι ὁ οὐμανιστικός ἄνθρωπος, ἐπειδὴ ἀπ’ αὐτὸν εἶναι διωγμένη ἡ ἐπίγνωση καὶ ἡ αἴσθηση τῆς ὑποστατικῆς ἀθανασίας. Καὶ χωρὶς αὐτὴν μήπως ὁ ἄνθρωπος εἶναι ὁλάκερος ἄνθρωπος; (…) Ὦ, πόσο στενεμένος εἶναι ὁ εὐρωπαϊκὸς ἄνθρωπος, νανώδης καὶ σακατεμένος, μειωμένος, ὑποβιβασμένος σὲ κλάσμα καὶ ἀπόσπασμα τοῦ ἀνθρώπου, ἀφοῦ ἀπ’ αὐτὸν εἶναι διωγμένη κάθε αἴσθηση τῆς ἀπεραντοσύνης καὶ τοῦ ἀπείρου. Καὶ δίχως ἀπεραντοσύνη δύναται ὁ ἄνθρωπος νὰ ὑφίσταται; Καὶ ἄν μπορεῖ νὰ ὑπάρχει, ἔχει ἡ ὕπαρξή του ἔννοια; Μά, χωρὶς αὐτὴν τὴν αἴσθηση τῆς ἀπεραντοσύνης δὲν εἶναι αὐτὸς ἕνα νεκρὸ πράγμα μεταξύ νεκρῶν πραγμάτων καὶ ἕνα φευγαλέο ζῶο μεταξὺ τῶν ζώων;»

Στὸ Ἔνζυμο Ζ΄, ποὺ κυκλοφορεῖ.

ΜΗΝ ΠΟΥΛΗΣΕΙΣ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΣΟΥ ΣΕ ΚΑΝΕΝΑΝ

ΜΗΝ ΠΟΥΛΗΣΕΙΣ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΣΟΥ ΣΕ ΚΑΝΕΝΑΝ

τούτῳ τῷ θεῷ ἔδει καὶ ὑμᾶς ὀμνύειν ὅρκον, οἷον οἱ στρατιῶται τῷ Καίσαρι. ἀλλ’ ἐκεῖνοι μὲν τὴν μισθοφορίαν λαμβάνοντες ὀμνύουσιν πάντων προτιμήσειν τὴν τοῦ Καίσαρος σωτηρίαν, ὑμεῖς δε τοσούτων καὶ τηλικούτων ἠξιωμένοι οὐκ ὀμόσετε ἢ ὀμόσαντες οὐκ ἐμμενεῖτε; καὶ τί ὀμόσετε; μὴ ἀπειθήσειν μηδέποτε μηδ’ ἐγκαλέσειν μηδὲ μέμψεσθαί τινι τῶν ὑπ’ ἐκείνου δεδομένων μηδ’ ἄκοντες ποιήσειν τι ἢ πείσεσθαι τῶν ἀναγκαίων. ὅμοιός γε ὅρκος οὗτος ἐκείνῳ; ἐκεῖμὲν ὀμνύουσιν αὐτοῦ μὴ προτιμήσειν ἕτερον, ἐνταῦθα δ’ αὑτοὺς ἁπάντων.

Ἐπίκτητος, Διατριβαῖ, 1.14.15-17

Πρέπει νὰ ὁρκίζεστε στὸν θεὸ ὅπως οἱ στρατιῶτες ὁρκίζονται στὸν Καίσαρα. Γιατὶ προκειμένου νὰ λάβουν τὴν πληρωμὴ τους, ὁρκίζονται πὼς θὰ ἐπαγρυπνοῦν γιὰ τὴν ἀσφάλεια τοῦ Καίσαρα κυρίως. Ἐσεῖς λοιπὸν δὲν θὰ ὁρκίζεστε στὸν θεό, ποὺ ἔχει δεχθεῖ τέτοιες καὶ τόσες πολλὲς χάρες, ἤ ἂν ἔχετε ὁρκιστεῖ, δὲν κρατήσετε τὸν λόγο σας; Καὶ τί πρέπει νὰ ορκιστείτε; Ποτὲ νὰ μὴν ἀνυπακούετε, ποτὲ νὰ μὴν κατηγορεῖτε, νὰ μὴν βρίσκετε κανένα λάθος σὲ κάτι τὸ θεϊκό, ποτὲ νὰ μὴν κάνετε ἤ ὑπομείνετε ἄθελα κάτι τὸ ὁποῖο εἶναι ἀναπόφευκτο. Εἶναι αὐτὸς ὁ ὅρκος ὅπως ὁ προηγούμενος; Στὴν πρώτη περίπτωση οἱ ἄνθρωποι ὁρκίζονται νὰ τιμοῦν μόνο τὸν Καίσαρα, ἀλλὰ ἐμεῖς ὁρκιζόμαστε νὰ τιμοῦμε τοὺς ἑαυτούς μας πάνω ἀπὸ ὁτιδήποτε ἄλλο.

ΤΑ ΚΙΝΗΤΡΑ ΤΩΝ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΩΝ

ΤΑ ΚΙΝΗΤΡΑ ΤΩΝ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΩΝ

Ἡ ἐπιστήμη καὶ ἡ τεχνολογία ἀποτελοῦν τὰ πιὸ σημαντικὰ παραδείγματα ὑποκατάστατων δραστηριοτήτων. Μερικοὶ ἐπιστήμονες ἰσχυρίζονται ὅτι παρακινοῦνται ἀπὸ «περιέργεια» ἤ ἀπὸ τὴν ἐπιθυμία τους νὰ «ὠφελήσουν τὴν ἀνθρωπότητα». Ὅμως εἶναι εὔκολο νὰ διαπιστώσουμε ὅτι τίποτα ἀπ’ ὅλα αὐτὰ δὲν μπορεῖ νὰ ἀποτελεῖ τὸ πρωταρχικὸ κίνητρο τῶν περισσοτέρων ἐπιστημόνων. Ὅσον ἀφορᾶ δὲ τὴν «περιέργεια», ἡ ἰδέα αὐτὴ εἶναι ἁπλῶς παράλογη. Οἱ περισσότεροι ἐπιστήμονες ἐργάζονται ἐπάνω σὲ ἐξαιρετικὰ ἐξειδικευμένα προβλήματα ποὺ δὲν ἀποτελοῦν ἀντικείμενο καμιᾶς φυσιολογικῆς περιέργειας. Γιὰ παράδειγμα, εἶναι ἕνας ἀστρονόμος, μαθηματικὸς ἤ ἐντομολόγος περίεργος γιὰ τὶς ἰδιότητες τοῦ ἰσοπροπυλτριμεθυλοαιθανίου; Φυσικὰ ὄχι. Μόνο ἕνας χημικὸς εἶναι περίεργος γιὰ ἕνα τέτοιο πρᾶγμα, καὶ εἶναι περίεργος μόνο ἐπειδὴ ἡ χημεία εἶναι ἡ ὑποκατάστατή του δραστηριότητα. Εἶναι περίεργος ὁ χημικὸς γιὰ τὴν σωστὴ ταξινόμηση ἑνὸς νέου εἴδους σκαθαριοῦ; Ὄχι. Ἡ ἐρώτηση αὐτὴ εἶναι ἐνδιαφέρουσα μόνο γιὰ τὸν ἐντομολόγο, καὶ ἐνδιαφέρεται γιὰ αὐτὴν ἐπειδὴ ἡ ἐντομολογία εἶναι ἡ ὑποκατάστατή του δραστηριότητα. Ἄν ὁ χημικὸς καὶ ὁ ἐντομολόγος ἔπρεπε νὰ μοχθήσουν γιὰ νὰ ἐξασφαλίσουν τὰ ἀναγκαία πρὸς τὸ ζῆν, καὶ ἂν αὐτὴ ἡ προσπάθεια ἀσκοῦσε τὶς ἱκανότητές τους μὲ ἕναν ἐνδιαφέροντα τρόπο ἀλλὰ σὲ κάποια μὴ ἐπιστημονική ἀναζήτηση, τότε δὲν θὰ ἔδιναν δεκάρα οὔτε γιὰ τὸ ἰσοπροπυλτριμεθυλοαιθάνιο οὔτε γιὰ τὴν ταξινόμηση τῶν σκαθαριῶν. Ἄς ὑποθέσουμε ὅτι ἡ ἔλλειψη χρηματοδότησης γιὰ μεταπτυχιακὴ ἐκπαίδευση εἶχε ὁδηγήσει τὸν χημικὸ νὰ γίνει ἀσφαλιστὴς ἀντὶ γιὰ χημικός. Σὲ αὐτὴν τὴν περίπτωση θὰ ἐνδιαφερόταν γιὰ τὰ ἀσφαλιστικὰ θέματα καὶ δὲν θὰ ἐνδιαφερόταν καθόλου γιὰ τὸ ἰσοπροπυλτριμεθυλοαιθάνιο. Ὅπως καὶ νἄχει, δὲν εἶναι φυσιολογικὸ χάριν καὶ μόνο ἁπλῆς περιέργειας νὰ καταναλώνουμε τὸν χρόνο καὶ νὰ καταβάλλουμε τὸν κόπο ποὺ καταναλώνουν καὶ καταβάλλουν οἱ ἐπιστήμονες στὴν ἐργασία τους. Ἡ «περιέργεια» ὡς ἐξήγηση γιὰ τὰ κίνητρα τῶν ἐπιστημόνων δὲν στέκει. Read more

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ HOMO SAPIENS;

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ HOMO SAPIENS;

Χωρὶς τὴν πραγματοποίηση μιᾶς ἐξέγερσης τῆς ζωῆς ὁ homo sapiens θὰ βρεθεῖ πρὸ τῶν πυλῶν τοῦ ἱστορικοῦ τέλους τῆς καριέρας του.

Συνοψίζοντας, λοιπόν, σχετικὰ μὲ τὸν κίνδυνο ποὺ ἀφορᾶ τὸ εἶδος καὶ συγχρόνως ὁλόκληρο τὸν ἔμβιο κόσμο (…) ἔχουμε νὰ κάνουμε μὲ τὴν ἑδραίωση στὸν Homo sapiens τῆς ἀσυνείδητης ἀπειλῆς τῆς ἐξαφάνισής του, ποὺ ἐπὶ τοῦ παρόντος σχετίζεται μὲ τὸ ἐν λόγω φαινόμενο [τοῦ κορωνοϊοῦ] ποὺ τὸν ἀφορᾶ ἄμεσα, ἐνῶ ἀντιθέτως τὸ ἄλλο σκέλος [δηλαδὴ ἡ καταστροφὴ τῆς φύσης καὶ ἡ πρόκληση γιὰ μιὰ ὀργανικὴ καὶ οὐσιώδη διαβίωση ἐπὶ τῆς γῆς] κατὰ κανόνα συγκαλύπτεται. (…) Μονάχα ἐὰν αἰσθανθοῦμε, βιώσουμε πλήρως τὸν κίνδυνο ἐξαφάνισης (…) μονάχα τότε θὰ μπορέσουμε νὰ βάλουμε ἕνα τέρμα, νὰ πραγματοποιήσουμε μιὰ ἐξέγερση τῆς ζωῆς, καὶ νὰ ἐπιτύχουμε μιὰ ἀντιστροφὴ γιὰ ἐμᾶς, γιὰ τὴν φύση καὶ γιὰ ὅλα τὰ ζωντανὰ πλάσματα (συμπεριλαμβανομένων καὶ τῶν ἰῶν). Καὶ ἔτσι νὰ μπορέσουμε νὰ συνεχίσουμε τὸ ταξίδι μας μέσα στὸν κόσμο.

Σημείωση τοῦ Ζᾶκ Καμᾶτ ἐξ ἀφορμῆς τοῦ κορωνοϊοῦ.

Στὸ Ἔνζυμο Ζ΄, ποὺ κυκλοφορεῖ.

μπλογκ

Unusquisque mavult credere quam judicare

Unusquisque mavult credere quam judicare

Το argumentum ad verecundiam [ἐπιχείρημα μὲ ἐπίκληση της αὐθεντίας]. Ἀντὶ νὰ προβάλλουμε ἐπιχειρήματα, ἐπικαλούμαστε αὐθεντίες ἀνάλογα μὲ τὸ ἐπίπεδο γνώσης τοῦ ἀντιπάλου μας.

Unusquisque mavult credere quam judicare [Οἱ ἄνθρωποι προτιμοῦν νὰ πιστεύουν παρὰ νὰ κρίνουν] λέει ὁ Σενέκας στὸ ἔργο De vita beata,I,IV. Ἡ δουλειὰ μας (κατὰ τὴν ἀντιπαράθεση μας μὲ κάποιον) γίνεται πολὺ ευκολότερη, ὅταν ἔχουμε μὲ τὸ μέρος μας μία αὐθεντία, ποὺ τὴν σέβεται ὁ ἀντίπαλος. Ὅσο μικρότερες εἶναι οἱ γνώσεις καὶ οἱ ἱκανότητές του, τόσο περισσότερες εἶναι οἱ ἔγκυρες γι’ αὐτὸν αὐθεντίες. Ἄν ὅμως οἱ γνώσεις καὶ οἱ ἱκανότητές του εἶναι ὑψηλοῦ ἐπίπεδου, οἱ αὐθεντίες θὰ εἶναι πολὺ λίγες ἢ μπορεῖ καὶ νὰ μὴν ὑπάρχουν καθόλου. Θὰ μποροῦσε ἴσως νὰ ἀποδεχτεῖ τὴν αὐθεντία κάποιων ἀνθρώπων σὲ τομεῖς στοὺς ὁποίους ὁ ἴδιος δὲν εἶναι ἐκπαιδευμένος, ἀλλὰ ἀκόμα καὶ τότε θὰ τοὺς ἀντιμετωπίζει μὲ καχυποψία. Ἀντίθετα, οἱ ἁπλοὶ ἄνθρωποι σέβονται βαθιὰ τους κάθε εἴδους ἐπαγγελματίες. Δὲν ξέρουν ὅτι, ὅταν κάποιος μετατρέπει μία δραστηριότητα σὲ ἐπάγγελμα, δὲν τὸ κάνει ἐπειδὴ ἀγαπάει τὴν δραστηριότητα, ἀλλὰ ἐπειδὴ ἀγαπάει τὸ χρῆμα ποὺ κερδίζει ἀπ’ αὐτὴν ἢ ὅτι εἶναι σπάνιο γιὰ κάποιον ποὺ διδάσκει ἕνα ἀντικείμενο νὰ τὸ κατέχει στὴν ἐντέλεια, κι αὐτὸ γιατὶ ὅποιος μελετάει σὲ βάθος ἕνα ἀντικείμενο, δὲν ἔχει χρόνο γιὰ νὰ τὸ διδάξει. Μόνο ὁ vulgus (ὄχλος) τρέφει μεγάλο σεβασμὸ γιὰ τὶς αὐθεντίες- κι ἂν στὴ δεδομένη στιγμὴ δὲ μᾶς βρίσκεται καμία πρόχειρη, μποροῦμε νὰ ἐπικαλεστοῦμε κάποια ποὺ μοιάζει νὰ εἶναι σχετική Μποροῦμε νὰ παραθέσουμε τί εἶπε κάποιος, ἔστω καὶ μὲ διαφορετικὸ νόημα, κάπου ἀλλοῦ, καὶ κάτω ἀπὸ διαφορετικὲς συνθῆκες. Οἱ αὐθεντίες, ποὺ ὁ ἀντίπαλός μας ἀδυνατεῖ νὰ καταλάβει, εἶναι αὐτὲς ποὺ μπορεῖ νὰ ἔχουν τὴν μεγαλύτερη ἐπίδραση. (…)
Read more

ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ: ΤΟ ΓΝΗΣΙΟ ΤΕΚΝΟ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ

ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ: ΤΟ ΓΝΗΣΙΟ ΤΕΚΝΟ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ


Ὁ παραδοσιοκράτης Ἰωάννης Μεταξᾶς γιὰ τὴν ἀστικὴ δημοκρατία.

«Ἄς ἐξετάσουμε καλὰ-καλὰ τὶ θὰ πεῖ Δημοκρατία στὴν Ἀμερικὴ καὶ εἰς τὰς Δυτικὰς Δυνάμεις, βρίσκουμε ὅτι πρόκειται περὶ τοῦ Φιλελευθερισμοῦ, δηλαδὴ τοῦ Κοινοβουλευτικοῦ Λιμπεριαλισμοῦ. Γιατὶ ἀλλοιῶς τί ἐννοοῦμε ὡς Δημοκρατία; Ἀλλοιῶς Δημοκρατία εἶναι καὶ ἡ Γερμανία καὶ ἡ Ρωσία καὶ ἡ Ἰταλία ἀκόμα. Αὐτὴ λοιπὸν ἡ Δημοκρατία – ἤ Democracy – εἶναι τὸ παιδὶ του Καπιταλισμοῦ. Εἶναι ὄργανο μὲ το ὁποῖο ὁ Καπιταλισμὸς κυριαρχεῖ πάνω στὴν λαϊκὴ μάζα. Εἶναι ὄργανο μὲ τὸ ὁποῖο κατορθώνει ὁ Καπιταλισμὸς νὰ παριστάνει τὴ θέλησή του ὡς λαϊκὴ βούληση.
Αὐτὸ τὸ εἶδος τῆς Δημοκρατίας χρειάζεται ἐκλογὲς καθολικῆς μυστικῆς ψηφοφορίας, ἄρα ὀργανωμένα κόμματα καὶ συνεπῶς μεγάλα κεφάλαια. Χρειάζονται γιὰ τὸν ἴδιο λόγο ἐφημερίδες, ἄρα μεγάλα κεφάλαια. Χρειάζεται ἐκλογικὴ ὀργάνωση κάθε φορὰ καὶ ἐκλογικοὺς ἀγῶνες, ἄρα χρήματα. Καὶ τόσα ἄλλα ποὺ ἀπαιτοῦν κεφάλαια. Ἑπομένως μόνον οἱ κάτοχοι τοῦ μεγάλου κεφαλαίου ἤ τὰ ὄργανά τους μποροῦν νὰ κάνουν τέτοιους ἀγῶνες. Ἄνθρωποι ἤ καὶ ὁμάδες ἀνθρώπων χωρὶς κεφάλαια ὅσο μεγάλα καὶ ἂν εἶναι τὰ ἰδανικὰ πού ὑπερασπίζονται, εἶναι προωρισμένοι νὰ χάσουν. Ὅταν δὲ ἔχει κανεὶς τὶς ἐφημερίδες τότε μορφώνει καὶ τὴν Κοινὴ Γνώμη ὅπως θέλει. Καὶ ἀκόμα ὑπερασπίζεται πράγματα ποὺ γυμνὰ θὰ τα ἀπεστρέφετο ὁ λαὸς, τὰ σκεπάζει μὲ τέτοιο δημοσιογραφικὸ μανδύα ὥστε τὰ καταπίνει ὁ λαός. Ἤ καὶ ἐὰν δὲν τὰ καταπίνει, βάζει νὰ γράφουν τὶς ἐφημερίδες ὅτι τὰ κατάπιε. Καὶ τότε ὁ καθένας πιστεύει ὅτι οἱ ὅλοι ἄλλοι τὰ κατάπιαν. Καὶ ὑποτάσσεται καὶ αὐτός.
Λοιπὸν ἡ Δημοκρατία εἶναι τὸ μονογενὲς καὶ γνήσιον τέκνον τοῦ Καπιταλισμοῦ, καὶ το ὄργανό του ποὺ ἐπιβάλει τὴ θέληση του κάνοντας τηνε νὰ φαίνεται ὡς λαϊκὴ θέληση.
Ἀπὸ τὴν ἄλλη πλευρὰ ὁ Καπιταλισμός, γιὰ νὰ συσσωρεύσει κεφάλαια στὰ χέρια ποὺ τὸν ἐκπροσωποῦν καὶ νὰ κάμει ὅλον τὸν κόσμο σκλάβους του – μὰ σκλάβους ποὺ θὰ νομίζουν πὼς εἶναι ἐλεύθεροι – ἔχει ἀνάγκη τῆς ἐλευθερίας τῆς οἰκονομίας καὶ τοῦ περιορισμοῦ τοῦ Κράτους ἀπὸ κάθε ἐπέμβαση στὴν οἰκονομία τῆς Κοινωνίας. Καὶ ἂν πάλι ποὺ καὶ ποὺ χρειάζεται καμία ἐπεμβασούλα, πάλι πρέπει ἡ μηχανὴ τοῦ κράτους νὰ βρίσκεται στὰ χέρια του ὥστε ἡ ἐπέμβαση νὰ εἶναι ὅσον δυνατὸν μικρότερη, νὰ εἶναι πάντα πρὸς ὄφελός του.
Κράτη πού ἐπικρατεῖ ἡ διευθυνομένη οἰκονομία ὅσον καὶ ἂν εἶναι δημοκρατικὰ – καὶ ἐννοοῦμε αὐτὰ πού ἀποσκοποῦν στὸ πραγματικὸ γενικὸ συμφέρον τοῦ λαοῦ – δὲν συμφέρουν στὸν Καπιταλισμό. Γιατὶ μέσα σὲ τέτοια κράτη δὲν εἶναι δυνατὴ ἡ ἐκμετάλλευση τοῦ συνόλου τοῦ Λαοῦ ἀπὸ τοὺς ἐκπροσώπους τοῦ Καπιταλισμοῦ. Ἀκόμα δὲ περισσότερο ὅταν τὰ κράτη αὐτὰ εἶναι ὁλοκληρωτικά. Γιατὶ ἐκεῖ μέσα οὔτε κἂν τὸν Τύπο μπορεῖ νὰ ἔχει ὁ Καπιταλισμὸς στὰ χέρια του, οὔτε τὴν Κοινὴ Γνώμη νὰ διευθύνει κατὰ τὰ συμφέροντά του, οὔτε μὲ κομματικὲς μανοῦβρες νὰ ἀναποδογυρίζει ὅ,τι δὲν τὸν συμφέρει, οὔτε μὲ ἐκλογὲς νὰ γίνεται κύριος τῆς Κρατικῆς Μηχανῆς».

Τετράδιο Σκέψεων, Ἰανουάριος 1940

ΤΟΙΣ ΠΟΛΛΟΙΣ ΠΟΛΛΑ ΔΟΚΕΙ

ΤΟΙΣ ΠΟΛΛΟΙΣ ΠΟΛΛΑ ΔΟΚΕΙ

ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

Ὡς αὐθεντίες εἶναι δυνατὸν νὰ ἐκλαμβάνονται καὶ οἱ κοινὲς προκαταλήψεις. Πράγματι, οἱ περισσότεροι συντάσσονται μὲ τὸ ἀριστοτελικὸ «ἅ μέν πολλοῖς δοκεῖ ταῦτα γε εἶναι φαμεν» (αὐτὸ ποὺ ἐμφανίζεται κατὰ τὴ γνώμη τῶν πολλῶν ὡς ὀρθό, αὐτὸ καὶ ἰσχυριζόμαστε). Δὲν ὑπάρχει μάλιστα παραλογισμὸς ποὺ νὰ μὴν εἶναι εὔκολο νὰ υἱοθετήσουν οἱ ἄνθρωποι, εὐθὺς μόλις κατορθώσεις νὰ τοὺς πείσεις ὅτι πρόκειται γιὰ κάτι κοινὰ ἀποδεκτό. Τὸ παράδειγμα ἐπηρεάζει τόσο τὴ σκέψη ὅσο καὶ τὰ ἔργα τους. Εἶναι πρόβατα ποὺ ἀκολουθοῦν μὲ τὸ κεφάλι κάτω τὸν ἀρχηγὸ τοῦ κοπαδιοῦ· θὰ προτιμήσουν νὰ γκρεμοτσακιστοῦν παρὰ νὰ σκεφθοῦν οἱ ἴδιοι γιὰ τὸν ἑαυτό τους. Εἶναι πολὺ παράξενο ὅτι ἡ κοινὴ ἀποδοχὴ μιᾶς γνώμης ἔχει τόση βαρύτητα γι’ αὐτούς, δεδομένου ὅτι μποροῦν ἀπὸ μόνοι τους νὰ ἀντιληφθοῦν πόσο ἄκριτα ἀποδέχεται ὁ ἄνθρωπος ἰδέες καὶ γνῶμες, βασιζόμενος μόνο καὶ μόνο σ’ ἕνα παράδειγμα. Δὲν τὸ ἀντιλαμβάνονται, καθὼς στεροῦνται ἐντελῶς αὐτογνωσίας. Μόνον οἱ ἐκλεκτοὶ συμφωνοῦν μὲ τὸν Πλάτωνα πὼς «τοῖς πολλοῖς πολλὰ δοκεῖ», δηλαδὴ ὅτι ὁ ὄχλος ἔχει στὸ κεφάλι του ἄπειρες ἀνοησίες, κι ἀλίμονό μας ἄν δίνουμε σημασία σ’ αὐτές (…)

Ἄν δοῦμε ξεκάθαρα, αὐτὸ ποὺ ἀποκαλοῦμε κοινὴ γνώμη δὲν εἶναι παρὰ ἡ γνώμη δύο-τριῶν προσώπων: ἐπ’ αὐτοῦ δὲν θὰ εἴχαμε τὴν παραμικρὴ ἀμφιβολία, ἄν εἴμασταν σὲ θέση νὰ παρατηρήσουμε τὴ γενεσιουργὸ διαδικασία μιᾶς τέτοιας κοινῶς ἀποδεκτῆς γνώμης. Θὰ διαπιστώναμε τότε πὼς δύο-τρεῖς ἄνθρωποι ἦταν ποὺ πρῶτοι συνέλαβαν, διατύπωσαν ἤ ὑποστήριξαν μιὰ τέτοια γνώμη καὶ οἱ δύο ἄλλοι ἀποδέχθηκαν καλὴ τῇ πίστει ὅτι αὐτοὶ οι δύο-τρεῖς ἄνθρωποι τὴν εἶχαν ὑποβάλλει σὲ ἐξονυχιστικοὺς ἐλέγχους. Βασιζόμενοι στὴν προκατάληψη περὶ ἐπαρκείας αὐτῶν τῶν ἀνθρώπων, υἱοθέτησαν τὴν ἴδια γνώμη καὶ ὁρισμένοι ἄλλοι. Αὐτοὺς ἔπειτα τοὺς πίστεψαν πολλοὶ ἔχοντας ὡς σύμβουλο τὴν ὀκνηρία ποὺ τοὺς ὑπαγόρευε νὰ προτιμήσουν τὴν ἄκοπη πίστη ἀπὸ τὴν κοπιώδη ἔρευνα. Μέρα μὲ τὴ μέρα λοιπὸν μεγάλωνε ὁ ἀριθμὸς τῶν ὀκνηρῶν καὶ εὐκολόπιστων ὀπαδῶν· καὶ αὐτὸ διότι τὸ δεύτερο κύμα τῶν ὀπαδῶν ποὺ προαναφέραμε, θεώρησε ὅτι οἱ πρῶτοι εἶχαν ἐλέγξει τὴν πειστικότητα τῆς κοινῆς γνώμης, καὶ γι’ αὐτὸ τὴν ἀποδέχθηκε. Οἱ ὑπόλοιποι, τώρα, ὑποχρεώθηκαν νὰ ἐνστερνισθοῦν τὸ κοινῶς ἀποδεκτὸ προκειμένου νὰ μὴν τους θεωρήσουν ταραχοποιὰ πνεύματα ποὺ ἀπαρνιοῦνται τὶς γενικὰ ἀποδεκτὲς ἀπόψεις ἤ προπετεῖς ἀνθρώπους ποὺ παριστάνουν τοὺς ἐξυπνότερους ἀπ’ ὅλον τὸν κόσμο. Ἡ συγκατάνευση ἔγινε πλέον καθῆκον. Ὅσοι ἦταν ἀκόμη σὲ θέση νὰ κρίνουν, ὑποχρεώθηκαν νὰ σιωπήσουν· δικαίωμα λόγου εἶχαν τώρα οἱ ἀπολύτως ἀνίκανοι νὰ ἐκφράσουν προσωπικὴ γνώμη καὶ νὰ διατυπώσουν προσωπικὲς κρίσεις, ἐν ὀλίγοις τὰ φερέφωνα ἀλλοτρίων γνωμῶν· ὄντας, ὡστόσο, οἱ πλέον μισαλλόδοξοι, οἱ πλέον φανατικοὶ ὑπερασπιστές τους. Καὶ τοῦτο διότι δὲν τοὺς ἐρεθίζει τόσο ἡ διαφορετικὴ γνώμη ἐκείνου ποὺ σκέπτεται ἀλλιῶς, ὅσο τὸ θράσος τοῦ νὰ θέλει νὰ κρίνει τὰ πράγματα ὁ ἴδιος γιὰ λογαριασμό του· κάτι ποὺ ἐκεῖνοι οὐδέποτε ἐπιχειροῦν, γεγονὸς ποὺ κατὰ βάθος τὸ γνωρίζουν. Κοντολογίς, ἐλάχιστοι διαθέτουν τὴ δυνατότητα νὰ σκέπτονται, ὅμως ὅλοι θέλουν νὰ ἔχουν γνώμη: ἐφόσον εἶναι ἀνίκανοι νὰ διαμορφώσουν μόνοι τους, τί ἄλλο μένει ἀπὸ τὸ νὰ τὴ βρίσκουν ἕτοιμη ἀπὸ τοὺς ἄλλους; Οὕτως ἐχόντων τῶν πραγμάτων, τί ἀξία ἔχει ἡ φωνὴ ἀκόμη καὶ ἑκατὸ ἑκατομμυρίων ἀνθρώπων; Περίπου ὅση ἔχει ἕνα ἱστορικὸ γεγονὸς ποὺ ἀναφέρουν 100 ἱστορικοί, οἱ ὁποῖοι ὅμως, ὅπως ἀποδεικνύεται, ἔχουν ἀντιγράψει ὁ ἕνας τὸν ἄλλον. Ὅλες οἱ ἀπόψεις, λοιπόν, ἀνάγονται στὴ γνώμη ἑνὸς καὶ μόνον.

Arthur Schopenhauer, Ἐριστικὴ Διαλεκτική, σ. 79-82, μτφ. Θεόδωρος Λουπασάκης, ἐκδόσεις Printa, Ἀθήνα, 2008

Ὁ τίτλος τῆς ἀναρτήσεως καὶ ὁ πολυτονισμὸς εἶναι δικά μας. ΕΛΛΗΝΙΚΩΣ ΔΙΕΞΕΡΧΟΜΑΙ

ΙΩΝ ΔΡΑΓΟΥΜΗΣ: Η ΜΕΓΑΛΗ ΙΔΕΑ

ΙΩΝ ΔΡΑΓΟΥΜΗΣ: Η ΜΕΓΑΛΗ ΙΔΕΑ

ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

Ἡ Μεγάλη Ἰδέα, ἡ ἀνάκτηση ὅλων τῶν ἱστορικῶν ἐδαφῶν τοῦ ἑλληνισμοῦ καὶ ἡ συνένωσή τους σὲ ἕνα ἑνιαῖο ἑλληνικὸ κράτος, ἀποτελεῖ τὴν ἐθνικὴ ἰδεολογία τοῦ νεωτέρου καὶ συγχρόνου ἑλληνισμοῦ ἀπὸ τὶς παραμονὲς τῆς ἐπαναστάσεως τοῦ 1821. Ὁ Ἴων Δραγούμης ὑπῆρξε ἕνας ἀπὸ μεγάλους σκαπανεῖς τῆς Μεγάλης Ἰδέας ἀγωνιζόμενος γιὰ τὴν ἀπελευθέρωση τῆς Μακεδονίας. Ἡ ἀνάρτηση τοῦ κειμένου ποὺ ἔγραψε γιὰ τὴν Μεγάλη Ἰδέα εἶναι μία μικρὴ ἀπότιση φόρου τιμῆς γιὰ τὰ 100 χρόνια ἀπὸ τὴν ἄνανδρη ἐκτέλεσή του ἀπὸ τὰ βενιζελικὰ Τάγματα Ἀσφαλείας τοῦ Παύλου Γύπαρη στὶς 31 Ἰουλίου 1920. Ὁ Δραγούμης ἀγωνίσθη γιὰ μία Ἑλλάδα ποὺ ἀποτελεῖ τὸ ἄκρο ἀντίθετο τοῦ σημερινοῦ νεοελληνικοῦ κοπρώνα, ποὺ δημιούργησε τὸ ἑλληνόφωνο μεταπολιτευτικὸ κατεστημένο μὲ τὴν ἐνεργὸ ὑποστήριξη τοῦ ἴδιου τοῦ λαοῦ. Ὁ ἐθνικὸς ζηλωτισμὸς τοῦ Δραγούμη ἀποτελεῖ πρότυπο γιὰ ὅσους ζωντανοὺς Ἕλληνες φλέγονται ἀπὸ τὸν πόθο τῆς κάθαρσης τοῦ τόπου ἀπὸ τὴν μαζοδημοκρατικὴ σαπίλα καὶ τὴν ἐπανάσταση γιὰ τὴν νέα ἐθνικὴ παλιγγενεσία.

«Ἕνα Ἔθνος δὲν δύναται νὰ ζήσῃ ἐπὶ πολύ, ὅταν δὲν ἔχῃ Ἰδανικόν, σκοπὸν πρὸς τὸν ὁποῖον νὰ τείνῃ. Ἕνα ξεχωριστόν, ἰδικόν του σκοπόν. Ὅταν τὸ Ἔθνος δὲν ἔχῃ Ἰδανικόν, ὅταν δὲν πιστεύῃ εἰς αὐτό, δὲν ἔχει πρόγραμμα, δὲν ἔχει γνώμονα νὰ κρίνῃ τί τὸ συμφέρει καὶ τί ὄχι, ποῖος τὸ ὠφελεῖ καὶ ποῖος τὸ βλάπτει, παραπαίει, στέκεται, λιμνάζει σὲ τέλμα συναλλαγῆς καὶ ἀλληλοφαγώματος, εἰς τὸ ὁποῖον οἱ ἀσυνείδητοι μόνον ἐπιτήδειοι ἐπιτυγχάνουν, ὡς ὅτου ἄλλο Ἔθνος ποὺ ἀκολουθεῖ μὲ πίστιν τὸ ἰδικόν του πρόγραμμα τοὺς σαρώσῃ ὅλους».

Ὅταν ἡ Κωνσταντινούπολις ἔπεσε, τὸ Ἔθνος εἰς τὸ ὁποῖον δὲν ἀπέμεινε πλέον καμμία δύναμις καὶ καμμία εὐτυχία, ἐφάνη καταδικασμένον ν’ ἀποθάνῃ ὑπὸ τὴν ἐσχάτην δουλείαν. Ἀλλὰ τὸ ἔθνος δὲν ἀπέθανε. Ὅταν ὅλα τὰ ἔχασε, μόνον, χάρις εἰς τὴν θρησκείαν του, ποὺ ὑποβάλλει τὴν ἰδέαν τῆς ἀναστάσεως, ἐδημιούργησε δι’ ἑαυτὸ μίαν δύναμιν, ἕνα Ἰδανικόν, τὴν Μεγάλην του Ἰδέαν. Ἐπίστευσε ὅτι θὰ ἔλθῃ πάλιν ἡμέρα ποῦ θ’ ἀναστηθῇ ἀπὸ τὸν τάφον τῆς δουλείας καὶ ἑνωμένο πάλιν θ’ ἀποτελέσῃ κράτος εὔμορφος καὶ δυνατό.

Ὁ εὐγενὴς Λαός, ποὺ καὶ τώρα ἀκόμη μετὰ τόσους αἰῶνας ἔχει κακὴν ἡμέραν τὴν Τρίτην, τὴν ἡμέραν ποὺ ἡ βασιλεύουσα ἔπεσε, ᾐσθάνθη μέχρι θανάτου, ᾐσθάνθη σὰν προφήτης τότε καὶ σὰν προφήτης εἶπε σὲ ἔνδοξη εἰκόνα εἰς τὴν ἀνάκτησιν τῆς Κωνσταντινουπόλεως τὴν Μεγάλην Ἰδέαν. Read more

ΥΓΕΙΑ ΚΑΙ ΕΡΓΑΣΙΑ ΥΠΟ ΤΗΝ ΕΝΝΟΙΑ ΤΗΣ «ΠΡΟΟΔΟΥ»

ΥΓΕΙΑ ΚΑΙ ΕΡΓΑΣΙΑ ΥΠΟ ΤΗΝ ΕΝΝΟΙΑ ΤΗΣ «ΠΡΟΟΔΟΥ»

ΥΓΙΕΙΑ

ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

Ἡ πιὸ τρεχόντως ἐνδιαφέρουσα διαφορετικὴ περὶ ζωῆς ἀντίληψη, δηλαδὴ ἡ ἔχουσα σχέση καὶ μὲ τὸν πρώην σοσιαλισμό, εἶναι ἡ ἀναπτυχθεῖσα ἐπὶ τοῦ ἀνατολικοῦ ἡμισφαιρίου καὶ ἡ ὁποία πρεσβεύει, ὅτι ἡ ζωὴ δὲν εἶναι μέσον γιὰ σκοπούς, ἀλλὰ ὁ σκοπὸς ὅλων τῶν μέσων. Ἡ προσωπικὴ ζωὴ τοῦ ἀτόμου, δηλαδή, καὶ ὄχι ἡ ζωὴ ὡς «ἀνθρώπινον εἶδος». Κανένα εἶδος ρατσισμοῦ ποῦ νὰ ἐπικαλύπτεται μὲ κάποια «θεωρία» σοσιαλδαρβινισμοῦ… Εἶναι βέβαια φανερὸ ὅτι σὲ μία τέτοια περὶ ζωῆς φιλοσοφία, δύσκολα παρεισφρέουν ἀντιλήψεις περὶ «προόδου». Ἡ «πρόοδος» εἶναι στατιστικῶς μετρήσιμον μέγεθος, ἐνῶ ἡ παραπάνω περὶ προσωπικῆς ζωῆς ἀντίληψη τὸν σκοπὸ τῆς κάθε «προόδου» τὸν ἔχει ἐξ ἀρχῆς δεδομένον ὡς ἀφετηρία. Ἐδῶ εἶναι ἴσως ἀπαραίτητη μία μικρὴ ἐπιμονὴ στὴν διαφορά. Καθόλου δὲν ἀποκλείεται ἡ ὅποια περὶ προόδου φιλοσοφία νὰ ἔχει δυνάμει στόχο τὴν ἀξιοποίηση τῆς ἀτομικῆς ζωῆς. Μόνο ὅτι στὰ καπιταλιστικὰ δεδομένα, μέχρι τώρα, ἡ προσωπικὴ «εὐδαιμονία» (συνισταμένη κατὰ τὴν θεωρία τοῦ Λὼκ στὴν ἀπόλαυση ὑλικῶν ἀγαθῶν) συνιστᾶ στατιστικὸν μέγεθος καὶ ὄχι φιλοσοφικὴ κατηγορία, διότι ἁπλούστατα τὰ ὑλικὰ ποῦ θὰ καταναλώση ὁ ἄνθρωπος πρέπει νὰ τὰ παράγη ὁ ἴδιος. Ἡ κοινωνία συνεπῶς πρέπει νὰ εὐημερῆ, λέει ἡ θεωρία, γιὰ νὰ εὐημερῆ καὶ ὁ ἄνθρωπος, ἄρα ὀρθῶς ἡ ζωὴ εἶναι μέσον πρὸς σκοπούς. (Ὁ ὅρος βέβαια «κοινωνικὴ εὐημερία» δὲν εἶναι τόσο προφανὴς στὴν σημασία του, ὅσο ὑποβάλλει ἡ περὶ «ἀναπτύξεως» ἰδεολογία. Δὲν εἶναι δηλαδὴ προφανὲς ὅτι «εὐημερία» καὶ «εὐμάρεια» εἶναι ὅροι ταυτόσημοι, ἀλλὰ τοῦτο ἀπαιτεῖ ἡ ἰδεολογία τῆς «προόδου» ποῦ πρὸς στιγμὴν δὲν θὰ μᾶς ἀπασχολήση). Read more

ΑΚΜΗ ΚΑΙ ΠΑΡΑΚΜΗ ΤΗΣ ΕΘΝΟΚΤΟΝΟΥ ΤΡΙΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

ΑΚΜΗ ΚΑΙ ΠΑΡΑΚΜΗ ΤΗΣ ΕΘΝΟΚΤΟΝΟΥ ΤΡΙΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

Ἡ τεσσαρακοστὴ ἕκτη ἐπέτειος ἀποκαταστάσεως τῆς δημοκρατίας βρίσκει τὴν χώρα στὸ σημεῖο τῆς μεγαλύτερης παρακμῆς της στὴν ἱστορία τῶν ἑκατὸν ἐνενῆντα δύο ἐτῶν ὑπάρξεως τοῦ νεωτέρου ἑλληνικοῦ κράτους.

Κατὰ μεγάλη εἰρωνεία τῆς ἱστορίας, ὁ ἑορτασμὸς τῆς ἐπετείου ἀπὸ τὸν ἐπίσημο πολιτικὸ κόσμο συμπίπτει μὲ τὴν μετατροπὴ τῆς Ἁγίας Σοφίας σὲ τζαμὶ -πεντακόσια ἑξῆντα ἑπτὰ ἔτη μετὰ τὴν πρώτη της μετατροπ ἀπὸ τὸν Μωάμεθ, τὸν πορθητὴ τῆς Κωνσταντινουπόλεως-, τουρκικὸς στόλος βρίσκεται ἔξω ἀπὸ τὸ Καστελόριζο ἀμφισβητῶντας ἀνοικτὰ τὴν ἑλληνικὴ κυριαρχία στὸ μισὸ Αἰγαῖο καὶ ὁ Τούρκος πρόεδρος παρίσταται στὴν βέβηλη προσευχὴ τῶν μουσουλμάνων στὴν Ayasofya Cammi, ἐπιλέγοντας γι’ αὐτὴν τὴν τελετὴ τὴν ἡμερομηνία ὑπογραφῆς τῆς ταπεινωτικῆς γιὰ τὴν Ἑλλάδα συνθήκης τῆς Λωζάννης, τὴν ὁποία ἡ νεοοθωμανικὴ Τουρκία θέλει νὰ ἀναθεωρήσει.

Read more

ΜΑΚΑΡΙΟΣ: Η ΟΜΙΛΙΑ ΤΗΣ ΝΤΡΟΠΗΣ ΠΟΥ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΗΣΕ ΤΟΝ ΑΤΤΙΛΑ

ΜΑΚΑΡΙΟΣ: Η ΟΜΙΛΙΑ ΤΗΣ ΝΤΡΟΠΗΣ ΠΟΥ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΗΣΕ ΤΟΝ ΑΤΤΙΛΑ

Η ΟΜΙΛΙΑ ΜΑΚΑΡΙΟΥ ΣΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ 

Η ΟΜΙΛΙΑ ΜΑΚΑΡΙΟΥ ΣΤΑ ΑΓΓΛΙΚΑ

Η ΟΜΙΛΙΑ ΜΑΚΑΡΙΟΥ ΣΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ ΤΩΝ ΗΝΩΜΕΝΩΝ ΕΘΝΩΝ (19/7/1974)

Μὲ τὴν ὁμιλία του αὐτὴ πρὸς τὸ Συμβούλιο Ἀσφαλείας τοῦ Ὀργανισμοῦ Ἡνωμένων Ἐθνῶν ὁ Μακάριος Μούσκος, ὁ πραξικοπηματικῶς ἀνατραπεῖς πρόεδρος τῆς Κυπριακῆς Δημοκρατίας, στὶς 19 Ἰουλίου 1974, ἡμέρα τῆς παραμονῆς τῆς τουρκικῆς εἰσβολῆς στὴν Κύπρο, ἔδωσε τὴν ἔννομη δικαιολογία στὴν Τουρκία νὰ ἐπέμβη στρατιωτικῶς ὡς ἐγγυήτρια δύναμη, βάσει τῆς Συμφωνίας Ζυρίχης-Λονδίνου, ἰσχυριζόμενος ὅτι τὸ πραξικόπημα δὲν ἀποτελεῖ ἐσωτερικὴ ὑποθέση τῶν Ἑλληνοκυπρίων, ἀλλὰ ἔξωθεν εἰσβολὴ τῆς Ἑλλάδος στὴν Κύπρο καὶ κατάφωρη παραβίαση τῆς ἀνεξαρτησίας καὶ τῆς κυριαρχίας τῆς Κυπριακῆς Δημοκρατίας, ἡ ὁποία ἐπηρεάζει καὶ τοὺς Τούρκους τῆς νήσου.
Ἡ ὁμιλία τοῦ Μακαρίου πραγματοποιήθη στὶς 12.00 τὸ βράδυ ὥρα Κύπρου. Ἤδη στὶς 8.00 τὸ ἀπόγευμα τουρκικὴ ἀρμάδα εἶχε ἀποπλεύσει ἀπὸ τὸ τουρκικὸ λιμάνι τῆς Μερσίνας. Τὶς πρῶτες ὧρες τῆς 20ῆς Ἰουλίου πραγματοποιεῖται ἡ ἀπόβαση στὸ Πεντεμίλι.
Τὸ ὅτι ἡ ἀνατροπὴ τοῦ Μακαρίου σήμαινε αὐτομάτως εἰσβολὴ τῆς Τουρκίας στὴν Κύπρο τὸ γνώριζαν καὶ οἱ πέτρες. Καὶ προφανῶς, οἱ Τούρκοι δὲν περίμεναν νὰ ἀκούσουν τὸν Μακάριο νὰ ὁμιλεῖ περὶ εἰσβολῆς τῆς Ἑλλάδος γιὰ νὰ βροῦν εὐκαιρία νὰ εἰσβάλουν στὴν Κύπρο. Προετοιμάζονταν χρόνια γιὰ αὐτό.
Ὅμως, μὲ τὴν ὁμιλία του αὐτὴ ὁ ἴδιος ὁ Ἕλληνας πρόεδρος τῆς Κύπρου, ἐνώπιον τῆς διεθνοῦς κοινότητος, ἔδωσε πλήρη κάλυψη στὴν ἤδη ἐξελισσόμενη ἐπιχείρηση ἀπόβασης τῶν τουρκικῶν στρατευμάτων στὴν Κύπρο, βάσει τοῦ διεθνοῦς δικαίου, ὅπως ἡ Τουρκία ἐξακολουθεῖ νὰ ἰσχυρίζεται μέχρι σήμερα.
Αὐτὸ ποὺ ἔχει σημασία εἶναι ὅτι ἡ Τουρκία, ὁ ΟΗΕ, ἡ Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση καὶ ὁλόκληρος ὁ κόσμος μποροῦν κάλλιστα νὰ στηρίζονται στὴν νομικὴ κάλυψη τῆς τουρκικῆς στρατιωτικῆς ἐπεμβάσεως ποὺ παρέσχε στὴν Τουρκία ἡ διαβόητη αὐτὴ ὁμιλία τοῦ Μακαρίου.
Ἔτσι, κάθε φορὰ ποὺ ἐμεῖς ὁμιλοῦμε περὶ παρανόμου εἰσβολῆς τῆς Τουρκίας, μποροῦμε νὰ λαμβάνουμε τὴν ἀπάντηση ὅτι, ὅπως δήλωσε στὸ Συμβούλιο Ἀσφαλείας τοῦ ΟΗΕ ὁ ἴδιος ὁ νόμιμος πρόεδρος τῆς χώρας, ἡ πρώτη ποὺ εἰσέβαλε παρανόμως στὴν Κύπρο ἦταν ἡ Ἑλλάδα, καὶ ἄρα ἡ Τουρκία εἶχε κάθε δικαίωμα ὡς ἐγγυήτρια δύναμη νὰ ἐπέμβει στρατιωτικῶς, ἐπικαλούμενη τὴν Συμφωνία Ζυρίχης-Λονδίνου, βάσει τῆς ὁποίας ἱδρύθη ἡ Κυπριακὴ Δημοκρατία.
Δεδομένου ὅτι ὁ Μακάριος τελοῦσε ἐν πλήρη διανοητικὴ ὑγεία, τίθεται, ἐδῶ καὶ 46 χρόνια, τὸ ἐρώτημα, ὡς πρὸς τὸ γιατί προέβη σὲ αὐτὴ τὴν δήλωση.
Τὸ κείμενο τῆς ὁμιλίας εἶναι μετάφραση ἀπὸ τὰ ἀγγλικά.
Τὸ πρωτότυπο ἀγγλικὸ κείμενο μπορεῖτε νὰ τὸ βρεῖτε ἀναρτημένο στὸν ἱστότοπο τοῦ Ὑπουργείου Ἐξωτερικῶν τῆς «Δημοκρατίας τῆς Βόρειας Κύπρου». Οἱ ὑπογραμμίσεις τῶν, κατ’ ἐμᾶς, κυριοτέρων σημείων τῆς ὁμιλίας εἶναι δικές μας.

ΜΟΛΙΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΕ ΝΕΟ ΒΙΒΛΙΟ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ «ΕΞΟΔΟΣ» ΜΕ ΤΙΤΛΟ «Ο ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ ΠΕΡΑΝ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΔΕΞΙΑΣ»

ΜΟΛΙΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΕ ΝΕΟ ΒΙΒΛΙΟ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ «ΕΞΟΔΟΣ» ΜΕ ΤΙΤΛΟ «Ο ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ ΠΕΡΑΝ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΔΕΞΙΑΣ»

Μόλις κυκλοφόρησε τὸ βιβλίο

τοῦ ΑΛΑΙΝ ΝΤΕ ΜΠΕΝΟΥΑ

Ο ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ

ΠΕΡΑΝ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΔΕΞΙΑΣ

ἀπὸ τὶς ἐκδόσεις ΕΞΟΔΟΣ

Άπόσπασμα ἀπὸ τὸ ὀπισθόφυλλο:

«Ἐπαφίεται στὶς λαϊκὲς τάξεις, ποὺ σήμερα ἀπαρτίζουν σχετικὰ ἑτερογενῆ κοινωνικὰ σύνολα, νὰ καλλιεργηθεῖ μιὰ «συλλογικὴ βούληση». Αὐτὸς εἶναι ὁ μόνος τρόπος νὰ δοθεῖ στοὺς ἀνθρώπους ἡ ἀξιοπρέπεια ἑνὸς πολιτικοῦ ὑποκειμένου ἱκανοῦ νὰ ἐκπληρώσει τὸν ἱστορικό του ρόλο. Ὁ ὅρος «αὐτονομία» μπορεῖ νὰ συνοψίσει αὐτὸν τὸν στόχο, ὑπὸ τὴν προϋπόθεση ὅτι δὲν θὰ εἶναι συνώνυμος μὲ τὸ ἰδεῶδες τῆς μονάδας, δηλαδὴ μὲ τὴν «ἀνεξαρτησία» τοῦ ἐξατομικευμένου ἀτόμου. (…) Ὅταν μία παγκόσμια ἀλλαγὴ εἶναι ἀδύνατη εἶναι ἀπαραίτητη κατ’ ἀρχὴν ἡ ἐκ νέου δημιουργία χώρων ἐλευθερίας καὶ χώρων συνύπαρξης, «χώρων» ὅσο τὸ δυνατὸν πιὸ ἀπομακρυσμένων ἀπὸ τὶς ζῶνες κυριαρχίας, ποὺ θὰ ἐπιτρέπουν νὰ ἀντιμετωπιστεῖ ἡ κοινωνικὴ ἀποξένωση καὶ θὰ δίνουν τὴν δυνατότητα νὰ ἐπανεμφανιστοῦν κοινὲς ἀξίες καὶ νὰ ἐνθαρρυνθεῖ ἡ ἀναγέννηση τῆς δημόσιας σφαίρας τοῦ ἐνεργοῦ πολίτη, ποὺ συνδέεται μὲ μιὰ πιὸ συμμετοχικὴ καὶ ἄμεση δημοκρατία· ἡ μόνη σὲ θέση νὰ ἐπιτρέπει στοὺς ἀνθρώπους νὰ ἀποφασίζουν οἱ ἴδιοι γιὰ ὅλα ὅσα τοὺς ἀφοροῦν μὲ γνώμονα τὴν ἀλληλεγγύη.»

ΣΗΜΕIΑ ΔΙAΘΕΣΗΣ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ

ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΑ

Πολιτεία, Ἀσκληπιοῦ 1, Ἀθήνα

Πρωτοπορία, Γραβιᾶς 3-5, Ἀθήνα

Πρωτοπορία, Λεωφ. Νίκης 3, Θεσσαλονίκη

Πρωτοπορία, Γεροκωστοπούλου 31-33, Πάτρα

Ἐναλλακτικὸ Βιβλιοπωλείο, Θεμιστοκλέους 37, Ἐξάρχεια

Ναυτίλος, Χαριλάου Τρικούπη 28, κέντρο Ἀθήνας

Ἀλφειός, Χαριλάου Τρικούπη 22, κέντρο Ἀθήνας

Ἡ Ἀλληλεγγύη τῶν Φίλων, Χαρ. Τρικούπη 14 (ἐντὸς στοᾶς), Ἀθήνα

ΠΕΡΙΠΤΕΡΑ-ΑΛΛΟΙ ΧΩΡΟΙ

Κέντρο Τύπου, Βαλτετσίου 50-52, Ἀθήνα

ΜΟΛΙΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΕ ΝΕΟ ΒΙΒΛΙΟ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΕΞΟΔΟΣ ΜΕ ΤΙΤΛΟ «ΦΥΣΗ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΑ- ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΖΑΝ-ΖΑΚ ΡΟΥΣΣΩ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΒΟΛΤΑΙΡΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΔΥΟ ΠΟΙΗΜΑΤΩΝ ΤΟΥ ΓΙΑ ΤΟΝ ΦΥΣΙΚΟ ΝΟΜΟ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΛΙΣΣΑΒΩΝΟΣ»

ΜΟΛΙΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΕ ΝΕΟ ΒΙΒΛΙΟ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΕΞΟΔΟΣ ΜΕ ΤΙΤΛΟ «ΦΥΣΗ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΑ- ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΖΑΝ-ΖΑΚ ΡΟΥΣΣΩ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΒΟΛΤΑΙΡΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΔΥΟ ΠΟΙΗΜΑΤΩΝ ΤΟΥ ΓΙΑ ΤΟΝ ΦΥΣΙΚΟ ΝΟΜΟ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΛΙΣΣΑΒΩΝΟΣ»

Μόλις κυκλοφόρησε τὸ βιβλίο τοῦ ΖΑΝ-ΖΑΚ ΡΟΥΣΣΩ

ΦΥΣΗ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΑ

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΒΟΛΤΑΙΡΟ
ΕΠΙ ΤΩΝ ΔΥΟ ΠΟΙΗΜΑΤΩΝ ΤΟΥ
ΓΙΑ ΤΟΝ ΦΥΣΙΚΟ ΝΟΜΟ
ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ
ΤΗΣ ΛΙΣΣΑΒΩΝΟΣ

ἀπὸ τὶς ἐκδόσεις ΕΞΟΔΟΣ

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΙΤΣΙΚΗΣ

Άπόσπασμα ἀπὸ τὸ ὀπισθόφυλλο:

Τὴν 1η Νοεμβρίου τοῦ 1755 ἔγινε ἕνας ἰσχυρότατος, καταστρεπτικὸς σεισμὸς στὴ Λισσαβώνα τῆς Πορτογαλίας, ὁ ὁποῖος ἔγινε αἰσθητὸς μέχρι τὴν Βενετία. Ἐπακολούθησαν τσουνάμι καὶ πυρκαγιὲς μὲ ἀποτέλεσμα τὴν καταστροφὴ μεγάλου μέρους τῆς πόλης. Ὁ ἀριθμὸς τῶν νεκρῶν ἔφτασε τὶς 20.000! Τὸ γεγονὸς συγκλονίζει τὴν Εὐρώπη, τοὺς διανοουμένους καὶ τοὺς ἁπλοὺς ἀνθρώπους, ποὺ θέτουν ἐρωτήματα γιὰ τὸ ποιός εὐθύνεται γιὰ τὴν φοβερὴ καταστροφή: ἡ φύση, ὁ Θεὸς ἤ ὁ ἄνθρωπος; Ἤ ὅλα αὐτὰ μαζί; Οἱ διανοούμενοι διασταυρώνουν τὰ ξίφη τους δίνοντας διάφορες ἑρμηνεῖες. Τὸ 1756 ὁ Βολταίρος δημοσιεύει ἕνα πολύστιχο ποίημα μὲ τίτλο Poème sur le désastre de Lisbonne [Ποίημα γιὰ τὴν καταστροφὴ τῆς Λισσαβώνας] διατυπώνοντας τὸν προβληματισμό του γύρω ἀπὸ τὸ θέμα. Τὴν ἴδια χρονιά, ὁ Ζάν-Ζὰκ Ρουσσῶ γράφει μιὰ ἐπιστολὴ ἡ ὁποία ἀπευθύνεται στὸν Βολταῖρο, ὡς ἀπάντηση στὸ προαναφερθὲν ποίημά του. Ἔχουμε τὴν ἰδιαίτερη χαρὰ νὰ παρουσιάσουμε γιὰ πρώτη φορὰ στὰ ἑλληνικά τὴν ἐπιστολὴ αὐτὴ στὸ βιβλίο ποὺ κρατᾶτε στὰ χέρια σας (δίγλωσση ἔκδοση). Ἀπευθυνθήκαμε στὸν Δημήτρη Κιτσίκη γιὰ νὰ κάνει τὴν μετάφραση, ἐκτιμῶντας τὴν βαθιὰ γνώση του τόσο τῆς ἑλληνικῆς ὅσο καὶ τῆς γαλλικῆς γλώσσας, καὶ τὸν εὐχαριστοῦμε θερμὰ ποὺ ἀποδέχθηκε τὴν πρότασή μας ἀμέσως. Ἡ μετάφρασή του θεωροῦμε ὅτι εἶναι πραγματικὰ ποιητικὴ καὶ καταφέρνει, ὡς, κατὰ τὰ λεγόμενά του, Ἕλλην Ρουσσῶ, νὰ μᾶς μεταφέρει γλωσσικὰ στὴν ἐποχὴ τοῦ 18ου αἰῶνα. Ταυτοχρόνως, τὸ κείμενο εἶναι ἄκρως ἐνδιαφέρον καὶ μᾶς δίνει τὸ ἔναυσμα γιὰ νὰ ἀναλογισθοῦμε τὶς ἀναλογίες μὲ τὴν σημερινὴ ἐποχή, μὲ ἀφορμὴ ὅλη τὴν τρέχουσα συγκυρία τῆς λεγομένης πανδημίας -μία καταστροφὴ γιὰ τὴν ἀνθρωπότητα, ὄχι πρωτίστως ὅσον ἀφορᾶ τὴν ἴδια τὴν ἀσθένεια, ἀλλὰ ὅσον ἀφορᾶ τὸ πῶς ἐμεῖς, ὡς κοινωνία, ἀντιδροῦμε σὲ αὐτήν.

 

ΧΩΡΟΙ ΔΙΑΘΕΣΗΣ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ

ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΑ

Πολιτεία, Ἀσκληπιοῦ 1, Ἀθήνα

Πρωτοπορία, Γραβιᾶς 3-5, Ἀθήνα

Πρωτοπορία, Λεωφ. Νίκης 3, Θεσσαλονίκη

Πρωτοπορία, Γεροκωστοπούλου 31-33, Πάτρα

Ἐναλλακτικὸ Βιβλιοπωλείο, Θεμιστοκλέους 37, Ἐξάρχεια

Ναυτίλος, Χαριλάου Τρικούπη 28, κέντρο Ἀθήνας

Ἀλφειός, Χαριλάου Τρικούπη 22, κέντρο Ἀθήνας

Πατάκης, Ἀκαδημίας 65, Ἀθήνα

ΠΕΡΙΠΤΕΡΑ-ΑΛΛΟΙ ΧΩΡΟΙ

Κέντρο Τύπου, Βαλτετσίου 50-52, Ἀθήνα

 

 

ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ: ΚΟΚΚΙΝΟΙ Ἤ ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΙ; Η ΑΠΟΔΟΜΗΣΗ ΤΗΣ ΜΕΤΑΜΟΝΤΕΡΝΑΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ: ΚΟΚΚΙΝΟΙ Ἤ ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΙ; Η ΑΠΟΔΟΜΗΣΗ ΤΗΣ ΜΕΤΑΜΟΝΤΕΡΝΑΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

Τὴν Δευτέρα 29 Ἰουνίου, στις 8 μ.μ., τὸ Ἄρδην Θεσσαλονίκης πραγματοποίησε διαδικτυακή συζήτηση μὲ βάση τὸ βιβλίο τοῦ Ἀδριανοῦ Ἐριγκέλ «Κόκκινοι ή Νεοφιλελεύθεροι; Ἡ ἀποδόμηση τῆς μεταμοντέρνας Ἀριστερᾶς» (ἐκδόσεις Ἔξοδος).

Ὁμιλητές:

-Δημήτρης Γιαννάτος, κοινωνιολόγος

-Σωτήρης Γιαννέλης, ἐκδότης του βιβλίου,

-Γιώργος Ρακκᾶς, πολιτικός επιστήμονας

Ἡ ἐκδήλωση μεταδόθηκε ζωντανὰ ἀπὸ τὴν ἱστοσελίδα τοῦ Ἄρδην Θεσσαλονίκης (ardinthess.wordpress.com) καὶ ἀπὸ τὸ Υou Tube.

Εὐχαριστοῦμε τὸ Ἄρδην Θεσσαλονίκης καὶ προσωπικῶς τὸν κ. Γιῶργο Ρακκᾶ γιὰ τὸ θέμα τῆς ἐκδήλωσης καὶ τὴν πρόσκληση ποὺ μᾶς ἀπηύθυναν.

Παρακολουθῆστε ὁλόκληρη τὴν συζήτηση στὸν παρακάτω σύνδεσμο:

 

 

ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΛΑΟΣ ΠΟΥ ΚΥΡΙΟ ΕΧΕΙ ΤΟΝ ΘΕΟ ΤΟΥ

ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΛΑΟΣ ΠΟΥ ΚΥΡΙΟ ΕΧΕΙ ΤΟΝ ΘΕΟ ΤΟΥ

ieris_1821

ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

[…] Ἐμεῖς δυστυχῶς δὲν ἔχουμε πιὰ κύριο τὸν Θεό! Ἐμεῖς οἱ Ἕλληνες δὲν ἔχουμε πλέον γιὰ κύριό μας τὸν Θεό. Ἔχουμε ἄλλους κυρίους. Ἄλλους.. Ἔχουμε τὴ δύναμή μας! Δέν εἶναι πιὰ κύριος τοῦ λαοῦ μας ὁ Θεός. Αὐτὸ εἶναι ἕνα θλιβερὸ κατάντημα, ποὺ βέβαια ἐμεῖς οἱ Ἕλληνες σιγὰ-σιγὰ τὸ ἐργασθήκαμε. Καὶ ξέρετε ἀπὸ πότε; Ἀπὸ τὸ 1821 μέχρι καὶ σήμερα!… Αὐτὸ εἶναι κάτι ποὺ δὲν τὸ διανοήθηκε οὔτε τὸ Βυζάντιο, οὔτε ἡ Τουρκοκρατία. Προσέξτε: οὔτε ἡ Τουρκοκρατία δὲν τὸ διανοήθηκε νὰ μὴν εἶναι κύριος τοῦ λαοῦ μας ὁ Θεός! Αὐτὸ ἄρχισε νὰ χαλκεύεται ἀπὸ τὸ 1821, ὅπως σᾶς εἶπα. Ἦλθαν ἀπὸ τὴν Εὐρώπη οἱ λόγιοί μας καὶ κουβάλησαν κι αὐτὴν τὴν αρρώστια, ὅτι δὲν μπορεῖ σὲ ἕναν λαὸ νὰ εἶναι κύριος ὁ Θεός του, ἀλλὰ θά εἶναι κάποιος κυβερνήτης, θὰ εἶναι ἡ Βουλή, θὰ εἶναι ὁ στρατός, θὰ εἶναι οἱ νόμοι… Αὐτὰ θὰ εἶναι. Ἀλλὰ ὅτι αὐτὰ τελικὰ δὲν μποροῦν νὰ νικήσουν, ἀποδείχθηκε ἱστορικά.

Τὸ παράδειγμα ποὺ θὰ πῶ εἶναι ἕνα ἐπιχείρημα καὶ ἐναντίον τοῦ ἱστορικοῦ ὑλισμοῦ. Δὲ θὰ κάνω περισσότερη ἀνάλυση· ὅσοι ἔχετε διαβάσει ἤ ὅσοι καταλαβαίνετε, θὰ τὸ ξέρετε. Εἶναι ἕνα ἐπιχείρημα καὶ ἐναντίον τοῦ ἱστορικοῦ ὑλισμοῦ, ποὺ λέει ὅτι ἀνάλογα μὲ τὰ ὑλικά δεδομένα κατακτᾶται καὶ ἡ Ἱστορία. Αὐτό, θὰ λέγαμε, εἶναι μία δογματικὴ θέση τοῦ ἱστορικοῦ ὑλισμοῦ. Ἔρχεται ὅμως ἡ Ἑλληνικὴ Ἐπανάσταση τοῦ ’21 νὰ ἀπορρίψει αὐτὸ τὸ ἐπιχείρημα, γιατὶ δὲν ὑπῆρχαν καθόλου τὰ ὑλικὰ δεδομένα γιὰ νὰ νικήσουν οἱ Ἕλληνες μία τουρκικὴ Αὐτοκρατορία!
Read more

ΤΟ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΟ ΜΑΣ ΑΦΗΓΗΜΑ

ΤΟ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΟ ΜΑΣ ΑΦΗΓΗΜΑ

Εἴχαμε φαγωθεῖ μέσα μας χωρὶς νὰ τὸ πάρουμε εἴδηση. Ἐκείνη ἡ λοῦξ τουαλέτα μὲ τὸν ἱππόκαμπο στὰ πλακάκια οἰκόσημο, μία πάπια καὶ γύρω παπάκια, κύκνους καὶ παραδείσια ψάρια, νιπτῆρα, λεκάνη, μπανιέρα, μπιντές, παραμπιντές, ὅλα ἀπαστράπτοντα, εἴχανε παίξει τὸ ρόλο τους ὕπουλα, σκάψανε μέσα βαθιά μας τερμίτες, ὅπως τὸ σαράκι τὸ ξύλο, καὶ τώρα νιώθαμε κούφιοι.

Θυμᾶμαι ὅταν ἦρθα ἀπὸ τὴν ἐπαρχία γιά πρώτη φορὰ στὴν Ἀθήνα καὶ νοίκιασα ἕνα δωμάτιο χωρὶς καμπινέ. Ὑπῆρχε βέβαια ἕνας πρόχειρος καμπινὲς στὴν αὐλή, ἀλλὰ ἔπρεπε νὰ κατέβεις μία κατασκότεινη ξύλινη σκάλα ποὺ ἔτριζε καὶ σήκωνε τὸν κόσμο στὸ πόδι. Ἕνα βράδυ ποὺ ἔβρεχε καὶ μ’ ἔπιασε κόψιμο, τά ‘κάνα σὲ μία ἐφημερίδα, κι ἀφοῦ τὰ πακετάρισα ὡραία, ὡς καὶ κορδελάκι μὲ φιόγκο τούς ἔβαλα, πηγαίνοντας πρωὶ πρωὶ στὴ δουλειά, τ’ ἄφησα στὴ μέση τοῦ δρόμου. Θὰ θυμόσαστε βέβαια πόσα τέτοια πακέτα συναντούσατε τότε στοὺς δρόμους. Μερικοὶ τὰ κλοτσούσαν γιὰ νὰ μαντέψουν τὸ περιεχόμενο. Λέγεται πῶς κάποιος τὸ πῆγε στὴν ἀστυνομία χωρὶς νὰ τ’ ἀνοίξει καὶ ζήταγε εὕρετρα. Ἔ, ἕνα τέτοιο πακέτο ἔφτιαξα κάποτε κι ἐγώ, κι ἀκόμη τώρα ποὺ τὸ θυμᾶμαι μετὰ τόσα χρόνια μοῦ ἔρχονται γέλια.

Read more

SEGUI IL TUO CORSO ET LASCIA DIR LES GENTI

SEGUI IL TUO CORSO ET LASCIA DIR LES GENTI

Στὴν ἐπικράτεια τοῦ συγχρόνου φιλελευθέρου κεφαλαιοκρατικοῦ συστήματος, στὴν ὁποῖα δεσπόζει ὁ ἀνθρωπολογικὸς τύπος τοῦ μαζανθρώπου, ἡ περιβόητη «κοινὴ γνώμη» ἔχει ἀναγορευθεῖ σὲ βασίλισσα τῆς μαζικῆς δημοκρατίας, τῆς πιὸ ὕπουλης μορφῆς τυραννίας.
Στὸν ψευδοπολιτισμὸ τῆς ποσότητος ἡ «κοινὴ γνώμη» θεωρεῖται ἡ κιβωτὸς ἐντὸς τῆς ὁποίας ἡ «σωτηρία» θεωρεῖται ἐγγυημένη, γιατὶ ὑποτίθεται ὅτι ὅποιος βαδίζει μὲ τοὺς «πολλοὺς» βαδίζει «στὰ σίγουρα»: ὅποιος συλλογᾶται μὲ ἀριθμούς, στατιστικὲς καὶ σφυγμομετρήσεις τῆς «κοινῆς γνώμης», ὅποιος τὴν ἀκολουθεῖ κατὰ πόδας στὶς ἀτέρμονες παλινωδίες της, ὅποιος σπεύδει νὰ τῆς ἱκανοποιήσει τὶς ἀτελείωτες ἰδιοτροπίες της, αὐτὸς σίγουρα «συλλογᾶται καλά».
Ἡ ἐσωτερικὴ ἀξία τοῦ ἀνθρώπου, ἡ ποιότητά του, ὑποσκελίζεται ἀπὸ τὴν ὑποταγή του στὸ ἀγελαῖο πνεῦμα τῆς πάντα χειραγωγούμενης μάζας ἀπὸ τοὺς ἑκάστοτε ἐπιτηδείους. Τὸ γεγονὸς αὐτὸ ἦταν, ἀσφαλῶς, ἤδη γνωστὸ ἀπὸ τὴν ἀρχαιότητα καὶ τὸ ἐξέφρασαν πολλαχῶς οἱ μεγάλοι ἀξιοκρατικῶς ἀριστοκρατικοὶ φιλόσοφοι ἀπὸ τὸν Ἡράκλειτο μέχρι τὸν Πλάτωνα.
Ὅμως, στὴν σύγχρονη κοινοβουλευτικὴ δημοκρατία -ποὺ ἀναδεικνύεται ἀπὸ τὴν ἄνοδο τοῦ ἀστικοῦ κόσμου μέσα ἀπὸ τὴν «ἐποχῆ τοῦ διαφωτισμοῦ» καὶ τῆς ἐφορμήσεως τῶν μαζῶν στὸ ἱστορικὸ προσκήνιο- τίποτα δὲν χειραγωγεῖται καὶ δὲν διαπλάθεται εὐκολότερα ἀπὸ τὴν «κοινὴ γνώμη».
Τὸ «ἐνημερωμένο κοινὸ» ὅλων τῶν χωρῶν καταναλώνει καθημερινῶς χιλιάδες μηνύματα ποὺ προωθοῦνται ἀπὸ τοὺς μηχανισμοὺς τῆς προπαγάνδας, ὅπως σπεύδει νὰ καταναλώσει τὰ ποικίλα ἐμπορευματικὰ εἴδη ποὺ τοῦ πλασάρει ἡ διαφήμιση, γιὰ νὰ ὑποδουλωθεῖ ἀκόμη περισσότερο στὴν βουλιμία του.
Ἡ «κοινὴ γνώμη» εἶναι ἡ πιὸ εὔπλαστη ὕλη, μὴν διαθέτοντας καμμία σταθερὴ συγκρότηση καὶ χαρακτηριστικὴ δομή.
Στὶς σύγχρονες δημοκρατίες ἡ ἀκρισία, ὁ συμβατισμός, ἡ προσαρμοστικότητα καὶ ἡ νωθρότητά της ἔχουν προσλάβει διαστάσεις ἴσες ἤ ἀκόμη καὶ κατὰ πολὺ μεγαλύτερες ἀπὸ τὸ πνεύμα παλαιότερων περιόδων ποὺ ἔχουν κατηγορηθεῖ ἀπὸ τοὺς ἐξιδανικευτικοῦς συνηγόρους τοῦ ἀστισμοῦ ὡς παρωχυμένες ἐποχὲς σκοταδισμοῦ καὶ ἄγνοιας.
Ὁ ἐνημερωμένος, καλοζωισμένος, μορφωμένος, ἐξοπλισμένος σύγχρονος φιλελεύθερος ἄνθρωπος δὲν ἔχει νὰ ζηλέψει τίποτα ἀπὸ τὴν ἐπιπολαιότητα, τὸν παραλογισμό, τὴν μωρία καὶ τὴν μισαλλοδοξία τῶν ξέφρενων ὀπαδῶν τῶν συγκαιρινῶν μαζοκρατικῶν ἀπολυταρχιῶν, οὔτε ἀπὸ τὰ φανατισμένα πλήθη τῆς ἀρχαιότητος καὶ τοῦ μεσαίωνος. Ἀπεναντίας, θὰ εἶχε νὰ τοὺς διδάξει πολλά.
Τὸ μόνο βέβαιο εἶναι ὅτι ὅποιος ἀκολουθεῖ τὴν «κοινὴ γνώμη» -δηλαδὴ τὴν γνώμη τῶν σύγχρονων διαμορφωτῶν γνώμης, ποὺ ὑπηρετοῦν μία λιλιπούτεια χειριστοκρατικὴ ὀλιγαρχία τοῦ πλούτου- εἶναι ἁπλὰ καταδικασμένος νὰ τὴν ὑπηρετεῖ.
Καὶ τὸ ἴδιο ἀκριβῶς ἰσχύει γιὰ τοὺς ὑπηρέτες ὅλων τῶν ὑποομάδων τῆς «κοινῆς γνώμης», ποὺ δὲν μποροῦν παρὰ νὰ ἔχουν τὴν μνήμη ἀνοϊκῶν καὶ τὴν κίνηση ἀνεμόμυλων.
Τράβηξε ἐσύ τὸν δρόμο σου, κι ἄσε τόν κόσμο νὰ λέει.
Κάνει ἐσὺ τὰ δέοντα, κι ὅτι εἶναι νὰ γίνει ἄς γίνει.
Δὲν θέλουμε νὰ ἀλλάξουμε ἕναν κόσμο ποὺ δὲν θ’ ἀλλάξει ποτέ, ὅποιες νῖκες καὶ νὰ καταγάγουμε, ὅσους θριάμβους κι ἄν ζήσουμε.
Ἀγωνιζόμαστε γιατὶ αὐτὸ μᾶς ἐπιτάσσουν τὸ ἦθος καὶ οἱ ἀξίες μας.
Ἀγωνιζόμαστε γιατὶ Πρέπει ν’ ἀγωνιστοῦμε.
Κι αὐτὸς εἶναι ὁ τρόπος γιὰ κερδίζεις Πάντα.
Γιατὶ «ἡ νίκη συνυπάρχει κάλλιστα μὲ τὴν ἀποτυχίαν εἰς τοὺς ἀντικειμενικοὺς σκοπούς, καθὼς ἡ ἀποτυχία τῶν 300 εἰς τὰς Θερμοπύλας…»
Κι οἱ πρόμαχοι τῆς Πόλης τὸ 1453.
Κι οἱ πολιορκημένοι τοῦ Μεσολογγιοῦ.
Τὸ νοιάξιμο πάντα ἐσωτερικό.
Ποτὲ ἐξωτερικό.

ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΛΗΘΙΝΟΣ ΗΓΕΤΗΣ ΕΝΟΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ

ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΛΗΘΙΝΟΣ ΗΓΕΤΗΣ ΕΝΟΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ

Căpitanul-Miscarii-Legionare-Corneliu-Zelea-Codreanu-la-nunta-sa.-Focşani-14-iunie-1925

ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

«Ὁ τελικὸς στόχος δὲν εἶναι ἡ ζωή. Εἶναι ἡ Ἀνάσταση.

Ἡ Ἀνάσταση τῶν ἐθνῶν στὸ ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ τοῦ Σωτήρα»

Corneliu Codreanu (1899 – 1939)

Ἕνα κίνημα ὀφείλει νὰ ἔχει ἕναν μεγάλο ἡγέτη, ὄχι ἕναν ἄριστο ἰδεολόγο ποὺ ἀγνοεῖ τὶς τάσεις τοῦ κινήματος ἀπὸ κάτω. Ἕναν ἐπιβλητικὸ ἡγέτη, νὰ κυριαρχεῖ καὶ νὰ ἐλέγχει τὸ κίνημα.

Δὲν μπορεῖ ὁποιοσδήποτε νὰ ἐκπληρώσει αὐτὴν τὴν ἀποστολή. Χρειάζεται ἕνας ἄριστος, ἕνας ἄνδρας ποὺ νὰ ἔχει ἔμφυτες ἱκανότητες, ἕνας γνώστης ὄχι μόνο τῶν βασικῶν ἀρχῶν διοίκησης ἑνὸς ὀργανισμοῦ, ἀλλὰ ποὺ νὰ γνωρίζει πῶς πρέπει νὰ ἀναπτύσσεται καὶ νὰ μάχεται. Δὲν ἀρκεῖ νὰ εἶναι κανεὶς διακεκριμένος καθηγητὴς πανεπιστημίου γιὰ νὰ ἡγεῖται ἑνὸς τέτοιου κινήματος.

Χρειάζεται ἕνας καπετάνιος ποὺ θὰ μᾶς ὁδηγήσει πάνω ἀπὸ τὰ κύματα, ἕνας ἄνδρας ποὺ γνωρίζει τοὺς νόμους καὶ τὰ μυστικὰ μιᾶς τέτοιας ἡγεσίας. Κάποιος ποὺ ξέρει τοὺς ἀνέμους καὶ τὶς βαθιὲς θάλασσες, ποὺ νὰ γνωρίζει τοὺς ἐπικίνδυνους ὑφάλους, ποὺ ἐν τέλει θὰ κρατήσει τὸ πηδάλιο μὲ στιβαρὰ χέρια.
Read more

Ο «ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΣ» ΤΟΥ ΞΕΝΟΦΩΝΤΟΣ: ΓΕΩΡΓΙΑΣ ΕΓΚΩΜΙΟΝ τοῦ Ἰωάννη Συκουτρῆ

Ο «ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΣ» ΤΟΥ ΞΕΝΟΦΩΝΤΟΣ: ΓΕΩΡΓΙΑΣ ΕΓΚΩΜΙΟΝ τοῦ Ἰωάννη Συκουτρῆ

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ ἄρθρο Ο «ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΣ» ΤΟΥ ΞΕΝΟΦΩΝΤΟΣ: ΓΕΩΡΓΙΑΣ ΕΓΚΩΜΙΟΝ τοῦ Ἰωάννη Συκουτρῆ, ποὺ εἶχε δημοσιευθεῖ στὸ τεῦχος Β τοῦ Ἐνζύμου, Φθινόπωρο 2018.

Ὁ «Οἰκονομικὸς» εἶναι ἀπὸ τὰ συμπαθητικώτερα καὶ μᾶλλον ἐνδιαφέροντα ἔργα τοῦ Ξενοφῶντος, τοῦ πολυπροσωποτέρου τῶν Ἀττικῶν πεζογράφων… Ὁ πεζός, ὁ καθαρῶς μηχανικὸς τρόπος, ποὺ ἀντικρύζονται σήμερον τὰ οἰκονομικὰ προβλήματα, ποὺ ὑποβιβάζει τὸν ἄνθρωπον εἰς κονδύλιον στατιστικῆς καὶ τὴν ἀτομικότητα εἰς ἁπλῆν μονάδα, λείπει τελείως ἀπὸ τὸ βιβλίον αὐτό, ὅπως λείπει ἀπὸ κάθ’ ἑλληνικὸν βιβλίον ὁμοίου περιεχομένου. Εἶναι καὶ τοῦτο χαρακτηριστικὸν τοῦ καθολικοῦ τρόπου, μὲ τὸν ὁποῖον ἔβλεπε τὰ προβλήματα τῆς ζωῆς ἡ ἑλληνικὴ Ἀρχαιότης, ποὺ ἦτον ἴσως σχηματικὸς καὶ ἁπλοῦς, ἀλλ’ εἶχε τὸ πλεονέκτημα τῆς πολυμερείας καὶ ὁλοκληρότητος…Ἀπὸ τὸ ἄλλο μέρος δὲν θὰ συναντήσετε εἰς τὸ ἐγκώμιον αὐτὸ τῆς γεωργικῆς ζωῆς τὸν νοσηρὸν ρωμαντισμὸν τῶν ἀνθρώπων, ποὺ διαβλέπουν εἰς τὴν εἰδυλλιακήν, γεμάτην ἀθωότητα καὶ ἀγάπην ζωήν τοῦ χωρίου μίαν μικρογραφίαν τῆς ζωῆς τῶν μακάρων. Ἐδῶ δὲν ὁμιλεῖ ἡ κουρασμένη ψυχὴ τοῦ ἀστοῦ, ποὺ ἀηδιασμένος ἀπὸ τὴν ζωὴν τῆς πόλεως καὶ τὸν ἀγῶνα τῆς ζωῆς, μισάνθρωπος σχεδόν, εὑρίσκει (ἤ μᾶλλον νομίζει ὅτι εὑρίσκει) τὴν μοναξιὰ καὶ τὴν ἀπραγμοσύνην πλησίον τῆς «φύσεως» εἰς τὰ «λουλουδάκια» καὶ τὰ «πουλάκια» καὶ τὰ «χορταράκια»… Ἕνας λόγος ποὺ προτιμᾷ ὁ Ξενοφῶν τὴν γεωργίαν ἀπὸ τὰ ἀστικὰ ἐπαγγέλματα εἶναι καὶ ὅτι ἡ γεωργία σ’ ἀφήνει περισσότερον καιρὸν ν’ ἀφιερώσῃς εἰς τοὺς φίλους σου καὶ νὰ σκεφθῇς τὴν κοινωνίαν, ἐντὸς τῆς ὁποίας ζῇς· ὅτι ἡ γεωργία δὲν σὲ παρασύρει εἰς ἕνα ἐγωκεντρικὸν στρόβιλον ἀτομικοῦ χρηματισμοῦ, ἀλλὰ σὲ συνδέει στενότερα μὲ τὸ ἔδαφος τῆς πατρίδος, μὲ τὴν γῆν ποὺ ἔχει δεχθῇ τοὺς ἱδρῶτας καὶ τὰ λείψανα ὅλων τῶν γενεῶν ποὺ ἐπέρασαν, καὶ φυλάσσει τὰ μυστικὰ τῆς ζωῆς ὅλων τῶν γενεῶν ποὺ θὰ ἔλθουν. Ἔτσι δίδει ἡ γεωργικὴ ζωὴ περιεχόμενον οὐσιαστικόν, ψυχικὸν καὶ ὑλικὸν ταυτοχρόνως, εἰς τὴν φιλοπατρίαν, ἀφοῦ προεκτείνει τὸ ἐγὼ πρὸς τὰ ὀπίσω καὶ πρὸς τὰ ἐμπρὸς, καὶ μεταβάλλει τὸ παρόν, μίαν ἁπλῆν φυσικὴν ἔννοιαν, εἰς στοιχεῖον ἱστορικὸν, στοιχεῖον δηλαδὴ τοῦ κόσμου τοῦ πνεύματος καὶ τῶν ἠθικῶν ἀξιῶν.

Ο ΜΕΓΑΣ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΣ ΑΣΘΕΝΗΣ

Ο ΜΕΓΑΣ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΣ ΑΣΘΕΝΗΣ

ΑΜΕΡΙΚΗ

ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

Ὁμοῦ δὲ μιγέντος σιδηροῦ ἀργυρῷ καὶ χαλκοῦ χρυσῷ
ἀνομοιότης ἐγγεννήσεται καὶ ἀνωμαλία ἀνάρμοστος,
ἅ γενόμενα οὗ ἄν ἐγγένηται, ἀεὶ τίκτειν πόλεμον καὶ ἔχθραν.
[Τὸ ἀνακάτωμα τοῦ σιδερένιου γένους μὲ τὸ ἀργυρὸ καὶ τοῦ χάλκινo μὲ τὸ χρυσό θὰ προξενήσει ἀνομοιογένεια καὶ ἀνωμαλία ἀνάρμοστη πού, ὅπου κι ἄν ἐμφανίζονται, φέρνουν πάντοτε πόλεμο καὶ ἔχθρα.]
(Πλάτων, Πολιτεία, Η 547 a)

Οἱ ἔντονες καὶ ἐκτεταμένες ταραχὲς ποὺ μαίνονται στὶς Ἡνωμένες Πολιτεῖες ἀποτελοῦν μία ὀξεῖα ἐκδήλωση τῆς νοσηρότητος τοῦ ἀμερικανικοῦ ὑβριδίου σὲ συνθῆκες διαταραχῆς τῶν ἐγχωρίων φυλετικῶν συσχετισμῶν, τῶν διεθνῶν ἀνισορροπιῶν ποὺ ἐπιφέρει ἡ νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση καὶ τῆς βαθιᾶς ὑπαρξιακῆς κρίσεως τῆς ἴδιας τῆς χώρας.
Ἡ γενικὴ πόλωση ποὺ διατρέχει τὴν ἀμερικανικὴ κοινωνία σὲ ὁριζόντια καὶ κάθετη κλίμακα ἔχει ἐπιφέρει μία κατάσταση ἔντονων διενέξεων σὲ ἐπίπεδο φυλετικό, κοινωνικὸ καὶ πολιτικό· ἀπότοκο τῶν ὁποίων εἶναι οἱ σημερινὲς βίαιες ταραχές, ποὺ ἀξιοποιοῦνται καὶ χειραγωγοῦνται καταλλήλως ἀπὸ τὶς δυνάμεις τῆς ἀντιπολιτεύσεως γιὰ τὴν ἀνατροπὴ τοῦ προέδρου Τρᾶμπ, καὶ ἀνάγονται, σὲ τελικὴ ἀνάλυση, στὸν πόλεμο ποὺ ἔχει ξεσπάσει ἀνοικτὰ μεταξὺ παγκοσμιστῶν καὶ ἀμερικανιστῶν.
Οἱ ΗΠΑ ὡς ἡ κατ’ ἐξοχὴν χώρα-χωνευτήρι (melting pot) ἐθνῶν, φυλῶν, θρησκειῶν καὶ πολιτισμῶν ἦταν ἐξ ἀρχῆς τὸ μεγάλο ἐργαστήριο τῆς πολυεθνικῆς, πολυφυλετικῆς καὶ πολυπολιτισμικῆς συγχωνεύσεως καὶ τῆς ἱσοπεδωτικῆς ὁμοιομορφοποιήσεως μέσω τῆς παγκοσμίου ἐπικρατήσεως τοῦ καπιταλισμοῦ καὶ τοῦ τεχνολογισμοῦ.
Ἡ ἀμερικανικὴ κοινωνία εἶναι μία κοινωνία χωρὶς ἐθνικὴ ταυτότητα. Τὸ ἔθνος χαρακτηρίζεται ἀπὸ τὸ ὅμαιμον, τὸ ὁμόγλωσσον, τὸ ὁμόθρησκον καὶ τὸ ὁμότροπον. Οἱ Ἀμερικανοὶ δὲν διαθέτουν κανένα ἀπὸ αὐτὰ τὰ χαρακτηριστικά. Ἀποτελοῦν ἕνα ἐθνολογικό, φυλετικό, πολιτισμικό, θρησκευτικό καὶ ἐθιμικό συνονθύλευμα.
Read more

ΦΙΛΟΙ ΚΑΛΩΣΟΡΙΣΑΤΕ

ΦΙΛΟΙ ΚΑΛΩΣΟΡΙΣΑΤΕ

unnamed

ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

Ἀγαπητοί μας φίλοι. Καλῶς ἤλθατε στὸ ἀνανεωμένο μας ἱστολόγιο.
Βρισκόμαστε στὴν ἀφετηρία ἑνὸς νέου ἱστορικοῦ κύκλου ὁ ὁποῖος σηματοδοτεῖ τὸ κλείσιμο τοῦ κύκλου τοῦ 20οῦ αἰῶνος καὶ ἐγκαινιάζει ἐξελίξεις κοσμογονικῆς σημασίας σὲ πλανητικὴ κλίμακα.
Ἡ περίοδος πρωτοφανοῦς περιστολῆς τῶν φυσικῶν ἐπαφῶν καὶ τῆς ἐλευθερίας κινήσεως τὴν ὁποία βίωσαν οἱ κοινωνίες σὲ ὅλα τὰ μήκη καὶ τὰ πλάτη τῆς Γῆς θὰ μείνει χαραγμένη στὴν μνήμη τῶν ἀνθρώπων καὶ θὰ καθορίζει ἐφεξῆς τὶς σχέσεις, τὴν συμπεριφορά, τὴν ταυτότητα καὶ ἴδια τὴν κοσμοαντίληψή τους.
Τὸ πρῶτο βῆμα στὴν οἰκοδόμηση τῆς Νέας Τάξης Πραγμάτων ποὺ ἐπιθυμοῦν νὰ ἐπιβάλλουν οἱ Σύγχρονοι Κοσμοεξουσιαστὲς πραγματοποιεῖται μὲ τὴν ἐγκαθίδρυση μιᾶς Διεθνοῦς Ὑγειονομικῆς Δικτατορίας, πρωτόγνωρης σὲ ὁλόκληρη τὴν ἱστορία τοῦ ἀνθρωπίνου γένους, μὲ ἀφορμὴ ἕναν ἰὸ τοῦ ὁποίου ἡ ἐπικινδυνότητα εἶναι μικρότερη ἀπὸ τὴν συνήθη ἐτήσια ἐποχικὴ γρίππη.
Ἡ παγκόσμια διάδοση ἑνὸς ἁπλοῦ ἰοῦ ἦταν ἀρκετὴ γιὰ νὰ κατορθώσουν τὰ κέντρα τῆς Παγκόσμιας Διακυβέρνησης καὶ τὰ κατὰ τόπους παραρτήματά τους νὰ σπείρουν ἕναν πρωτοφανῆ πανικὸ καὶ νὰ βάλουν σὲ καραντίνα πάνω ἀπὸ τοὺς μισοὺς κατοίκους τοῦ πλανήτη, περίπου 3,9 δισεκατομμύρια ἀνθρώπους, μὲ τὴν πραγματοποίηση μιᾶς διεθνοῦς ψυχολογικῆς ἐπιχείρησης τρόμου.
Read more

ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ ΤΟΥ ΠΕΡΙΚΛΗ ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΥ ΑΠΟ ΤΟΝ ΜΑΝΟ ΦΑΛΤΑΪΤΣ ΚΑΙ ΤΟ ΦΟΙΤΗΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΔΟ ΤΟΥ ΚΥΠΡΙΑΚΟΥ ΑΓΩΝΑ 1955-59 ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ

ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ ΤΟΥ ΠΕΡΙΚΛΗ ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΥ ΑΠΟ ΤΟΝ ΜΑΝΟ ΦΑΛΤΑΪΤΣ ΚΑΙ ΤΟ ΦΟΙΤΗΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΔΟ ΤΟΥ ΚΥΠΡΙΑΚΟΥ ΑΓΩΝΑ 1955-59 ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ

Ἀκολουθεῖ ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ ἄρθρο τῆς Ἀναστασίας Φαλτάϊτς μὲ τίτλο «Τὸ πρῶτο μνημόσυνο τοῦ Περικλῆ Γιαννόπουλου ἀπὸ τὸν Μάνο Φαλτάϊτς καὶ τὸ φοιτητικὸ κίνημα τὴν περίοδο τοῦ Κυπριακοῦ Ἀγῶνα 1955-59 στὴν Ἀθήνα»  (δημοσιεύθηκε στὸ τρέχον ἀνοιξιάτικο τεύχος τοῦ περιοδικοῦ ΤΟ ΕΝΖΥΜΟ, τεῦχος ΣΤ,  ποὺ κυκλοφόρησε λίαν προσφάτως):

Τὸ κείμενο αὐτὸ ἀποτελεῖ τὴν ὁμιλία ποὺ γράφτηκε ἀπὸ τὴν Ἀναστασία Φαλτάϊτς γιὰ τὴν «γιορτὴ τοῦ Ἴωνος 2019» ποὺ διοργανώθηκε στὶς 20/10/2020 ἀπὸ τὴν Ἐπιτροπὴ Ἐνημερώσεως Ἐπὶ τῶν Ἐθνικῶν Θεμάτων.

Εὐχαριστοῦμε θερμὰ γιὰ ἄλλη μιὰ φορά, καὶ μέσω τοῦ ἱστολογίου μας, τὴν Ἀναστασία Φαλτάϊς ἀπὸ τὸ Μουσεῖο Φαλτάϊτς γιὰ τὴν εὐγενική της παραχώρηση νὰ δημοσιεύσουμε τὸ κείμενό της καθὼς καὶ τὸ προφητικὸ ντοκουμέντο τοῦ Μάνου Φαλτάϊτς τοῦ 1963 μὲ τίτλο: «Κοινὴ Ἀγορά – ὁ προάγγελος τῆς οἰκονομικῆς μας καταστροφῆς καὶ τῆς ἐθνικῆς μας ἐκμηδενίσεως» στὸ περιοδικό μας.

«Κλήθηκα, αὐτὸ τὸν καιρό, νὰ συμμετάσχω σ’ αὐτὴ τὴν ἡμερίδα γιὰ τὸν Ἴωνα Δραγούμη, ποὺ ὁ Μάνος καὶ οἱ παλιοὶ συναγωνιστές μας ἀποκαλούσαμε -μαζὶ μὲ τὸν Περικλῆ Γιαννόπουλο- Προφῆτες τοῦ Ἑλληνισμοῦ. Ὁ χαρακτηρισμός τους αὐτός, πέραν τῶν ἄλλων, ἀποδίδει μὲ τὸν ἀκριβέστερο τρόπο, τὴν οὐσία τῆς προσωπικότητάς τους καὶ τὴν μέγιστη συμβολή τους στὸν ἀγῶνα γιὰ τὴν καλλιέργεια τοῦ Ἑλληνικοῦ πνεύματος καὶ τοῦ βάθους τῆς Ἐθνικῆς Ἰδέας […]

Read more

Η ΑΡΧΑΙΑ ΚΑΙ Η ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

Η ΑΡΧΑΙΑ ΚΑΙ Η ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

Ἀκολουθεῖ ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ ἄρθρο τοῦ Ἀλαῖν ντὲ Μπενουᾶ μὲ τίτλο “Ἡ ἀρχαία καὶ ἡ σύγχρονη δημοκρατία” (δημοσιεύθηκε στὸ τρέχον ἀνοιξιάτικο τεύχος τοῦ περιοδικοῦ ΤΟ ΕΝΖΥΜΟ, τεῦχος ΣΤ,  ποὺ κυκλοφόρησε λίαν προσφάτως):

«Οἱ ὑπερασπιστὲς οἱασδήποτε μορφῆς καθεστῶτος ἰσχυρίζονται ὅτι τὸ καθεστὼς τὸ ὁποῖο ὑποστηρίζουν εἶναι δημοκρατικό», ἔγραφε ὁ Τζῶρτζ Ὅργουελ. Τοῦτο δὲν φαίνεται νὰ εἶναι ἕνα πρόσφατο φαινόμενο. Ὁ Γκιζὸ [Guizot] παρατηροῦσε τὸ 1849 τὸ ἐξῆς: «Εἶναι τόσο μεγάλο τὸ κύρος τῆς λέξεως ‘δημοκρατία’ ὥστε καμία κυβέρνηση καὶ κανένα κόμμα δὲν τολμᾶ νὰ ὑπάρξει ἤ νὰ διανοηθεῖ ὅτι θὰ μπορέσει νὰ ὑπάρξει δίχως νὰ ἐγγράψει αὐτὴν τὴν λέξη στὸ λάβαρό του». Τοῦτο ἀληθεύει περισσότερο σήμερα ἀπὸ ποτέ. Δὲν εἶναι ὅλοι δημοκράτες, ἀλλὰ ὅλοι διατείνονται ὅτι εἶναι. Δὲν ὑπάρχει δικτατορία ποὺ νὰ μὴν θεωρεῖ τὸν ἑαυτό της δημοκρατία.

[…] Ὅσο πιὸ στενοὺς δεσμοὺς ἔχουν μεταξύ τους τὰ μέλη μίας κοινότητος, τόσο περισσότερο ἔχουν κοινὰ αἰσθήματα, τὶς ἴδιες ἀξίες καὶ τὴν ἴδια κοσμοθέαση, τόσο εὐκολότερο εἶναι νὰ λαμβάνουν ἀπὸ κοινοῦ ἀποφάσεις δίχως νὰ ἔχουν ἀνάγκη ἀπὸ τὴν βοήθεια διαμεσολαβητῶν. Ἀντιθέτως, οἱ σύγχρονες κοινωνίες ἔχουν πάψει νὰ εἶναι τόποι συλλογικοῦ νοήματος.

Read more

THEA HALO: ΟΥΤΕ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΜΟΥ – ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΚΑΙ ΕΠΙΒΙΩΣΗ – ΜΙΑ ΑΛΗΘΙΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ

THEA HALO: ΟΥΤΕ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΜΟΥ – ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΚΑΙ ΕΠΙΒΙΩΣΗ – ΜΙΑ ΑΛΗΘΙΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ

THEA HALO

Ἡ Thea Halo ἀφηγεῖται τὴν ἀλησμόνητη ἱστορία τῆς μητέρας της, Σάνο. Στὴν ἡλικία τῶν δέκα μόλις ἐτῶν, ἡ Σάνο ἐπιβίωσε ἀπὸ τὴν πορεία θανάτου ποὺ ἀφάνισε τὴν οἰκογένειά της. Ἑβδομήντα χρόνια μετὰ τὸν ἐκπατρισμό της, ἡ Σάνο καὶ ἡ κόρη της Thea ἐπιστρέφουν στὴν Τουρκία σὲ μιὰ προσπάθεια ἀναζήτησης τοῦ χωριοῦ καὶ τοῦ πατρικοῦ της. Στὸ βιβλίο, ἡ Σάνο, μιὰ Ἑλληνίδα Πόντια ποὺ γεννήθηκε σὲ ἕνα μικρὸ χωριὸ κοντὰ στὴ Μαύρη Θάλασσα, ἀναπολεῖ τὴν παραδοσιακὴ ἀγροτικὴ ζωή της στὰ βουνὰ τοῦ Πόντου.
Πόντος 1919.
Ἡ φοβερὴ συνειδητοποίηση ὅτι κάτι δὲν πήγαινε καλὰ ἔφτασε σιγὰ σιγὰ στὸ χωριὸ τῆς Σάνο. Ἄγνωστοι ἄρχισαν νὰ περιφέρονται καὶ νὰ διανυκτερεύουν στὰ χωράφια καὶ στὰ δάση τῆς περιοχής. Παραμόνευαν ἀπὸ ἀπόσταση σὰν ἁρπακτικά. Τοῦρκοι στρατιώτες ἔκαναν ἐπιδρομὲς καὶ ὁδηγοῦσαν τοὺς ἄντρες στὰ ἄθλια στρατόπεδα ἐργασίας. Οἱ περισσότεροι πέθαιναν ἀπὸ τὶς κακουχίες καὶ τὴν πείνα. Ἀργότερα, τὴν ἄνοιξη τοῦ 1920, οἱ Τοῦρκοι στρατιῶτες ξαναγύρισαν καὶ διέταξαν τοὺς κατοίκους νὰ ὑπακούσουν στὶς ἐντολὲς τοῦ Στρατηγοῦ Κεμάλ Ατατούρκ: «Πρέπει νὰ φύγετε ἀπ’ αὐτὸν τὸν τόπο. Μαζί σας θὰ πάρετε μόνο ὅσα μπορεῖτε νὰ σηκώσετε…». Στὶς πορεῖες θανάτου ποὺ ἀκολούθησαν, τὰ θύματα πέθαιναν ἐκεῖ ὅπου ἔπεφταν, μὲ τὰ ἁρπακτικὰ νὰ παραμονεύουν.
Ἔχοντας χάσει ὅ,τι ἀγαποῦσε στὴ ζωή της, ἀκόμα καὶ τ’ ὄνομά της, ἡ Σάνο δόθηκε μὲ προξενιὸ σ’ ἕναν ἄντρα ποὺ τὴν πῆρε μαζί του στὴν Ἀμερικὴ στὴν ἡλικία τῶν δεκαπέντε ἐτῶν. Ὁ ἄντρας της εἶχε τὰ τριπλάσια χρόνια της. Ἡ ἀφήγηση παρακολουθεῖ τὴν πορεία τοῦ γάμου της, τὴν ἀνατροφὴ τῶν δέκα παιδιῶν της καὶ τὴ μεταμόρφωσή της ἀπὸ μιὰ ἀθώα παιδούλα ποὺ ζοῦσε μιὰ παραδοσιακὴ ζωὴ σὲ ἕνα ἀπομακρυσμένο τόπο, σὲ μιὰ στοργικὴ μητέρα καὶ ἀποφασιστικὴ γυναῖκα στὴ Νέα Ὑόρκη τοῦ εἰκοστοῦ αἰῶνα.
Ἡ Τουρκία ἀποσιωπᾶ συνειδητὰ τὶς σφαγὲς σχεδόν τριῶν ἑκατομμυρίων ἀνθρώπων ποὺ ἀνῆκαν στὶς χριστιανικὲς μειονότητες τῶν Ἑλλήνων, Ἀρμενίων καὶ Ἀσσυρίων, καθὼς καὶ τοὺς μαζικοὺς ἐκτοπισμοὺς ἑκατομμυρίων ἄλλων. Τὸ βιβλίο αὐτὸ εἶναι μιὰ σπάνια προσωπικὴ μαρτυρία τῶν τρομερῶν συμβάντων ἐκείνης τῆς γενοκτονίας. Ἡ ἀφήγηση ἀποτελεῖ μιὰ αὐθεντικὴ κατάθεση ψυχῆς γραμμένη ἀριστουργηματικὰ, ἐνῶ ἡ πλοκὴ ἐξελίσσεται μέσα ἀπὸ τὶς προσωπικὲς ἀναμνήσεις καὶ τὶς ἀγωνίες ἑνὸς δράματος.

ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΣΥΝΔΕΣΜΟ:
https://kupdf.com/download/-thea-halo_59b55cd2dc0d600e2d8ceb1f_pdf

O AΜΕΡΙΚΑΝΙΚΟΣ «ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ»

O AΜΕΡΙΚΑΝΙΚΟΣ «ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ»

Ἀπόσπασμα ἀπὸ προφητικὸ ἄρθρο τοῦ Ἰουλίου Ἔβολα γραμμένο τὸ 1945 μὲ τίτλο: Ὁ Ἀμερικανικός «πολιτισμός» (δημοσιεύθηκε στὸ τρέχον ἀνοιξιάτικο τεύχος του περιοδικό ΤΟ ΕΝΖΥΜΟ ποὺ κυκλοφόρησε λίαν προσφάτως)
«…Αὐτὸ εἶναι τὸ τέλος ἄλλης μιᾶς ἀμερικανικῆς αὐταπάτης. Ἀμερική: ἡ «γῆ τῆς εὐκαιρίας» ὅπου κάθε εὐκαιρία βρίσκεται ἐδῶ γιὰ ὅποιον μπορεῖ νὰ τὴν ἀδράξει, μιὰ γῆ ὅπου ὁ καθένας μπορεῖ ἀπὸ ρακένδυτος νὰ γίνει πλούσιος. Στὴν ἀρχὴ ὑπῆρχαν τὰ «ἀνοικτὰ σύνορα» γιὰ νὰ μπορέσουν ὅλοι νὰ περάσουν. Ὅταν αὐτὰ ἔκλεισαν, τὰ νέα «ἀνοικτὰ σύνορα» ἦταν ὁ οὐρανός, τὸ ἀπεριόριστο δυναμικὸ τῆς βιομηχανίας καὶ τοῦ ἐμπορίου. Ὅπως ἔχουν καταδείξει ὁ Γκάρντνερ, ὁ Μοῦρ καὶ πολλοὶ ἄλλοι, τὸ δυναμικὸ αὐτὸ δὲν εἶναι ἀπεριόριστο καὶ οἱ εὐκαιρίες ἀρχίζουν νὰ μειώνονται. Δεδομένης τῆς διαρκῶς αὐξανομένης εἰδικεύσεως τῆς ἐργασίας στὴν διαδικασία τῆς παραγωγῆς καὶ τῆς ὅλο καὶ μεγαλυτέρας ἐμφάσεως ποὺ δίδεται στὰ «προσόντα» αὐτὸ ποὺ φαίνεται προφανὲς στοὺς Ἀμερικανοὺς -ὅτι τὰ παιδιά τους θὰ «πᾶνε περισσότερο μπροστὰ» ἀπὸ τοὺς ἰδίους- γιὰ τοὺς περισσοτέρους ἀνθρώπους δὲν εἶναι διόλου προφανές. Ἔτσι, στὴν λεγομένη πολιτικὴ δημοκρατία τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν ἡ δύναμη καὶ ἡ ἰσχὺς στὴν χώρα, δηλαδὴ ἡ βιομηχανία καὶ ἡ οἰκονομία, γίνονται ὅλο καὶ περισσότερο αὐταποδείκτως ἀντιδημοκρατικές. Τὸ πρόβλημα λοιπὸν εἶναι τὸ ἐξῆς: θὰ πρέπει ἡ πραγματικότητα νὰ προσιδιάζει στὴν ἰδεολογία ἤ ἡ ἰδεολογία θὰ πρέπει νὰ προσιδιάζει στὴν πραγματικότητα; Ἕως προσφάτως τὸ ἀδιαφιλονίκητο αἴτημα ἦταν τὸ δεύτερο. Σήμερα ὅμως ὑπάρχει τὸ αἴτημα γιὰ τὴν ἐπιστροφὴ στὴν «πραγματικὴ Ἀμερικὴ» τοῦ ἐλευθέρως ἐπιχειρεῖν καὶ τῆς ἀτομικῆς ἐλευθερίας ἀπὸ τὸν ἔλεγχο τῆς κεντρικῆς κυβερνήσεως. Παρ’ ὅλα αὐτά, ὑπάρχουν αὐτοὶ ποὺ θὰ προτιμοῦσαν νὰ περιορίσουν τὴν δημοκρατία προκειμένου νὰ προσαρμόσουν τὴν πολιτικὴ θεωρία στὴν ἐμπορικὴ πραγματικότητα. Ἄν τὸ προσωπεῖο τῆς ἀμερικανικῆς «δημοκρατίας» πέσει κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπο θὰ καταστεῖ σαφὲς σὲ ποιόν βαθμὸ ἡ «δημοκρατία» στὴν Ἀμερικὴ (καὶ ἀλλοῦ) εἶναι μονάχα τὸ ὄργανο μιᾶς ὀλιγαρχίας ποὺ ἀκολουθεῖ μία μέθοδο «ἐμμέσου δράσεως», διασφαλίζοντας τὴν δυνατότητα καταχρήσεως καὶ ἀπάτης σὲ μία εὐρεῖα κλίμακα εἰς βάρος αὐτῶν τῶν πολλῶν ποὺ ἀποδέχονται ἕνα ἱεραρχικὸ σύστημα, διότι πιστεύουν ὅτι εἶναι δίκαιο. Αὐτὸ τὸ δίλημμα τῆς «δημοκρατίας» στὶς Ἡνωμένες Πολιτεῖες μπορεῖ μιὰ μέρα νὰ προκαλέσει ἐνδιαφέρουσες ἐξελίξεις.»

ΤΖΕΪΜΣ ΚΟΝΟΛΥ: ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ

ΤΖΕΪΜΣ ΚΟΝΟΛΥ: ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ

ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

Στην Ιρλανδία, στην παρούσα χρονική συγκυρία, ποικίλες οργανώσεις επιδιώκουν να διατηρήσουν το εθνικό αίσθημα στην καρδιά του λαού.
Αυτές οι οργανώσεις, είτε πρόκειται για κινήματα για την διαφύλαξη της ιρλανδικής γλώσσας, φιλολογικούς συλλόγους ή επιτροπές εθνικής μνήμης, επιτελούν, δίχως αμφιβολία, ένα έργο διαχρονικής αξίας γι’ αυτήν την χώρα, επειδή βοηθούν να διασωθεί από την εξαφάνιση η πολύτιμη φυλετική και εθνική ιστορία, η γλώσσα και τα χαρακτηριστικά του λαού μας.
Εν τούτοις, ελλοχεύει ο κίνδυνος -λόγω της αυστηρής προσήλωσης στις υφιστάμενες προπαγανδιστικές τους μεθόδους και της επακόλουθης παραμέλησης ζωτικής σημασίας ζητημάτων- να μπορέσουν τελικώς να επιφέρουν μονάχα την τυποποίηση της σπουδής της ιστορίας μας και την μετατροπή της σε λατρεία του παρελθόντος ή να αποκρυσταλλώσουν τον εθνικισμό σε μια παράδοση, ένδοξη και ηρωική μεν, αλλά παρ’ όλα αυτά μονάχα μια παράδοση.
Τώρα, οι παραδόσεις ενδέχεται –όπως συχνά συμβαίνει- να παράσχουν τα εφόδια για μια ένδοξη θυσία, αλλά ποτέ δεν μπορούν να είναι αρκετά δυνατές ώστε να προκαλέσουν την θύελλα μιας πετυχημένης επανάστασης.
Αν το εθνικό κίνημα της εποχής μας δεν πρόκειται απλώς να αναβιώσει τις θλιβερές τραγωδίες της ιστορίας μας, τότε θα πρέπει να δείξει πως είναι ικανό να αρθεί στο ύψος των απαιτήσεων των καιρών.
Θα πρέπει να δείξει στον λαό της Ιρλανδίας πως ο εθνικισμός μας δεν είναι απλώς μια αρχαιολατρική εξιδανίκευση του παρελθόντος και ότι είναι ικανός να δώσει μια σαφή και συγκεκριμένη απάντηση στα προβλήματα του παρόντος και να διατυπώσει ένα πολιτικό και οικονομικό πιστεύω που μπορεί να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις του μέλλοντος.
Αυτό το χειροπιαστό πολιτικό και κοινωνικό ιδεώδες θα το παράσχουν, πιστεύω, με τον καλύτερο τρόπο όλοι οι ένθερμοι εθνικιστές που έχουν ως στόχο την Ανεξάρτητη Δημοκρατία της Ιρλανδίας.
Read more

ΜΟΛΙΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΕ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΟΥ ΛΕΜΠΕΣΗ «Κοινωνιολογία τῶν Ἰδεολογιῶν καὶ τῶν Οὐτοπιῶν»

ΜΟΛΙΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΕ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΟΥ ΛΕΜΠΕΣΗ «Κοινωνιολογία τῶν Ἰδεολογιῶν καὶ τῶν Οὐτοπιῶν»

Μόλις κυκλοφόρησε ἀπὸ τὶς ἐκδόσεις «Ἔξοδος» τὸ βιβλίο «Κοινωνιολογία τῶν Ἰδεολογιῶν καὶ τῶν Οὐτοπιῶν» τοῦ Εὐάγγελου Λεμπέση.

 

ΣΗΜΕΙΑ ΔΙΑΘΕΣΗΣ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ
Οἱ περισσότεροι ἀναγνῶστες γνωρίζουν τὸν Εὐάγγελο Λεμπέση ἀπὸ τὴν μελέτη του «Ἡ τεραστία κοινωνικὴ σημασία τῶν βλακῶν ἐν τῷ συγχρόνω βίω». Ὡστόσο ἡ ἐργογραφία του εἶναι ἰδιαίτερα ἐκτεταμένη. Πνεῦμα κοφτερό, ἀνήσυχο καὶ ἀσυμβίβαστο, μὲ πένα ταλαντοῦχα, μᾶς παρέδωσε ἔργα ποὺ παραμένουν κυριολεκτικὰ ἐπίκαιρα.
«Tὸ πρόβλημα τῶν ἰδεολογιῶν καὶ τῶν οὐτοπιῶν δὲν εἶναι νέον, οὔτε ἀφορᾶ μόνον τὴν ἀστικὴν κοινωνίαν. Ἡ ἀδιάλειπτος παρουσία τῶν διανοουμένων καὶ τῶν δημαγωγῶν εἰς ὅλους τοὺς λαοὺς καὶ εἰς ὅλους τοὺς αἰῶνας μαρτυρεῖ τὸν μακροχρόνιον βίον των καὶ τὴν ἀπαραίτητον κοινωνικὴν λειτουργίαν των, ἀπὸ τῶν πρώτων μάγων, θαυματοποιῶν, νομομαθῶν, ἰατρῶν καὶ ἱερέων τῶν πρωτογόνων κοινωνιῶν μέχρι τῆς ἐποχῆς τῆς ἐπιστήμης, τῆς βιομηχανίας, τῶν τηλεπικοινωνιῶν καὶ τῆς ἀτομικῆς ἐνεργείας. Διότι ὁ ρόλος των ἑδράζεται ἀθεραπεύτως ἐπὶ τῶν φυσικῶν νόμων καὶ τῆς συνεχίσεως αὐτῶν -κατ’ ἄμεσον ἤ ἔμμεσον τρόπον- εἰς τὰς ἀνθρωπίνους κοινωνίας.» ΑΠΟ ΤΟ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ

Η ΠΑΛΗ ΤΩΝ ΤΑΞΕΩΝ ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΟΥ ΑΠΟΛΥΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ

Η ΠΑΛΗ ΤΩΝ ΤΑΞΕΩΝ ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΟΥ ΑΠΟΛΥΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ

A protester waves a French flag during clashes with police at a demonstration by the "yellow vests" movement in Paris

«Ἡ πάλη τῶν τάξεων ὑπάρχει καὶ δὲν ἔχουμε παρὰ νὰ παρακολουθήσουμε τὴν μεταμόρφωσή της. Ἡ πάλη τῶν τάξεων ἀπαντᾶται σήμερα στὰ πλεῖστα προνόμια ποὺ ἀπολαμβάνουν οἱ «ἀπὸ πάνω» εἰς βάρος τῶν «ἀπὸ κάτω»… Ὅμως, ἡ πάλη τῶν τάξεων δὲν ὑπάρχει μόνο ἐκεῖ. Βρίσκεται ἐπίσης καὶ σὲ ἄλλες πτυχές… Ὅταν ζητεῖται ἡ κατάργηση τῶν συνόρων καὶ ἀπειλεῖται ἔτσι ἡ κοινωνικὴ συνοχή, ὑπάρχει πάλη τῶν τάξεων… Ὅταν παρουσιάζονται προτάσεις γιὰ τὸν περιορισμὸ τῆς δημοκρατίας, διότι «τὰ προβλήματα εἶναι πολὺ περίπλοκα καὶ ὁ λαὸς εἶναι ἐντελῶς ἀδαὴς γιὰ νὰ κρίνει», ὑπάρχει πάλη τῶν τάξεων… Ὅταν τὰ μέσα μαζικῆς ἐνημερώσεως ἀποκρύπτουν προβλήματα, διαστρεβλώνουν τὴν ἀλήθεια καὶ ψεύδονται γιὰ νὰ «μὴν τροφοδοτοῦν τὸν λαϊκισμό», ὑπάρχει πάλη τῶν τάξεων… Ὅταν ἡ οἰκογένεια καταστρέφεται, ὅταν πλήττεται ἡ συνοχὴ τῆς ἐργατικῆς τάξεως, ὑπάρχει πάλη τῶν τάξεων. Ὅταν μιὰ ὑπερεθνικὴ παγκοσμιοποιημένη ὀλιγαρχία κυριαρχεῖ ἐπὶ τῶν ἐθνῶν καὶ τῶν λαῶν, ὑπάρχει πάλη τῶν τάξεων.»

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ ἄρθρο «Ἡ πάλη τῶν τάξεων στὴν ἐποχὴ τοῦ ἀπολύτου καπιταλισμοῦ» τοῦ Ἀδριανοῦ Ἐριγκέλ, ποὺ εἶναι δημοσιευμένο στὸ τρέχον ἀνοιξιάτικο τεῦχος τοῦ περιοδικοῦ ΤΟ ΕΝΖΥΜΟ ποὺ μόλις κυκλοφόρησε.

Ο BURCKHARDT ΚΑΙ Η ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΚΟΣΜΟ

Ο BURCKHARDT ΚΑΙ Η ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΚΟΣΜΟ

ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

Ἡ μοναδικὴ ἐλπίδα ποὺ ἔτρεφε ὁ Burckhardt γιὰ τὸ μέλλον τῆς Εὐρώπης στηριζόταν στοὺς «ἀσκητικοὺς ἄνδρες», δηλαδὴ στοὺς αὐστηροὺς ἐκείνους χαρακτῆρες ποὺ ἔχουν τὸ θάρρος ν’ ἀπέχουν καὶ νὰ ἀπαρνιοῦνται, ἀντὶ νὰ τὰ καταφέρνουν καὶ νὰ ἐπιπλέουν. Ἀπέναντι στὴν προϊοῦσα ἐκβιομηχάνιση καὶ χυδαιοποίηση τῆς Εὐρώπης, ἡ θεμελιώδης πεποίθηση τοῦ Burckhardt ἦταν ὅτι «τὸ καινούργιο, τὸ μεγάλο καὶ τὸ ἀπελευθερωτικὸ» δὲν μπορεῖ νὰ κάνει τὴν ἐμφάνισή του παρὰ μόνο σὲ ἀντίθεση μὲ τὴν ἰσχύ, τὸν πλοῦτο καὶ τὴν οἰκονομικὴ δραστηριότητα. «Θὰ χρειαστεῖ τοὺς μάρτυρές του. Πρέπει νὰ εἶναι κάτι ποὺ ἀπὸ τὴ φύση του νὰ μπορεῖ νὰ ἐπιπλεύσει σ’ ὅλες τὶς καταστροφές, πολιτικές, οἰκονομικὲς καὶ ἄλλες…
Κι ὡστόσο ἀκριβῶς τὸ ἐπικείμενο τῆς καταστροφῆς ἔκανε τὸν Burckhardt νὰ ἐλπίζει ὅτι μιὰ νέα πρωτοβουλία μεγάλων πνευμάτων πρόκειται νὰ βγεῖ στὸ προσκήνιο τοῦ εἰκοστοῦ αἰῶνα, «ὅταν οἱ καιροὶ τῆς πενίας καὶ τῆς ἁπλότητας» θὰ θέσουν τέρμα στὴν ὑλικὴ χλιδὴ καὶ σπατάλη. Σὲ τελευταῖα ἀνάλυση ὁ Burckhardt θεωροῦσε πὼς καμμιὰ φιλελεύθερη παιδεία δὲν μπορεῖ νὰ μᾶς λυτρώσει ἀπὸ τὸν μεγάλο βιασμὸ ποὺ ὑφίσταται σήμερα ἡ ἀνθρώπινη ψυχή, ἀλλὰ μόνο ἡ θρησκεία, «γιατὶ δίχως μιὰ ὑπερβατικὴ ὁρμὴ ποὺ νὰ ἐξουδετερώνει ὅλη τὴν κραυγαλέα ἐπιδίωξη τῆς ἰσχύος καὶ τοῦ χρήματος δὲν γίνεται τίποτα».
Γιὰ τὸν Burckhardt τὸ ὑπόδειγμα αὐτοῦ τοῦ προφητικοῦ ὁράματος ἦταν ἡ ἄνοδος τοῦ Χριστιανισμοῦ. Κατὰ τὴν ἄποψή του ὁ αὐθεντικὸς Χριστιανισμὸς εἶναι οὐσιαστικὰ «ἀσκητικός», ἀφοῦ δὲν εἶναι τοῦ κόσμου τούτου, ἀφοῦ ἡ ἐλπίδα του καὶ ἡ προσδοκία του ἀναφέρονται σ’ ἕναν ἄλλο κόσμο. Σὲ σχέση μὲ τὸν κόσμο τοῦτο, ὁ Χριστιανισμὸς ἀποτελεῖ θρησκεία ὀδύνης καὶ ἀπάρνησης. Μέσω αὐτῶν τῶν ἀσκητικῶν τρόπων κατόρθωσε τὴν πνευματική του ἐλευθερία καὶ τὴν κατακυρίευση τῆς ζωῆς. Γι’ αὐτὸν τὸν λόγο ὁ Burckhardt ἔμενε ἀδιάφορος μπροστὰ στὸν σύγχρονο Χριστιανισμό, ποὺ ζεῖ ἀπὸ τὸν συμβιβασμὸ μὲ τὸν κόσμο, γιὰ νὰ συνεχίσει νὰ εἶναι ἀποδεκτός…
Read more

ΠΛΑΤΩΝ-ΤΥΡΑΝΝΙΚΟ ΠΟΛΙΤΕΥΜΑ ΚΑΙ ΤΥΡΑΝΝΙΚΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ

ΠΛΑΤΩΝ-ΤΥΡΑΝΝΙΚΟ ΠΟΛΙΤΕΥΜΑ ΚΑΙ ΤΥΡΑΝΝΙΚΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ

ΤΥΡΑΝΝΙΑ

ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

Λίγα εἰσαγωγικά

Ὁ Πλάτων, στὴν Πολιτεία του, κάνει λόγο γιὰ τὸ τέλος τῆς ἰδανικῆς δίκαιης πόλης. Θεωρεῖ ὅτι, ὅπως ὅλα τὰ δημιουργήματα τοῦ ἀνθρώπου, ὑπόκειται κι αὐτὴ σὲ ἀναγκαστικὴ φθορά. Ἡ κοινωνία ποὺ θὰ ἀντικαταστήσει ἀρχικὰ τὴν δίκαιη πολιτεία θὰ εἶναι ἡ τιμοκρατία στὴν ὁποία τὰ στρατιωτικὰ ἐπιτεύγματα θὰ εἶναι οἱ κύριες πηγὲς κοινωνικῆς καταξίωσης. Ἡ ἀνάγκη ἐμπλοκῆς σὲ πολέμους γιὰ τὴν αὔξηση τοῦ ὑλικοῦ πλούτου τῶν ἀκατάλληλων πλέον φυλάκων θὰ ἀναγάγει τὰ στρατιωτικὰ ζητήματα στὰ πλέον σημαντικὰ τῆς πόλης. Ἡ τιμοκρατία ἔτσι θὰ μετατραπεῖ σὲ ὀλιγαρχία, μιὰ κοινωνία ὅπου ὁ πλοῦτος θὰ εἶναι τὸ μέτρο τῶν πάντων. Τὸ χάσμα ἀνάμεσα στοὺς πλούσιους καὶ τοὺς φτωχοὺς θὰ μεγαλώσει, οἱ φτωχοὶ θὰ ἐπαναστατήσουν καὶ ἡ ὀλιγαρχία θὰ ἐκφυλιστεῖ σὲ δημοκρατία. Ὅμως ἡ ὑπερβολικὴ ἐπιθυμία γιὰ ἰσότητα καὶ ἐλευθερία θὰ ἐκφυλιστεῖ μὲ τὴν σειρά της σὲ ἀσυδοσία καὶ ἀναρχία. Οἱ ἄνθρωποι θὰ ἀναζητήσουν ἕναν ἰσχυρὸ ἡγέτη ἱκανὸ νὰ ἐπαναφέρει τὴν τάξη. Ἡ διαφθορὰ μέσω τῆς ἰσχύος θὰ μετατρέψει τὸν ἡγέτη αὐτὸν σὲ τύραννο. Ἡ τυραννία εἶναι τὸ τελικὸ στάδιο τοῦ πολιτικοῦ αὐτοῦ ἐκφυλισμοῦ.
Read more

ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΚΑΘΕ ΓΟΛΓΟΘΑ ΜΙΑ ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΠΡΟΣΜΕΝΕΙ!

ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΚΑΘΕ ΓΟΛΓΟΘΑ ΜΙΑ ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΠΡΟΣΜΕΝΕΙ!

Ἐξέδυσάν με τὰ ἱμάτιά μου καὶ ἐνέδυσαν με

χλαμύδα κόκκινην· ἔθηκαν ἐπὶ τὴν κεφαλήν

μου στέφανον ἐξ ἀκανθῶν καὶ ἐπὶ τὴν δεξιάν

μου χεῖρα ἔδωκαν κάλαμον, ἵνα συντρίψω αὐτοὺς

ὡς σκεύη κεραμέως

 

ΥΠΕΡ ΠΑΝΤΩΝ Ο ΘΕΟΣ

ΥΠΕΡ ΠΑΝΤΩΝ Ο ΘΕΟΣ

ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ

«Πρέπει νὰ φυλάξετε τὴν πίστη σας καὶ νὰ τὴν στερεώσετε, διότι, ὅταν ἐπιάσαμε τὰ ἄρματα, εἴπαμε πρῶτα ὑπὲρ πίστεως καὶ ἔπειτα ὑπὲρ πατρίδος».

Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, Ὁμιλία πρὸς γυμνασιόπαιδες στὴν Πνύκα,13η Νοεμβρίου 1838.

 

ΗΣΙΟΔΟΣ: ΤΑ ΠΕΝΤΕ ΓΕΝΗ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ

ΗΣΙΟΔΟΣ: ΤΑ ΠΕΝΤΕ ΓΕΝΗ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ

ΤΑ ΠΕΝΤΕ ΓΕΝΗ

ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΧΡΥΣΟΥΣ ΣΤΟΥΣ ΣΙΔΗΡΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ

Ἀπὸ χρυσὸ ἦταν φτιαγμένη ἡ πρώτη φυλὴ τῶν φθαρτῶν ἀνθρώπων ποὺ δημιούργησαν οἱ ἀθάνατοι, κάτοικοι τοῦ Ὀλύμπου. Ἦταν τὸν καιρὸ τοῦ Κρόνου, ὅταν βασίλευε ἀκόμη αὐτὸς στὸν οὐρανό. Ζοῦσαν σὰν θεοί, μὲ τὴν καρδιὰ ἐλεύθερη ἀπὸ ἔγνοιες, μακριὰ ἀπὸ πόνους καὶ βάσανα· τὰ ἄθλια γηρατειὰ δὲν βάραιναν ἐπάνω τους, ἀλλά, μὲ χέρια καὶ μὲ πόδια πάντα νέα, ρίχνονταν σὲ χαρές, μακριὰ ἀπ’ ὅλα τὰ δεινά. Πέθαιναν σὰν νὰ τοὺς ἔπαιρνε ὁ ὕπνος. Ὅλα τὰ ἀγαθὰ ἦταν δικά τους: τὸ γόνιμο χῶμα παρήγε ἀπὸ μόνο του ἄφθονη καὶ γενναιόδωρη σοδειά, κι αὐτοὶ μὲ εἰρήνη καὶ χαρὰ ἐπιδίδονταν σὲ ἔργα εὐχάριστα, μέσα σὲ πολλὰ ἀγαθά. Ὅταν σκέπασε τὸ χῶμα αὐτὴ τὴ φυλή, αὐτοὶ ἔγιναν ἀγαθὰ πνεύματα τῆς γῆς, καλόγνωμα, νὰ διώχνουν τὸ κακό, φύλακες τῶν θνητῶν· αὐτοὶ φυλοῦν τὸ δίκιο καὶ ἀποτρέπουν τὰ ἀνόσια ἔργα· κυκλοφοροῦν, μέσα στὴν ὁμίχλη, σ’ ὅλο τὸν κόσμο, μοιράζοντας τὸν πλοῦτο: αὐτὴ ἡ βασιλικὴ τιμὴ τοὺς δόθηκε. Ὕστερα μιὰ πολὺ κατώτερη φυλή, ἀπὸ ἀσήμι, δημιουργήθηκε ἀπὸ τοὺς κατοίκους τοῦ Ὀλύμπου. Τοῦτοι ἐδῶ δὲν ἔμοιαζαν οὔτε στὴν ἐμφάνιση οὔτε στὸ πνεῦμα μ’ ἐκείνους τῆς χρυσῆς φυλῆς. Τὸ παιδὶ μεγάλωνε γιὰ ἑκατὸ χρόνια πλάϊ στὴν ἄξια μάνα του, ἕνα μεγάλο μωρό, παίζοντας μέσα στὸ σπίτι του. Ἀλλὰ κι ὅταν ἔμπαιναν στὴν ἥβη, ἔφταναν πιὰ στὴν ἀνθηρή τους νιότι καὶ ζοῦσαν πολὺ λίγο, ὑποφέροντας ἀπὸ τὸ λειψὸ μυαλό τους. Γιατὶ δὲν μποροῦσαν νὰ ἀποφύγουν τὴν ἀλαζονικὴ βία ποὺ ἔδειχναν ὁ ἕνας στὸν ἄλλο. Οὔτε ἤθελαν νὰ τιμοῦν τοὺς ἀθάνατους θεοὺς ἤ νὰ προσφέρουν θυσίες στοὺς ἱεροὺς βωμοὺς τῶν μακάρων, ὅπως ὁρίζει ἡ τάξη τῶν ἀνθρώπων ὅπου κι ἄν κατοικοῦν. Τότε ὁ Ζεύς, ὁ γιὸς τοῦ Κρόνου, τοὺς ἔκρυψε χολωμένος ποὺ δὲν ἀπέδιδαν τὶς ὀφειλόμενες τιμὲς στοὺς μακάριους θεοὺς ποὺ κατοικοῦν στὸν Ὄλυμπο. Κι ὅταν τὸ χῶμα σκέπασε αὐτὴ τὴ φυλή, τοὺς ἀποκάλεσαν μακάριους θνητοὺς τοῦ κάτω κόσμου, κατώτερους, ποὺ ἀπολαμβάνουν ὅμως ἀκόμη κάποια τιμή. Κατόπιν ὁ πατέρας Ζεὺς ἔφτιαξε μιὰ ἄλλη, τρίτη φυλὴ θνητῶν ἀνθρώπων, ἀπὸ χαλκό, ποὺ δὲν ἔμοιαζε μὲ τὴν ἀσημένια σὲ τίποτε, φράξινη, φοβερή, πανίσχυρη.
Read more

ΚΡΗΣΑΡΑ

ΚΡΗΣΑΡΑ

Αὐτὲς τὶς μέρες χρησιμοποιοῦμε ἐκ νέου τὸ πολύτιμο ἐργαλεῖο ποὺ ὀνομάζεται «κόσκινο» ἤ «κρησάρα» γιὰ τὴν ἐπιλογὴ καὶ τὴν ἐπανεκτίμηση ποικίλων προσώπων καὶ κάθε εἴδους ὁμάδων προσώπων βάσει τῆς στάσεώς τους στὰ ζητήματα τῆς ἀπαγορεύσεως τῶν Θείων Λειτουργιῶν, τοῦ κορωνοϊοῦ ὡς πολιτικὴ καὶ ψυχολογικὴ ἐπιχειρήση καὶ τῆς ἐγκαθιδρύσεως τῆς ἀτύπου δικτατορίας Μητσοτάκη, ὅπως κάναμε τὴν προηγουμένη δεκαετία γιὰ τὰ μνημόνια, τὴν παραμονὴ τῆς χώρας στὴν Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση, τὸν Σύριζα, τὸ Δημοψήφισμα, τὴν μαζικὴ λαθροεισβολὴ τοῦ 2015, τὸν ἀεθνισμό, τὸν δικαιωματισμὸ καὶ τὸ Σκοπιανό.
Μὲ τὴν χρησιμοποίηση τῆς κρησάρας ἀπομακρύνουμε ὅλα τὰ ἄχρηστα καὶ ἐπιβλαβῆ στοιχεῖα.
Γιὰ νὰ παραφράσουμε τὸν Ἐπίκτητο, ὅταν οἱ ἄνθρωποι ὁρκίζονται νὰ τιμοῦν τὸν Καίσαρα, ἐμεῖς ὁρκιζόμαστε νὰ τιμοῦμε τὶς ἰδέες, τὶς ἀξίες καὶ τὴν πίστη μας.

Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΘΡΗΣΚΕΙΑ

Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΘΡΗΣΚΕΙΑ

Σὲ πολλούς ἐπικρατεῖ ἡ ἀντίληψις ὅτι ἡ Ὀρθοδοξία εἶναι μία ἀπὸ τὶς πολλὲς θρησκεῖες, ποὺ ἔχει σὰν κύρια μέριμνα Της τὴν προετοιμασία τῶν μελῶν τῆς Ἐκκλησίας γιὰ τὴν ζωή μετὰ θάνατον, νὰ ἐξασφάλιση δηλαδὴ μία θέση στὸν Παράδεισο γιά κάθε Ὀρθόδοξο Χριστιανό. Ἔτσι θεωρεῖται ὅτι τὸ Ὀρθόδοξο δόγμα προσφέρει μία ἐπὶ πλέον ἐξασφάλισι, ἐπειδὴ εἶναι Ὀρθόδοξο, καὶ ὅτι, ἄν κανεὶς δὲν πιστεύη στὸ Ὀρθόδοξο δόγμα, αὐτὸ εἶναι ἕνας ἐπὶ πλέον λόγος γιὰ νά πάη στὴν Κόλασι ὁ ἄνθρωπος αὐτός, ἐκτὸς δηλαδὴ ἀπὸ τὸ ὅτι ἐνδεχομένως θὰ τὸν στείλουν ἐκεῖ τὰ προσωπικά του ἁμαρτήματα.
Ὅσοι Ὀρθόδοξοι Χριστιανοὶ πιστεύουν ὅτι αὐτὸ τὸ πρᾶγμα εἶναι ἡ Ὀρθοδοξία, αὐτοὶ ἔχουν συσχετίσει τὴν Ὀρθοδοξία ἀποκλειστικὰ μὲ τὴν μέλλουσα ζωή. Καὶ αὐτοὶ δὲν κάνουν καὶ πολλὰ πράγματα σ’ αὐτὴν τὴν ζωή, ἀλλά περιμένουν νὰ πεθάνουν, γιὰ νὰ πᾶνε στὸν Παράδεισο, ἐπειδή, ὅταν ζοῦσαν, ἦταν Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί!
Μία ἄλλη μερίδα Ὀρθοδόξων δραστηριοποιεῖται μέσα στὸν χῶρο τῆς Ἐκκλησίας ἐνδιαφερομένη ὄχι γιὰ τὴν ἄλλη ζωή, ἀλλὰ κυρίως γι’ αὐτὴν ἐδῶ τὴν ζωή. Δηλαδὴ γιὰ τὸ πῶς θὰ τοὺς βοηθήση ἡ Ὀρθοδοξία νὰ ζήσουν καλὰ σ’ αὐτὴν τὴν ζωή. Τέτοιοι Ὀρθόδοξοι Χριστιανοὶ προσεύχονται στὸν Θεό, βάζουν τοὺς παπάδες νὰ κάνουν προσευχές, κάνουν ἁγιασμούς, παρακλήσεις εὐχέλαια κλπ., γιὰ νὰ τοὺς βοηθάη ὁ Θεὸς νὰ περνᾶνε καλὰ σ’ αὐτὴν τὴν ζωή, νὰ μὴν ἀρρωσταίνουν, νὰ ἀποκαθίστανται τὰ παιδιά τους, νὰ ἐξασφαλίσουν στὰ κορίτσια τους μία καλὴ προῖκα καὶ ἕναν καλὸ γαμπρό, τὰ ἀγόρια τους νὰ βροῦν καλὲς κοπέλλες μὲ καλὴ προῖκα γιὰ νὰ παντρευτοῦν, οἱ δουλειές τους νὰ πηγαίνουν καλά, τὸ ἐμπόριο, μὲ τὸ ὁποῖο ἀσχολοῦνται, νὰ πηγαίνει καλά, ἀκόμη καὶ τὸ χρηματιστήριο ἤ ἡ βιομηχανία τους, κ.λπ. Ὁπότε βλέπομε ὅτι αὐτοὶ οἱ Χριστιανοὶ δὲν διαφέρουν κατὰ πολὺ ἀπὸ τοὺς πιστοὺς τῶν ἄλλων θρησκειῶν, ποὺ κάνουν καὶ ἐκεῖνοι τὰ ἴδια περίπου πράγματα.
Δηλαδὴ βλέπει κανεὶς ἀπὸ τὰ παραπάνω τὴν Ὀρθοδοξία νὰ ἔχη αὐτὰ τὰ δύο κοινὰ σημεῖα μὲ ὅλα τὰ ἄλλα θρησκεύματα: Πρῶτον, τὸ νὰ προπαρασκευάζη τοὺς πιστοὺς γιὰ τὴν ζωὴ μετὰ θάνατον, ὥστε νὰ πᾶνε στὸν Παράδεισο, ὅπως ὁ καθένας τὸν φαντάζεται, καί δεύτερον, τὸ νά φροντίζη, ὥστε οἱ Χριστιανοὶ νὰ μὴν περνοῦν θλίψεις, στενοχώριες, καταστροφές, ἀρρώστιες, πολέμους κ.λπ. σ’ αὐτὴν ἐδῶ τὴ ζωή, δηλαδὴ ὁ Θεὸς νὰ τὰ τακτοποιῆ ὅλα κατὰ τὶς ἀνάγκες ἤ τὶς ἐπιθυμίες τους. Ἔτσι γι’ αὐτοὺς τοὺς δεύτερους, ἡ θρησκεία παίζει μεγάλο ρόλο σ’ αὐτὴν τὴν ζωὴ καὶ μάλιστα σ’ αὐτὴν τὴν καθημερινή τους ζωή.
Read more

ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ ΤΟ ΝΕΟ ΑΝΟΙΞΙΑΤΙΚΟ ΤΕΥΧΟΣ ΤΟΥ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟΥ ΜΑΣ -ΤΕΥΧΟΣ ΣΤ, ΤΡΙΜΗΝΙΑΙΑ ΕΚΔΟΣΗ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΤΗΣ ΑΝΤΙΓΟΝΗΣ

ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ ΤΟ ΝΕΟ ΑΝΟΙΞΙΑΤΙΚΟ ΤΕΥΧΟΣ ΤΟΥ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟΥ ΜΑΣ -ΤΕΥΧΟΣ ΣΤ, ΤΡΙΜΗΝΙΑΙΑ ΕΚΔΟΣΗ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΤΗΣ ΑΝΤΙΓΟΝΗΣ

Κυκλοφορεῖ τὸ νέο ἀνοιξιάτικο τεῦχος τοῦ περιοδικοῦ μας!

ΤΟ ΕΝΖΥΜΟ -ΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΤΗΣ ΑΝΤΙΓΟΝΗΣ

«Οὔτοι συνέχθειν, ἀλλὰ συμφιλεῖν ἔφυν» –

Σοφοκλέους Ἀντιγόνη, στίχος 523

Τεῦχος ΣΤ, Ἄνοιξη 2020, 166 σελ.

ΣΗΜΕΙΑ ΔΙΑΘΕΣΗΣ ΤΟΥ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟΥ

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

  • Ἡ ἀρχαία καὶ ἡ σύγχρονη δημοκρατία, τοῦ Ἀλαῖν ντὲ Μπενουᾶ
  • Κορωνοϊός Covid-19: Μιὰ καταστροφὴ ἄνευ προηγουμένου
    γιὰ τὴν ἀνθρωπότητα – Τί εἴδους ὅμως καταστροφή;
    τοῦ Φρᾶνκ Φουρέντι
  • Ὁ Ἀμερικανικός «πολιτισμός», τοῦ Ἰουλίου Ἔβολα
  • Ἡ πάλη τῶν τάξεων στὴν ἐποχὴ τοῦ ἀπολύτου καπιταλισμοῦ,
    τοῦ Ἀδριανοῦ Ἐριγκέλ
  • Ὅπλα μαζικῆς μεταναστεύσεως. Ὁ ἀναγκαστικὸς ἐκτοπισμὸς ὡς μέσον ἐξαναγκασμοῦ, τῆς Κέλυ Μ. Γκρήνχιλ
  • Ἡ Μεγάλη Ἀντικατάσταση, τοῦ Ρενῶ Καμύ
  • Πόλεμος καὶ Ὀρθοδοξία, τοῦ π. Γεωργίου Μεταλληνοῦ
  • Τὸ πρῶτο μνημόσυνο τοῦ Περικλῆ Γιαννόπουλου ἀπὸ τὸν Μάνο Φαλτάϊτς καὶ τὸ φοιτητικὸ κίνημα τὴν περίοδο τοῦ Κυπριακοῦ ἀγῶνα 1955-59 στὴν Ἀθήνα, τῆς Ἀναστασίας Φαλτάϊτς
  • ΒΙΟΙ ΗΡΩΩΝ : Ἰωάννης Καποδίστριας.  Ὁ πολιτικός-μάρτυρας τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ τοῦ Ἑλληνισμοῦ, τοῦ π. Γεωργίου Μεταλληνοῦ

 

Ξεφυλλίστε μερικές σελίδες ἀπό τό τρέχον τεῦχος!!…

 

Η ΗΘΙΚΗ ΡΩΜΗ ΤΟΥ ΠΑΛΙΚΑΡΙΟΥ

Η ΗΘΙΚΗ ΡΩΜΗ ΤΟΥ ΠΑΛΙΚΑΡΙΟΥ

ΚΛΕΦΤΙΚΟ

Τοῦ Βασίλη

«Βασίλη, κάτσε φρόνιμα, νὰ γίνης νοικοκύρης,
γιὰ ν’ ἀποχτήσης πρόβατα, ζευγάρια κι ἀγελάδες,
χωριὰ κι ἀμπελοχώραφα, κοπέλια νὰ δουλεύουν.
-Μάννα μου ἐγὼ δὲν κάθομαι νὰ γίνω νοικοκύρης,
νὰ κάμω ἀμπελοχώραφα, κοπέλια νὰ δουλεύουν,
καὶ νὰ ‘μαι σκλάβος τῶν Τουρκῶν, κοπέλι ς’ τοὺς γερόντους.
Φέρε μου ταλαφρὸ σπαθὶ καὶ τὸ βαριὸ τουφέκι,
νὰ πεταχτῶ σὰν τὸ πουλὶ ψηλὰ ς’ τὰ κορφοβούνια,
νὰ πάρω δίπλα τὰ βουνά, νὰ περπατήσω λόγγους,
νὰ βρῶ λημέρια τῶν κλεφτῶν, γιατάκια καπετάνιων,
καὶ νὰ σουρίξω κλέφτικα, νὰ σμίξω τοὺς συντρόφους,
ποὺ πολεμοῦν μὲ τὴν Τουρκιὰ καὶ μὲ τοὺς Ἀρβανίταις.»
Πουρνὸ φιλεῖ τὴ μάννα του, πουρνὸ ξεπροβοδειέται.
«Γειὰ σας βουνὰ μὲ τοὺς γκρεμνούς, λαγκάδια μὲ τὶς πάχναις!
-Καλὸ ς’ τὸ τάξιο τὸ παιδὶ καὶ τάξιο παλληκάρι.»
Μάννα, μ’ έκαταράστηκες, βαρειὰ κατάρα μοῦ εἶπες.
«Κλέφτης νὰ βγῆς, παιδάκι μου, κάμπους, βουνὰ νὰ τρέχης,
ὁλημερὶς ς’ τὸν πόλεμο, τὴ νύχτα καραούλι,
καὶ ς’ τὰ γλυκοχαράματα νὰ πιάνης τὸ ταμπούρι».
Νὰ ἤσουνα πετροπέρδικα ς’ τὰ πλάγια τοῦ Πετρίλου,
ν’ ἀγνάντευες πὼς πολεμᾶν οἱ κλέφτες μὲ τοὺς Τούρκους,
ν’ ἀγνάντευες τὸ γιόκα σου μπροστὰ ἀπ’ τὰ παλληκάρια.
Ὀμπρὸς ξεστρώνει τὴν Τουρκιὰ μὲ τὸ σπαθὶ ς’ τὸ χέρι,
κι ἀπ’ τὴ φωνὴ του τὴν ψηλὴ ἀχολογάει ὁ τόπος.
«Βαρεῖτε, παλληκάρια μου, σκοτώνετε τοὺς σκύλους,
ψυχὴ νὰ μὴν ἀφήσουμε ὀπίσω νὰ γυρίση,
τὶ ἔκαμα ὅρκο φοβερό, Τοῦρκο νὰ μὴ σκλαβώσω».

* κοπέλια: παιδιά * στοὺς γερόντους: στους προεστούς * λόγγοι: δασωμένες ἐκτάσεις * λημέρια, γιατάκια: κρυψώνες τῶν κλεφτῶν στὰ βουνά * νὰ σουρίξω: νὰ σφυρίξω * πουρνό: πρωὶ

Ν.Γ. Πολίτη, Δημοτικά τραγούδια

 

Η «ΛΟΓΙΚΗ» ΤΟΥ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΣΜΟΥ

Η «ΛΟΓΙΚΗ» ΤΟΥ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΣΜΟΥ

Οὐδέποτε ἔννοια διαστρεβλώθηκε καὶ βιάσθηκε τόσο πολὺ καὶ ἀπὸ τόσους πολλούς, ὅσο ἡ ἔννοια τῆς «δημοκρατίας». Ὑπῆρξε μιὰ Ἰδεατὴ Ἑλληνικὴ Σκέψις, φιλοσοφικοῦ περιεχομένου. Σὰν ὅλες τὶς ἄλλες, παρόμοιες, προοριζόταν γιὰ συζήτησι, ἀνάλυσι, ἐμπειρία, ἀπόρριψι, υἱοθέτησι, δοκιμὴ ἴσως. Κατέληξε σὲ ἀντικείμενο φρενιτώδους ἐκμεταλλεύσεως, γιὰ σκοποὺς καὶ ἀπὸ πηγὲς καθόλου ἰδεατές.
Στὴν Ἑλληνικὴ Σκέψι, συνιστοῦσε φιλοσοφικὸ πείραμα συμμετοχῆς μεγαλύτερου ἀριθμοῦ ἀτόμων στὰ Κοινά, σύμφωνα μὲ τὴν ἀρχή, ὅτι συνδυασμένη προσπάθεια ὁμοειδῶν ἐγκεφαλικῶν δυνατοτήτων, δηλαδὴ συλλογικὴ σκέψις, ἐνδεχομένως, θὰ ὑπερτεροῦσε τῆς δυνατότητος μιᾶς. Προϋπόθετε ὅμως ἱεράρχησι διανοητικῶν ἀξιῶν καὶ ἐξύψωσί τους πρὸς αἰσθήματα εὐθύνης, ἱκανότητος καὶ φρονήσεως, μὲ ταυτόχρονη ἐξάλειψι τῶν φυσικῶν ἐλαττωμάτων. Ἡ ἴδια ἡ φιλοσοφικὴ Ἰδέα τῆς δημοκρατίας, προϋποθέτει τοὺς ἀνθρώπους σὰν Θεούς, ἤ τουλάχιστον ἡμιθέους, δεδομένα δηλαδὴ ἐκτὸς πραγματικότητος…
Ἡ «δημοκρατία» δὲν εὐχαριστεῖ οὐσιαστικῶς κανένα. Οὔτε τοὺς κυβερνωμένους, ἀλλὰ οὔτε κἄν τοὺς κυβερνῶντας. Τοὺς κυβερνωμένους γιατί, ἐνστικτωδῶς, νοιώθουν τὸ Κακὸ καὶ τὸ Ἄτοπο τοῦ νὰ θέλουν ὅλα καὶ ἀμέσως, ἔστω καὶ μὲ καταστροφὴ τοῦ Αὔριο, μὴ μπορῶντας ὅμως ν’ ἀντισταθοῦν στὸν πειρασμὸ τοῦ ἀχαλινώτου ἐνστίκτου τῆς ἐγωϊστικῆς ἱκανοποιήσεως ποὺ τοὺς παρέχεται μὲ τὴν ψῆφο. Τοὺς κυβερνῶντας, γιατὶ κι αὐτοὶ νοιώθουν, ἐνστικτωδῶς, ὅτι δὲν εἶναι τίποτα τὸ οὐσιαστικό, ἁπλοὶ ὑπηρέτες μιᾶς ἀδηφάγου καὶ ἀκορέστου μηχανῆς, ποὺ κατατρώγει τὰ πάντα, ἀκόμη καὶ τὸν ἑαυτό της, ζῶντας γιὰ νὰ ζῆ καὶ τὴν ὁποίαν ἀδυνατοῦν νὰ καταπολεμήσουν, ἀφοῦ ὁ θάνατός της, θὰ εἶναι καὶ δικός τους θάνατος.
Read more

ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΜΥΣΤΗΡΙΟΥ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑΣ

ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΜΥΣΤΗΡΙΟΥ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑΣ

Αὐτὸ ἀκριβῶς εἶναι καὶ ἡ οὐσία τοῦ Μυστηρίου τῆς Θείας Εὐχαριστίας. Διότι τί λέγει ὁ ἱερεὺς μετὰ τὸν καθαγιασμὸ τῶν Τιμίων Δώρων ἐκεῖ στὶς εὐχές; Δὲν λέγει: «Μελίζεται ὁ ἄρτος τῆς ζωῆς, ὁ μελιζόμενος καὶ μὴ διαιρούμενος, ὁ ἐσθιόμενος καὶ μηδέποτε δαπανώμενος…»; Τί σημαίνουν ὅμως αὐτά; Ὅτι στὸ Μυστήριο τῆς παρουσίας τοῦ Θεοῦ, στὴν Καινὴ Διαθήκη μετέχει καὶ ἡ ἀνθρώπινη φύσις τοῦ Χριστοῦ. Ὅποτε τώρα ὁ τρόπος τῆς παρουσίας καὶ φανερώσεως τοῦ Θεοῦ στὸν ἄνθρωπο εἶναι καὶ διὰ τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως τοῦ Χριστοῦ, ἡ ὁποία καὶ αὐτὴ τώρα μερίζεται ἀμερίστως ἐν μεριστοῖς!
Ἔτσι ἀπὸ τὴν ἐμπειρία τῆς θεώσεως γνωρίζομε ὅτι ἡ μία ἁπλὴ ἐνέργεια τοῦ Θεοῦ μερίζεται ἀμερίστως ἐν μεριστοίς. Ἐκεῖνο δέ, ποὺ γίνεται κατὰ τὴν Θεία Εὐχαριστία, εἶναι ἀπόρροια τῆς Ἐνσαρκώσεως. Μετὰ τὴν Ἀνάστασι τοῦ Κυρίου γνωρίζομε τὸν Χριστὸ μόνον κατὰ δόξαν, δηλαδὴ ἐν δόξῃ. Δὲν γνωρίζομε τώρα τὸν Χριστὸν κατὰ σάρκα. Αὐτὸ ὅμως δὲν σημαίνει ὅτι ὁ Χριστὸς εἶναι ἄσαρκος. Ὁ Χριστὸς εἶναι ἔνσαρκος καὶ ἔχει πλήρη ἀνθρώπινη φύσι, ἡ ὁποία τώρα, δηλαδὴ μετὰ τὴν Ἀνάληψί Του, εἶναι δεδοξασμένη. Ὅταν κοινωνοῦμε τὸ Σῶμα καὶ τὸ Αἷμα τοῦ Κυρίου, δὲν παίρνομε μόνο ἕνα κομμάτι τοῦ Χριστοῦ μέσα μας, ἀλλὰ ὁ καθένας ποὺ κοινωνεῖ παίρνει ὁλόκληρο τὸν Χριστὸ μέσα Του. Ὅμως ἐξ αἰτίας αὐτοῦ δὲν ὑπάρχουν πολλοὶ Χριστοί. Ἕνας εἶναι ὁ Χριστὸς καὶ αὐτὸς ὁ Χριστός, ποὺ εἶναι ἕνας, βρίσκεται ὁλόκληρος μέσα σὲ κάθε πιστὸ ποὺ κοινώνησε τῶν Ἀχράντων Μυστηρίων.
Ἐπάνω δηλαδὴ στὸ ἅγιο Ἀρτοφόριο, ἐκεῖ ποὺ κομματιάζεται ὁ Ἀμνὸς ἀπὸ τὸν ἱερέα, δὲν κομματιάζεται ὁ Χριστός, ἀλλὰ πολλαπλασιάζεται ἀπολλαπλασιάστως εἰς τοὺς πολλούς. Ὑπάρχει δηλαδὴ ὁλόκληρος ὁ Χριστὸς σὲ κάθε ἕνα τεμάχιο τοῦ Θείου Ἄρτου (μαργαρίτη). Αὐτὸ εἶναι τὸ Μυστήριό της παρουσίας τοῦ Θεοῦ στὸν ἄνθρωπο. Τὸ ἴδιο τώρα συμβαίνει καὶ στοὺς Προφῆτες τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης. Ὁ Χριστὸς ἐδῶ ἐμφανίζεται ἄσαρκος. Ἐμφανίζεται ὁ Λόγος, ὁ Ἄγγελος. Ταυτόχρονα ὅμως καὶ τότε ἦταν παρὼν ὁ Ἄγγελος, δηλαδὴ ὁ Θεὸς καὶ στὸν Προφήτη, ἀλλὰ καὶ στὴν ὑπόλοιπη κτίσι.

 
Ἰωάννης Ρωμανίδης, Πατερικὴ Θεολογία, ἐκδόσεις «Παρακαταθήκη», Θεσσαλονίκη, 204

Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΧΡΟΝΟΣ

Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΧΡΟΝΟΣ

χρόνος

«Ἕνας λαός, ὅπως εἶναι ὁ δικός μας, ἐὰν δὲν αἰσθανθεῖ ὅτι τοῦ ἀξίζει καλύτερη τύχη, ἐπειδὴ ἔχουν προηγηθεῖ οἱ μεγάλες μάχες ποὺ ἔχει δώσει γιὰ νὰ ζήσει μιὰ ζωὴ ἀνεξάρτητη, πλούσια, καὶ μὲ ἐγγυήσεις ὅτι αὐτὸ θὰ καρποφορεῖ διαρκῶς, ἐὰν δὲν αἰσθανθεῖ ὅτι συνάπτεται μ’ αὐτὸ τὸ παρελθόν, τότε δὲν μπορεῖ νὰ βγεῖ μὲ τὸ ἕνα πόδι ἀπ’ τὸν χρόνο.

Ὁ χρόνος γιὰ τὴν Ἑλλάδα εἶναι μακρύς, ἔχουμε ζήσει πολὺ μέσα στὸν χρόνο, ἄρα χαραμίζουμε τὸν ἑαυτό μας ἄν ποῦμε ὅτι θὰ ζήσουμε μὲς τὴν στιγμή, δὲν μπορεῖ νὰ ζήσει ἡ Ἑλλάδα μὲ τὸ μέρα μπαίνει μέρα βγαίνει, γιατὶ ἡ ἱστορία της καὶ ὁ πλοῦτος τῆς ζωῆς της τὴν σπρώχνει νὰ ξεπεράσει τὸ μέρα μπαίνει μέρα βγαίνει, πρέπει νὰ ζήσουμε γιὰ τὸ μετέπειτα.»

Βασίλης Καραποστόλης

Πηγή: https://webtv.ert.gr/ert1/sta-akra/

Η ΑΥΤΟΘΥΣΙΑ ΤΟΥ ΚΟΔΡΟΥ ΚΑΙ Ο ΠΡΟΔΟΤΗΣ ΛΕΩΚΡΑΤΗΣ

Η ΑΥΤΟΘΥΣΙΑ ΤΟΥ ΚΟΔΡΟΥ ΚΑΙ Ο ΠΡΟΔΟΤΗΣ ΛΕΩΚΡΑΤΗΣ

ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

Η ΑΥΤΟΘΥΣΙΑ ΤΟΥ ΚΟΔΡΟΥ ΚΑΙ Ο ΠΡΟΔΟΤΗΣ ΛΕΩΚΡΑΤΗΣ

ΛΥΚΟΥΡΓΟΥ Κατὰ Λεωκράτους 83–89

(Ἀπόδοση στὰ Νέα Ἑλληνικά: Κ. Θ. Ἀραπόπουλου, 1962

πηγή: http://www.greek-language.gr

Ἐν τούτοις, ἄνδρες δικασταί, μόνοι ἡμεῖς ἀπὸ ὅλους τοὺς Ἕλληνας δὲν δυνάμεθα νὰ περιφρονήσωμεν τίποτε ἀπὸ αὐτά. Ἐπιθυμῶ δὲ νὰ σᾶς διηγηθῶ ὀλίγα ἀπὸ τὰ παλαιά, διὰ νὰ σκεφθῆτε καλύτερον καὶ περὶ τοῦ ἀδικήματος τοῦ Λεωκράτους 1 καὶ περὶ τῶν ἄλλων ἔχοντες αὐτὰ ὡς παραδείγματα. Διότι τοῦτο εἶναι τὸ μέγιστον ἀγαθόν, τὸ ὁποῖον ἔχει ἡ πόλις μας, ὅτι δηλαδὴ εἶναι παράδειγμα τῶν γενναίων πράξεων εἰς τοὺς Ἕλληνας· διότι ὅσον κατὰ τὸν χρόνον εἶναι ἀρχαιοτάτη ἀπὸ ὅλας τὰς πόλεις, τόσον πολὺ οἱ προγονοί μας ἔχουν διαφέρει ἀπὸ τοὺς ἄλλους ἀνθρώπους κατὰ τὴν ἀρετήν. Read more

ΤΟ ΚΑΙΡΙΟ ΠΡΩΤΟ ΠΛΗΓΜΑ

ΤΟ ΚΑΙΡΙΟ ΠΡΩΤΟ ΠΛΗΓΜΑ

…Ὅ,τι δέν κερδίζεται ἤ ὅ,τι χάνεται στὴ φάση αὐτὴ εἶναι δυσκολότατο ν’ ἀποκτηθεῖ ἤ νὰ ἀναπληρωθεῖ κατόπιν. Γι’ αὐτὸ καὶ τὸ πρῶτο πλῆγμα τὸ ὁποῖο ἐγκαινιάζει τὴν καθοριστικὴ ἐναρκτήρια φάση τοῦ πολέμου, πρέπει νὰ εἶναι ὅσο τὸ δυνατὸν μαζικότερο καὶ κυριότερο. Πρῶτο πλῆγμα, μὲ τὴ στρατηγικὴ ἔννοια τοῦ ὅρου, δὲν εἶναι ὁ πρῶτος τυχὸν πυροβολισμὸς ποὺ πέφτει κατὰ τὸ πρῶτο θερμὸ «ἐπεισόδιο» μιᾶς πολεμικῆς ἀντιπαράθεσης, ἀλλὰ εἶναι μιὰ συντονισμένη καὶ ἀκαριαία ἐνέργεια ὅλων τῶν κλάδων τῶν ἐνόπλων δυνάμεων πρὸς ἐκμηδένιση τῶν ζωτικῶν σημείων τοῦ ἐχθρικοῦ πολεμικοῦ δυναμικοῦ, ἰδίως ὅσων ἐμφανίζονται κρίσιμα μέσα στὴ δεδομένη συγκυρία. Μπορεῖ νὰ καταφερθεῖ στὸ πλαίσιο τῆς κλιμάκωσης ἑνὸς τοπικοῦ ‘’θερμοῦ ἐπεισοδίου’’, ἀλλὰ καὶ πολὺ νωρίτερα ἀκόμα, ὅταν δηλαδὴ διαπιστωθεῖ ὅτι ἐπίκειται ἔτσι κι ἀλλιῶς ἐχθρικὴ επίθεση…

 
Παναγιώτης Κονδύλης, Γεωπολιτικὲς καὶ στρατηγικὲς παράμετροι ἑνὸς ἑλληνοτουρκικοῦ πολέμου

ΤΟ ΑΦΕΥΚΤΟ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ ΚΑΙ Η ΣΥΝΤΕΤΑΓΜΕΝΗ ΠΟΛΙΤΕΙΑ

ΤΟ ΑΦΕΥΚΤΟ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ ΚΑΙ Η ΣΥΝΤΕΤΑΓΜΕΝΗ ΠΟΛΙΤΕΙΑ

πολεμος

Ἀθηναῖος: Καὶ τώρα, γιὰ πές μου: σὲ τί ἀπέβλεπε ὁ νόμος, ποὺ σᾶς ὥρισε τὰ συσσίτια καὶ τὴ σωματικὴ ἀγωγὴ καὶ τὴν ἐκπαίδευση στὰ ὅπλα;
Κλεινίας: Μὰ νομίζω, ἀγαπητέ, ὅτι εἶναι εὔκολο στὸν καθένα νὰ καταλάβῃ ὅσα μᾶς ἀφοροῦν. Ὅπως βλέπετε, τὸ ἔδαφος ὁλόκληρης τῆς Κρήτης δὲν εἶναι πεδινό, ὅπως εἶναι τῆς Θεσσαλίας, καὶ γι’ αὐτὸ ἀκριβῶς ἐκεῖνοι μὲν χρησιμοποιοῦν πιὸ πολὺ τ’ ἀνάλογα, ἐμεῖς δὲ τὰ πόδια μας. Πράγματι, τὸ ἔδαφός της εἶναι ἀνώμαλο, καὶ προσφέρεται καλύτερα στὶς πεζοπορίες. Ὑπ’ αὐτὲς τὶς συνθῆκες, καὶ τὰ ὅπλα χρειάζεται νὰ εἶναι ἐλαφρά, γιὰ νὰ μὴ δίνουν βάρος, ὅταν τρέχῃ κανείς. Καὶ σὰν πιὸ κατάλληλα θεωροῦνται τὰ τόξα καὶ τὰ βέλη, ποὺ εἶναι ἐλαφρά. Ὅλα αὐτά, λοιπόν, μᾶς κάνουν νὰ εἴμεθα προετοιμασμένοι γιὰ τὸν πόλεμο καὶ ὁ νομοθέτης, κατὰ τὴ δική μου γνώμη τουλάχιστον, πρὸς τὰ κεῖ εἶχε ᾽στραμμένο τὸ μυαλό του, ὅταν συνέτασσε τοὺς νόμους. Ὑποπτεύομαι μάλιστα ὅτι ἴσως καὶ τὰ συσσίτια ἐθέσπισε, βλέποντας ὅτι ὅλοι, ὅταν ἐκστρατεύουν, ἀναγκάζονται τότε ἐκ τῶν πραγμάτων, γιὰ τὴ δική τους ἀσφάλεια, νὰ συσσιτοῦν καθ’ ὅλη τὴ διάρκεια τῆς ἐκστρατείας. Καὶ μοῦ φαίνεται θὰ πρέπει νὰ καταλογίσῃ κανεὶς ἀνοησία στοὺς πολλοὺς ποὺ δὲν καταλαβαίνουν ὅτι πάντοτε, συνεχὴς διὰ βίου διεξάγεται πόλεμος ὅλων ἐναντίον ὅλων τῶν πόλεων. Ἄν λοιπὸν ἐν καιρῷ πολέμου πρέπει νὰ συσσιτοῦν γιὰ λόγους ἀσφαλείας καὶ μερικοὶ ἀξιωματοῦχοι καὶ ὑποδεέστεροι νὰ ἔχουν ταχθῆ φύλακες αὐτῶν, τὸ ἴδιο πρέπει νὰ γίνεται καὶ ἐν καιρῷ εἰρήνης. Διότι αὐτὸ ποὺ οἱ πολλοὶ ὀνομάζουν εἰρήνη, δὲν εἶναι παρὰ μιὰ λέξις, πραγματικά, ὅμως, ὅλες οἱ πόλεις εὑρίσκονται πάντοτε, κατὰ φυσικὴν ἀνάγκη σὲ ἀκήρυκτο πόλεμο ἀναμεταξύ τους. Ἄν τὸ καλοπροσέξης μάλιστα, θὰ διαπιστώσῃς καὶ μόνος σου ὅτι ὁ νομοθέτης τῶν Κρητῶν τὸν πόλεμο εἶχε κατὰ νοῦν, ὅταν καθώριζε τὰ θέσμια ποὺ διέπουν τὸν δημόσιο καὶ τὸν ἰδιωτικό μας βίο, καὶ σύμφωνα μὲ αὐτὰ μᾶς ὥρισε νὰ φυλάττωμε τοὺς νόμους, δηλαδὴ ὅτι κανεὶς ποτὲ δὲν μπορεῖ νὰ ἔχῃ ὠφέλειαν ἀπὸ τὰ ἄλλα, τ.ἔ. τὴν περιουσία καὶ τὶς ἐπιχειρήσεις του, ἄν δὲν εἶναι ἄξιος νὰ διατηρῇ πολεμώντας, δεδομένου ὅτι τὰ ἀγαθὰ τῶν νικωμένων περιέρχονται στοὺς νικητάς.
Read more