ΤΕΣΣΕΡΑ ΒΗΜΑΤΑ ΕΝΟΣ ΠΡΟΛΗΠΤΙΚΟΥ ΕΛΛΗΝΟΤΟΥΡΚΙΚΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ

Ὁ ἀείμνηστος Παναγιώτης Κονδύλης -ἕνας ἀπὸ τοὺς σημαντικότερους πολιτικοὺς στοχαστὲς τοῦ καιροῦ μας- εἶχε προειδοποιήσει ἤδη ἀπὸ τὸ 1991, στὸ κλασσικό του πλέον κείμενο «Οἱ αἰτίες τῆς παρακμῆς τῆς σύγχρονης Ἑλλάδας» (εἰσαγωγὴ στὴν ἑλληνικὴ ἔκδοση τοῦ βιβλίου του «Ἡ παρακμὴ τοῦ ἀστικοῦ πολιτισμοῦ», ἐκδόσεις «Θεμέλιο», Ἀθήνα, 1991), ὅτι ἐὰν δὲν ἀλλάζει ριζικὰ τὸ πελατειακὸ καὶ παρασιτικὸ πολιτικὸ καὶ οἰκονομικὸ σύστημα τῆς χώρας θὰ ὁδηγηθοῦμε σὲ χρεωκοπία, καὶ ἐπιβεβαιώθηκε πλήρως.

Τὸ 1997, στὸ ἐπίμετρο τοῦ μνημειώδους ἔργου του «Θεωρία τοῦ Πολέμου», μὲ τίτλο «Γεωπολιτικὲς καὶ στρατηγικὲς παράμετροι ἑνὸς ἑλληνοτουρκικοῦ πολέμου», προειδοποιοῦσε ὅτι ἡ ἰσορροπία ἰσχύος μεταξὺ τῆς Ἑλλάδας καὶ τῆς Τουρκίας θὰ μεταβληθεῖ δραματικὰ εἰς βάρος τῆς χώρας μας τὶς ἑπόμενες δεκαετίες καὶ πρότεινε τὴν ἐξαπόλυση ἑνὸς προληπτικοῦ χτυπήματος ὡς ἀναγκαία καὶ ἀναπόφευκτη τακτικὴ ἀνασχέσεως τῶν τουρκικῶν διεκδικήσεων εἰς βάρος τῆς χώρας.

Ἡ ἐκμετάλλευση τῶν πλουσιοτάτων κοιτασμάτων τῆς Κυπριακῆς Ἀποκλειστικῆς Οἰκονομικῆς Ζώνης (ΑΟΖ), σὲ συνδυασμὸ μὲ τοὺς ὑδρογονάνθρακες τῆς ἑλλαδικῆς ΑΟΖ, ποὺ καθιστοῦν τὴν Ἑλλάδα μία ἐνεργειακὴ «Ἀραβία τῆς Μεσογείου», κλιμακώνει τὶς τουρκικὲς διεκδικήσεις καὶ ἀνεβάζει κατακόρυφα τὸν κίνδυνο μιᾶς ἑλληνοτουρκικῆς πολεμικῆς κρίσης.

Εἶναι ἡλίου φαεινότερον ὅτι ἡ Τουρκία θὰ κάνει ὅ,τι μπορεῖ γιὰ νὰ ἀντεπεξέλθει στὴν σταδιακὴ γεωπολιτικὴ της περιθωριοποίηση καὶ γεωοικονομική της ὑποβάθμιση προβάλλοντας δυναμικὰ τὶς διεκδικήσεις της στὸ Αἰγαῖο, ἐκμεταλλευόμενη τὸν γραικυλισμὸ τοῦ ἐγχώριου ἑλλαδικοῦ πολιτικοῦ κατεστημένου. Ἄς μὴν λησμονοῦμε ὅτι ἡ μεταπολιτευτικὴ «Τρίτη Ἑλληνικὴ Δημοκρατία» θεμελιώθηκε στὴν παθητικὴ ἀποδοχὴ τῆς ἀπώλειας τοῦ 37% τῆς Κύπρου, ποὺ πραγματοποιήθηκε μετὰ τὴν πτώση τῆς ἰωαννιδικῆς χούντας. Τὸ σημερινὸ χρεωκοπημένο πολιτικό σύστημα έγκαθιδρύθηκε πάνω στὴν Κυπριακὴ Τραγωδία. Και γι’ αὐτὸ δὲν ἔχει καμία ἱστορικῆ καὶ ἠθικὴ νομιμοποίηση.

Τὸ μεταπολιτευτικὸ καθεστῶς τῆς κοινοβουλευτικῆς ὀλιγαρχίας, τῆς κομματοκρατοκρατίας, τοῦ πελατειακοῦ κράτους, τοῦ παρασιτικοῦ καταναλωτισμοῦ, τῆς μίζας καὶ τῆς ρεμούλας, τῆς πολιτιστικῆς παρακμῆς -καὶ σήμερα τῆς χρεωκοπίας, τῆς δανειακῆς κατοχῆς καὶ τοῦ ἐθνομηδενισμοῦ- ἀπεδείχθη ἡ μεγαλύτερη καταστροφὴ τῆς σύγχρονης Ἑλλάδας, τῆς ὁποίας ἡ μέχρι τώρα κορύφωση ἦταν ἡ ἐκχώρηση τῆς χώρας στοὺς Διεθνοῦς Τοκογλύφους καὶ ἡ Προδοτικὴ Συμφωνία τῶν Πρεσπῶν. Σήμερα τὸ ξενόδουλο πολιτικὸ κατεστημένο ἀπειλεῖ τὴν ἴδια τὴν ἐπιβίωση τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ καὶ τὴν ἀκεραιότητα τῆς χώρας.

Ἡ ἀνατροπή του καὶ ἡ ἐγκαθίδρυση ἑνὸς Ἀνεξάρτητου Ἐθνικοῦ Κράτους ἀποτελεῖ τὸν ἀναγκαῖο ὅρο γιὰ τὴν ἴδια τὴν ἐπιβίωση τοῦ Ἑλληνισμοῦ.

Παραθέτουμε ὁρισμένα κύρια σημεῖα τῆς προληπτικῆς τακτικῆς τοῦ Κονδύλη, ποὺ μόνο μία ἐθνικὴ κυβέρνηση θὰ μποροῦσε νὰ ἐφαρμόσει:

ΤΑ ΤΕΣΣΕΡΑ ΒΗΜΑΤΑ ΕΝΟΣ ΕΛΛΗΝΟΤΟΥΡΚΙΚΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ

 

1

Ἄς ἀρχίσουμε ἀπὸ τὸ ζήτημα τῶν πιθανῶν ἐδαφικῶν ἀπωλειῶν καὶ κερδῶν, καθὼς μοῦ φαίνεται προφανὲς ὅτι ἡ τουρκικὴ πλευρὰ θὰ συνδέσει τὴν αἰτιολόγηση καὶ τὴ διεξαγωγὴ τοῦ πολέμου ἐκ μέρους της μὲ ἐδαφικὲς διεκδικήσεις. Ἄν αὐτὸ εὐσταθεῖ, τότε ἡ ἑλληνικὴ πλευρὰ θὰ ἔκανε πολὺ ἄσχημα νὰ περιορισθεῖ στὴν ὑπεράσπιση τῶν προσβαλλόμενων ἐδαφῶν της. Ἄν αὐτὰ ἦσαν περισσότερα τοῦ ἑνὸς καὶ ἂν δὲν ἦταν δυνατὴ ἡ ἐπιτυχὴς ὑπεράσπιση ὅλων τους, τότε οἱ Τοῦρκοι θὰ εἶχαν στὸ τέλος ἕνα καθαρὸ κέρδος, ἔστω καὶ ἂν αὐτὸ ἦταν μικρὸ ἤ ἐκ τῶν ὑστέρων φαινόταν «δυσανάλογο» (ἡ ἔννοια εἶναι βέβαια σχετικὴ) πρὸς τὶς ἀντίστοιχες θυσίες. Γι’ αὐτὸν τὸν λόγο ἡ ἑλληνικὴ πλευρὰ πρέπει κατὰ τὸ δυνατὸν νὰ ἐπιδιώξει αὐτοτελὴ ἐδαφικὰ κέρδη, εἴτε ὡς ἀντιστάθμισμα γιὰ μόνιμες δικὲς της ἀπώλειες εἴτε ὡς πιθανὸ ἀντάλλαγμα σὲ μεταγενέστερες διαπραγματεύσεις […] Μία γρήγορη ἐπισκόπηση τῶν τριῶν πιθανῶν θεάτρων τοῦ πολέμου: τῆς Θράκης, τοῦ Αἰγαίου καὶ τῆς Κύπρου. Στη Θράκη, ἤ μᾶλλον στὸν Ἕβρο, ἡ πυκνὴ συγκέντρωση στρατευμάτων καὶ ἀπὸ τὶς δύο πλευρὲς σημαίνει ὅτι ὅποιος καταφέρει νὰ διασπάσει πρῶτος τὶς ἀντίπαλες γραμμὲς θὰ ἔχει τὴ δυνατότητα νὰ ἀποκόψει ἀμέσως, μ’ ἕναν κυκλωτικὸ ἑλιγμὸ σχεδὸν ἐπὶ τόπου, μεγάλες ἐχθρικὲς μονάδες. Ὅμως αὐτὸς δὲν εἶναι ὁ μόνος λόγος, γιὰ τὸν ὁποῖο οἱ ἑλληνικὲς δυνάμεις θὰ πρέπει ἐξ ἀρχῆς νὰ ἐπιδιώξουν μὲ κάθε θυσία (καὶ ἡ πυκνὴ συγκέντρωση θὰ ἀπαιτήσει κατὰ πάσα πιθανότητα σοβαρὲς θυσίες) τὴ διάσπαση τοῦ ἐχθρικοῦ μετώπου καὶ νὰ μὴν ἀρκεσθοῦν σὲ μίαν παθητικὴ ἄμυνα. Μία γρήγορη προέλαση τεθωρακισμένων μονάδων στὴν Ἀνατολικὴ Θράκη, τὴν ὁποία εὐνοεῖ τὸ πεδινὸ ἔδαφος καὶ οἱ περιορισμένες ἀποστάσεις, θὰ μποροῦσε νὰ ἀποφέρει στὴν Ἑλλάδα τὸ σημαντικότερο πιθανὸ ἀντίβαρο ἀπέναντι σὲ ὁποιεσδήποτε ἐδαφικὲς ἀπώλειες σὲ ἄλλες περιοχές. Πράγματι, πουθενὰ ἄλλου ἐκτὸς ἀπὸ τὴ Θράκη ἡ ἑλληνικὴ πλευρὰ δὲν ἔχει τὴ δυνατότητα ἀξιόλογης κατάκτησης ἐδαφῶν, ὁσοδήποτε περιορισμένη κι ἂν κρίνει κανεὶς αὐτὴ τὴ δυνατότητα πάντως ὑπάρχει, κι ἀφοῦ εἶναι ἡ μόνη πρέπει νὰ ἀξιοποιηθεῖ στὸ ἔπακρο καὶ μὲ συνέπεια. Στο θέατρο τοῦ Αἰγαίου, καθὼς εἴπαμε, δὲν ἔχει κανένα νόημα ἡ προσπάθεια δημιουργίας προγεφυρωμάτων στὴ μικρασιατικὴ ἀκτή, ἔστω κι ἂν τὰ προγεφυρώματα αὐτὰ θὰ μποροῦσαν νὰ κρατηθοῦν γιὰ λίγο, ἡ μόνη ἐνέργεια, ἡ ὁποία θὰ μποροῦσε ν’ ἀποφέρει ἐδῶ ἐδαφικὰ ὀφέλη, θὰ ἦταν μία κατάληψη τῆς Ἴμβρου καὶ τῆς Τενέδου, ὑπὸ τὴν προϋπόθεση ὅτι τὸ ἑλληνικὸ ναυτικὸ θὰ ἦταν σὲ θέση νὰ τὴν καλύψει (τὴν ἀεροπορικὴ κάλυψη τὴ θεωροῦμε θεμελιώδη καὶ αὐτονόητη τόσο σὲ μίαν ἀπόβαση στὰ νησιὰ ὅσο καὶ σὲ μίαν προέλαση στὴ Θράκη ὅμως τὸ πρόβλημα τῆς κυριαρχίας στὸν ἐναέριο χῶρο εἶναι τόσο κρίσιμο, ὥστε θὰ μιλήσουμε γι’ αὐτὸ χωριστά).
Τέλος, στὴν Κύπρο ἡ ἑλληνικὴ πλευρὰ πολὺ λίγα πράγματα ἔχει νὰ περιμένει. Καὶ ἂν μπορέσει νὰ ὑπερασπίσει κάτι, αὐτὸ θὰ εἶναι δυνατὸν μονάχα ἐὰν ὁ κυπριακὸς πληθυσμὸς στὸ σύνολό του φανεῖ διατεθειμένος νὰ πολεμήσει, ἂν χρειαστεῖ, μὲ νύχια καὶ μὲ δόντια. Αὐτὸ δυστυχῶς δὲν ἔγινε τὸ 1974, ὅταν εἴδαμε βέβαια τὴν τραγωδία τῶν Κυπρίων, ἀλλὰ δὲν εἴδαμε μίαν ἐπίμονη παλλαϊκὴ ἀντίσταση μέχρις ἐσχάτων. Ὅμως τούτη τὴ φορὰ δὲν ὑπάρχει νότος γιὰ νὰ καταφύγει κανείς. Ὑπάρχει μόνον ἡ θάλασσα.»

2

«Το δεύτερο σημεῖο, πού ἐπιθυμοῦμε νὰ ὑπογραμμίσουμε, εἶναι ἡ ἀνάγκη συγκέντρωσης τῶν δυνάμεων. Ὁ γεωγραφικὸς κατακερματισμὸς τοῦ ἑλληνικοῦ χώρου γεννᾶ εὔκολα τὸν πειρασμὸ ἀντίστοιχου κατακερματισμοῦ τῶν ἐνόπλων δυνάμεων, ἔτσι ὥστε νὰ ἐπιτευχθεῖ ἡ κατὰ τὸ δυνατὸν πληρέστερη κάλυψή του. Ὁ πειρασμὸς αὐτὸς μπορεῖ νὰ ἀποβεῖ θανάσιμος, ἄλλωστε καὶ ὁ σκοπὸς εἶναι καθ’ ἑαυτὸν οὐτοπικός. Ἡ ἀριθμητικὴ ὑπεροχὴ τῆς τουρκικῆς πλευρὰς καὶ τὸ πλῆθος τῶν πιθανῶν στόχων, τῆς δίνει ἐξ ἀντικειμένου ὁρισμένα περιθώρια ἐπιλογῆς καὶ ἐκτέλεσης παραπλανητικῶν ἀποβατικῶν καὶ ἄλλων κινήσεων μὲ σκοπὸ νὰ ἐνταθεῖ ὁ ἔτσι κι ἀλλιῶς ὑπαρκτὸς ἑλληνικὸς πειρασμὸς τοῦ κατακερματισμοῦ τῶν δυνάμεων.
Ἀντίστοιχα μεγάλη ἐπαγρύπνηση καὶ διαίσθηση ἀπαιτεῖται ἀπὸ τὴν πλευρὰ τῆς ἑλληνικῆς ἡγεσίας, ἡ ὁποία θὰ πρέπει νὰ ξεκόψει ἐξ ἀρχῆς ἀπὸ τὴν ἀντίληψη ὅτι εἶναι δυνατὴ ἡ ἴση προστασία τῶν πάντων, θὰ πρέπει ἐπίσης, λόγω τῆς ἀριθμητικῆς μειονεξίας καὶ τῆς ἀπόλυτης ἀναγκαιότητας ἀεροπορικῆς παρουσίας σὲ ὅλα τὰ καίρια ἐπιχειρησιακὰ σημεῖα, νὰ θέσει σὲ δευτερεύουσα καὶ τριτεύουσα μοίρα τὴν προάσπιση πόλεων καὶ ἀμάχων πληθυσμῶν καὶ νὰ ἐπικεντρώσει τὰ διαθέσιμά της ὄχι στὴν κάλυψη χώρου, ἀλλὰ ἀποκλειστικὰ στὴ συντριβὴ τοῦ κύριου ὄγκου τῶν ἐχθρικῶν ἐνόπλων δυνάμεων.»

3

«Κατὰ τρίτον λόγο, ἡ ἑλληνικὴ πλευρὰ δὲν θὰ μπορέσει νὰ ἀντισταθμίσει τὰ γεωγραφικά της μειονεκτήματα ἔναντι τῆς τουρκικῆς ἂν δὲν καλύπτει μὲ ἱκανὴ δύναμη πυρὸς τὸ σύνολο τῆς τουρκικῆς ἐπικράτειας καὶ ὄχι ἁπλῶς τὰ θέατρα τοῦ πολέμου καὶ περιορισμένο βάθος τοῦ χώρου γύρω τους. Δὲν εἶναι δύσκολο νὰ κατανοήσουμε γιατί. Το μικρὸ βάθος τοῦ ἑλληνικοῦ χώρου δίνει στὴν τουρκικὴ πλευρὰ τὴ δυνατότητα νὰ πλήξει ὁλόκληρη τὴν ἐπιφάνειά του μὲ ὅπλα μικρότερου βεληνεκοῦς (ἤδη ἡ Τουρκία ἀποκτᾶ ἀμερικανικοὺς πυραύλους ATACMS μὲ βεληνεκὲς 120- 300 μλχ.) καθὼς καὶ μὲ ἀεροπλάνα πού διαθέτουν μικρότερη ὠφέλιμη ἀκτῖνα δράσεως ἀπὸ τὰ ἑλληνικά. Ἀλλὰ καὶ ἀντίστροφα: τὸ συγκριτικὰ μεγάλο βάθος τοῦ τουρκικοῦ χώρου ἐπιτρέπει νὰ ἀποσυρθοῦν στὸ ἐσωτερικό του, δηλαδὴ πέρα ἀπὸ τὴν ἐμβέλεια τῆς ἑλληνικῆς δύναμης πυρός, ὅπλα μεγαλυτέρου βεληνεκοῦς (ἡ Τουρκία ἔφτασε νὰ συζητεῖ ἀκόμα καὶ μὲ τὴν Κίνα τὴν ἀγορὰ πυραύλων ἐδάφους- ἐδάφους μεγάλου βεληνεκοῦς) καθὼς καὶ ἀεροπλάνα μὲ μεγαλύτερη ὠφέλιμη ἀκτῖνα δράσεως ἂς σημειωθεῖ ὅτι τὰ τουρκικὰ ἀεροπλάνα μποροῦν, ξεκινώντας ἀπὸ τὰ μακρινότερα ὡς πρὸς ἐμᾶς ἀεροδρόμια τῆς Ἀνατολίας (Μπάτμαν, Ἐρζουρούμ), νὰ ἀνεφοδιάζονται στὸν ἀέρα ὅσο ἀκόμα βρίσκονται μέσα στὸν τουρκικὸ ἐναέριο χῶρο καὶ νὰ ἐκτελοῦν ἔτσι ἀποστολὲς μέσα στὴν ἑλληνικὴ ἐπικράτεια σὰ νὰ εἶχαν ἀπογειωθεῖ ἀπὸ ἀεροδρόμια τῶν μικρασιατικῶν παραλίων. Άρα, σὲ περίπτωση σύρραξης, ἡ ἑλληνικὴ πλευρά, ἀκόμα κι ἂν θὰ ἐπιθυμοῦσε νὰ αἰφνιδιάσει τὸν ἀντίπαλο μὲ ἕνα προληπτικὸ χτύπημα, δὲν εἶναι διόλου βέβαιο ὅτι θὰ ἔβρισκε τὸν κορμὸ τῶν ἀεροπορικῶν του δυνάμεων στὰ πλησιέστερα ἀεροδρόμια. Το κρίσιμο τοῦτο πρόβλημα λύνεται μόνον μὲ πυραυλικὰ συστήματα κατάλληλου βεληνεκοῦς καὶ μὲ οὐσιώδεις δυνατότητες ἀνεφοδιασμοῦ τῶν ἑλληνικῶν ἀεροπλάνων στὸν ἀέρα (π.χ. μεταξὺ Κρήτης καὶ Κύπρου).
Τα πράγματα θὰ ἦσαν πολὺ ἁπλούστερα, ἐννοεῖται, ἂν ἡ Ἑλλάδα καὶ ἡ Κύπρος δὲν ἦσαν κράτη μὲ de facto μειωμένα κυριαρχικὰ δικαιώματα, ἂν δηλαδὴ οἱ ἀποφάσεις τους δὲν ἐξαρτιόνταν οὔτε ἄμεσα οὔτε ἔμμεσα ἀπὸ τὸ τὶ ἀνέχονται οἱ Ἡνωμένες Πολιτεῖες καὶ τὸ τὶ θεωρεῖ ὡς casus belli ἡ Τουρκία. Στην περίπτωση αὐτὴ, ἡ κυρίαρχη κυπριακὴ κυβέρνηση θὰ καλοῦσε τὴν κυρίαρχη ἑλληνικὴ κυβέρνηση νὰ ἐγκαταστήσει ἀεροπορικὲς δυνάμεις στὸ ἔδαφός της, οἱ ὁποῖες θὰ μποροῦσαν νὰ πλήξουν ἄμεσα τὴν καρδιὰ καὶ τὸ ὑπογάστριο τῆς τουρκικῆς ἐπικράτειας.»

4

«Τέταρτο καὶ τελευταῖο, μπροστά στὴ γενικότερη πλεονεκτική θέση τῆς Τουρκίας, ἡ Ἑλληνική πλευρά δὲν θὰ εἶχε σοβαρές πιθανότητες στρατιωτικῆς νίκης ἄν δεν ἔβρισκε τὴ δύναμη καὶ τὴν ἀποφασιστικότητα νὰ καταφέρει τὸ πρῶτο (μαζικό) πλῆγμα, αἰφνιδιάζοντας τὸν ἐχθρό. Τὸ πρῶτο πλῆγμα τὸ ἐπιβάλλει σήμερα ὄχι κάποια «πολεμοχαρὴς» διάθεση, ἀλλά ἡ λογική τῶν σύγχρονων ὁπλικῶν συστημάτων: ἡ λογικὴ τοῦ μέσου αῦτονομεῖται, ὅπως ἀναφέραμε στὶς εἰσαγωγικές μας παρατηρήσεις, καὶ προσδιορίζει οὐσιωδῶς τὸν προσανατολισμὸ τῆς πολεμικῆς στρατηγικῆς. […] Σήμερα, ἡ δύναμη καὶ τὸ βεληνεκὲς τοῦ πυρὸς ἀπὸ κάθε κατεύθυνση πρὸς κάθε κατεύθυνση καὶ ἡ μετάθεση τοῦ πολεμικοῦ κέντρου βάρους ἀπὸ τὴν ξηρὰ στὸν ἀέρα ἀκυρώνει αὐτὴν τὴν προϋπόθεση δὲν ὑπάρχουν πιὰ κρυψῶνες γιὰ τὶς ἔνοπλες δυνάμεις, καὶ τὸ (μαζικὸ) πρῶτο πλῆγμα ἀποσκοπεῖ ἀκριβῶς στὴν ἐξουδετέρωση τῶν μέσων μίας ἀντεπίθεσης σὲ εὐρεῖα κλίμακα. Οἱ ἴδιοι αὐτοὶ τεχνικοὶ παράγοντες καθιστοῦν τὸν χρόνο ἀποφασιστικὸ μέγεθος, μὲ ἄλλα λόγια προσδίδουν στὴν ἐναρκτήρια φάση τοῦ πολέμου καθοριστικὴ σημασία. Ὄ,τι δὲν κερδίζεται ἤ ὄ,τι χάνεται στὴ φάση αὐτὴ εἶναι δυσκολότατο ν’ ἀποκτηθεῖ ἤ νὰ ἀναπληρωθεῖ κατόπιν. Γι’ αὐτὸ καὶ τὸ πρῶτο πλῆγμα, τὸ ὁποῖο ἐγκαινιάζει τὴν καθοριστικὴ ἐναρκτήρια φάση τοῦ πολέμου, πρέπει νὰ εἶναι ὅσο τὸ δυνατὸν μαζικότερο καὶ καιριότερο. Πρῶτο πλῆγμα, μὲ τὴ στρατηγικὴ σημασία τοῦ ὅρου, δὲν εἶναι ὁ πρῶτος τυχὸν πυροβολισμὸς ποὺ πέφτει κατὰ τὸ πρῶτο ‘θερμό επεισόδιο’ μίας πολεμικῆς ἀντιπαράθεσης εἶναι μία συντονισμένη καὶ ἀκαριαία ἐνέργεια ὅλων τῶν κλάδων τῶν ἐνόπλων δυνάμεων πρὸς ἐκμηδένιση τῶν ζωτικῶν σημείων τοῦ ἐχθρικοῦ πολεμικοῦ δυναμικοῦ, ἰδίως ὅσων ἐμφανίζονται κρίσιμα μέσα στὴ δεδομένη συγκυρία.»

Παναγιώτης Κονδύλης, «Γεωπολιτικὲς καὶ στρατηγικὲς παράμετροι ἑνὸς ἑλληνοτουρκικοῦ πολέμου»
[Οἱ ὑπογραμμίσεις εἶναι δικές μας – ΕΛΛΗΝΙΚΩΣ ΔΙΕΞΕΡΧΟΜΑΙ]

 

ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΠΛΗΡΕΣ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΟΝΔΥΛΗ «Γεωπολιτικὲς καὶ στρατηγικὲς παράμετροι ἑνὸς ἑλληνοτουρκικοῦ πολέμου»
ΕΔΩ:
http://library.antibaro.gr/text/Kondylhs/_Kondylhs_.pdf