ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ – 29/5/1453 : Η ΡΩΜΑΝΙΑ ΠΑΡΘΕΝ

 

ΠΑΡΘΕΝ

Αὐτὲς τὲς μέρες διάβαζα δημοτικὰ τραγούδια,
γιὰ τ’ ἄθλα τῶν κλεφτῶν καὶ τοὺς πολέμους,
πράγματα συμπαθητικὰ· δικά μας, Γραικικά.

Διάβαζα καὶ τὰ πένθιμα γιὰ τὸν χαμὸ τῆς Πόλης
«Πῆραν τὴν Πόλη, πῆραν την· πῆραν τὴν Σαλονίκη».
Καὶ τὴν Φωνὴ ποὺ ἐκεῖ ποὺ οἱ δυὸ ἐψέλναν,
«ζερβὰ ὁ βασιληάς, δεξιὰ ὁ πατριάρχης»,
ἀκούσθηκε κ’ εἶπε νὰ πάψουν πιὰ
«πάψτε παπᾶδες τὰ χαρτιὰ καὶ κλεῖστε τὰ βαγγέλια»
πῆραν τὴν Πόλη, πῆραν την· πῆραν τὴν Σαλονίκη.

Ὅμως ἀπ’ τ’ ἄλλα πιὸ πολὺ μὲ ἄγγιξε τὸ ἆσμα
τὸ Τραπεζούντιον μὲ τὴν παράξενή του γλῶσσα
καὶ μὲ τὴν λύπη τῶν Γραικῶν τῶν μακρυνῶν ἐκείνων
πού ἴσως ὅλο πίστευαν ποὺ θὰ σωθοῦμε ἀκόμη.

Μὰ ἀλοίμονον μοιραῖον πουλὶ «ἀπαὶ τὴν Πόλην ἔρται»
μὲ στὸ «φτερούλιν αθε χαρτὶν περιγραμμένον
κι οὐδὲ στὴν ἄμπελον κονεὺ’ μηδὲ στὸ περιβόλι
ἐπήγεν καὶ ἐκόνεψεν στοῦ κυπαρὶσ’ τὴν ρίζαν».
Οἱ ἀρχιερεῖς δὲν δύνανται (ἤ δὲν θέλουν) νὰ διαβάσουν
«Χέρας υἱὸς Γιανίκας ὲν» αὐτὸς τὸ παίρνει τὸ χαρτί,
καὶ τὸ διαβάζει κι ὀλοφύρεται.
«Σὶτ’ ἀναγνὼθ’ σὶτ’ ἀνακλαὶγ’ σὶτ’ ἀνακροὺγ’ τὴν κάρδιαν.
Ν’ ἀοιλλὴ ἐμᾶς νὰ βάϊ ἐμᾶς ἡ Ρωμανία πάρθεν».

Κωνσταντῖνος Π. Καβάφης (Ἀπὸ τὰ Κρυμμένα Ποιήματα 1877;-1923, Ἴκαρος 1993)

 

 

Διαβᾶστε ἐπίσης τὴν παλαιότερη δημοσίευσή μας (ἄν δὲν τὴν ἔχετε ἤδη διαβάσει) μὲ τίτλο:

«Ἕνα παντοτινὸ μνημεῖο πολιτικοῦ ἤθους: Ἡ θαρραλέα ἀπάντηση τοῦ Κωνσταντίνου Παλαιολόγου στὴν πρόταση τοῦ Μωάμεθ νὰ παραδώσει τὴν Πόλη μὲ ἀντάλλαγμα νὰ γλυτώσει ὁ ἴδιος»

https://ellinikosblog.wordpress.com/2018/05/28/372/

 

 

 

Ἀκολουθεῖ ἀπόσπασμα ἀπὸ ἕνα πεζὸ ποίημα τοῦ Ντίνου Χριστιανόπουλου. Παρόλο ποὺ ἀναφέρεται σὲ ἄλλη ἐποχή  καταδεικνύει τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ ὀρθοδοξία κι ὁ ἑλληνισμὸς ἐπιβιώνουν ἀντάμα μὲ τὰ ἑκατομμύρια τῶν πεθαμένων τους…

 

 

 

Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ

Τὸ 1955, μετὰ τὰ σεπτεμβριανά, ἕνας δημοσιογράφος ρώτησε τὸν Πατριάρχη Ἀθηναγόρα μήπως ἦταν καιρὸς νὰ φύγει τὸ Πατριαρχεῖο ἀπὸ τὴν Κωνσταντινούπολη.

«Γιατί;» εἶπε ὁ Πατριάρχης.

«Μὰ ἔχετε μείνει ἐλάχιστοι ἐδῶ», ἀπάντησε ὁ δημοσιογράφος.

«Πράγματι, μείναμε λίγοι», εἶπε ὁ Πατριάρχης. «Ὅμως ξεχνᾶτε πόσα ἑκατομμύρια εἶναι οἱ πεθαμένοι κάτω ἀπὸ τὰ πόδια μας; Αὐτοὺς δὲν τοὺς ὑπολογίζετε; Μαζὶ μ’ αὐτοὺς εἴμαστε πάρα πολλοί». […]

Ντίνος Χριστιανόπουλος (Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὰ «Πεζὰ Ποιήματα», Ἰανὸς 2012)