ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΣΚΙΕΣ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ

ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΣΚΙΕΣ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ

Ὁ λόγος περὶ ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων πέρασε στὸ ἐπίκεντρο τοῦ πολιτικοῦ λεξιλογίου τῶν τελευταίων δύο δεκαετιῶν. Ἕνας αἰσιόδοξος παρατηρητὴς θὰ μποροῦσε ν’ ἀντλήσει ἀπὸ δῶ τὸ συμπέρασμα ὅτι ἡ πολιτική, μετὰ ἀπὸ τὶς πικρὲς ἐμπειρίες τοῦ αἰῶνα, ἀναλαμβάνει τώρα τὸ ἔργο νὰ διαπλάσει τὸν κόσμο σύμφωνα μὲ ἠθικὲς ἀρχές…

Πρέπει νὰ ἐπισημάνουμε ἐμφατικὰ ὅτι αὐταπατᾶται ὅποιος τυχὸν πιστεύει πὼς ἡ ὀνομαστικὴ ἀξία τῶν ἰδεῶν μπορεῖ νὰ ἐμποδίσει τὴν πολεμική τους χρήση. Ἄν ἦταν ἔτσι, τότε δὲν θὰ εἶχαν γίνει ποτὲ πόλεμοι ἀνάμεσα σὲ ἔθνη ποὺ ὅλα τους ἐνστερνίζονταν εἰλικρινὰ τὴ θρησκεία τῆς ἀγάπης.

Ἡ δυνατότητα μετατροπῆς τῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων σ’ ἕνα νέο πεδίο ἔντασης συνάπτεται μ’ ἕνα κεφαλαιῶδες γεγονός, τὸ ὁποῖο ὅμως ἐλάχιστα γίνεται ἀντιληπτό, γιατὶ ὅλες οἱ πλευρὲς ταυτίζουν αὐθόρμητα τοὺς δικούς τους σκοποὺς μὲ τοὺς σκοποὺς ὁλόκληρης τῆς ἀνθρωπότητας. Πρόκειται γιὰ τὸ γεγονὸς ὅτι μὲ δεδομένη τὴ σημερινὴ συγκρότηση τῆς παγκόσμιας κοινωνίας δὲν μπορεῖ νὰ γίνεται λόγος γιὰ ἀνθρώπινα δικαιώματα stricto sensu. Ἐδῶ δὲν ἐννοοῦμε τὶς «παραβιάσεις τῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων» σὲ πάρα πολλὲς χῶρες, παρὰ ἀναφερόμαστε στὴν ἴδια τὴν οὐσία τοῦ πράγματος. Ἀνθρώπινα δικαιώματα, δηλ. δικαιώματα ποὺ οἱ ἄνθρωποι κατέχουν ἁπλῶς καὶ μόνον ἐπειδὴ κατέχουν τὴν ἀνθρώπινη ἰδιότητα, ἔχουν χειροπιαστὴ ἔννοια καὶ ὑπόσταση μονάχα ἄν μποροῦν νὰ τὰ ἀπολαύσουν πάνω σ’ ὁλόκληρη τὴ γῆ, καὶ μάλιστα στὸν τόπο τῆς ἐλεύθερης ἐπιλογῆς τους καὶ δίχως περιορισμούς, ὅλοι οἱ ἄνθρωποι, μόνο καὶ μόνο χάρη στὸ γεγονὸς ὅτι εἶναι ἄνθρωποι, ἀνεξάρτητα ἀπὸ τὴν προέλευσή τους ἤ ἀπὸ ἄλλες προϋποθέσεις. Ὅσο αὐτὸ δὲν συμβαίνει, ὅσο δηλ. ὁ Κινέζος δὲν ἔχει τὰ ἴδια δικαιώματα στὶς Ἡνωμένες Πολιτεῖες ὅπως ὁ Ἀμερικανός, οὔτε ὅ Ἀλβανὸς τὰ ἴδια δικαιώματα στὴν Ἰταλία ὅπως ὁ Ἰταλός, θὰ μποροῦμε, ἄν δὲν θέλουμε νὰ διαστρεβλώσουμε τὴν ἔννοια τῶν λέξεων, νὰ μιλᾶμε μονάχα γιὰ πολιτικὰ δικαιώματα, ὄχι ὅμως γιὰ ἀνθρώπινα.
Read more

ΓΙΑ ΤΟ ΑΘΛΙΟ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟ

ΓΙΑ ΤΟ ΑΘΛΙΟ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟ

Οἱ δημοσιογράφοι, εἶναι σήμερα τὸ πραγματικὸ ὄπιο τῶν Λαῶν! Εἶναι ὄργανα πειθήνια τῶν σημερινῶν «ἀξιῶν», ἰδεολογιῶν καὶ τῶν συστημάτων ποὺ τὶς παράγουν. Εἶναι οἱ μεγαλύτεροι φορεῖς τοῦ Ἰσοπεδωτισμοῦ καὶ τῆς παρακμῆς. Εἶναι ἐπαγγελματίαι διαστρεβλωταὶ τῶν ψυχῶν καὶ τῶν ἐγκεφάλων. Εἶναι οἱ πλύστρες τῶν ἐγκεφάλων!Κατ’ εὐθεῖαν ὄργανα τῶν ἀρνητικῶν κατεστημένων, εἴτε τοῦ ἑνὸς εἴτε τοῦ ἄλλου ἀπὸ τὰ δύο ἐπικρατοῦντα, εἶναι ὄργανα τῶν κυβερνήσεων, ὅπως καὶ τὰ ἐπαγγελματικὰ «ἐργαλεῖα» τους: τὰ μέσα μαζικῆς ἀν-ημερώσεως. Δευτερογενῆ ἐξαρτήματα τῶν δυνάμεων τῆς παρακμῆς, εἶναι οἱ «ἱμάντες μεταδόσεως καὶ ἐπαναφορᾶς» μεταξὺ τῶν ἀρνητικῶν κατεστημένων καὶ τῶν μαζῶν ποὺ ποδηγετοῦνται ἀπ’ αὐτά, μέσω αὐτῶν τῶν ἰδίων. Συχνὰ χωρὶς συνείδησι, χωρὶς εὐθιξία, χωρὶς μόρφωσι ἤ μὲ ὑποτυπώδη, χωρὶς δεοντολογία καὶ πνευματικὴ ἐντιμότητα, ἀναξιοπρεπεῖς καὶ ἰταμοὶ στὸ κάθε εἴδους προνόμιά τους, ἀνεβαίνουν τὰ σκαλοπάτια τῶν ἀρνητικῶν κατεστημένων ἔρποντας, γλύφοντας καὶ μὲ τὰ κέρατά τους σὰν τὰ σαλιγκάρια. Ὅπως αὐτά, κρύβονται στὴν βροχὴ καὶ στὴν κακοκαιρία καὶ βγαίνουν μόλις αὐτὲς περάσουν γιὰ νὰ συνεχίσουν τὴν «ἐργασία» μὲ τὴν ὁποίαν εἶναι ἐπιφορτισμένοι. Ἀφομοιωμένοι καὶ σὲ στενὴ παρασιτικὴ συμβίωσι μὲ ὅ,τι ὑποτίθεται ὅτι καταγγέλλουν, εἶναι πολλὲς φορὲς ἕτοιμοι γιὰ ὁτιδήποτε καὶ γιὰ ὁποιονδήποτε, φθάνει νὰ ὑπάρχη ὄφελος. Μαζὶ μὲ τοὺς ἄμεσους προϊσταμένους τους, τοὺς ἰδιοκτῆτες τῶν μέσων ἐνημερώσεως, κρύβονται πίσω ἀπὸ τὸ προσωπεῖο τοῦ «ἐπαγγελματισμοῦ», τοῦ «βιοπορισμοῦ» καὶ τῆς «ἐλευθεροτυπίας» καὶ ἀποτελοῦν «ἀντάξια ζεύγη» ὅ ἕνας γιὰ τὸν ἄλλο. «Καταπίνουν τὴν κάμηλο καὶ διυλίζουν τὸν κώνωπα», ἰδίως ὅταν πρόκειται γιὰ πολιτικοὺς σκοπούς, διαμορφώνοντας καὶ παραμορφώνοντας τὶς μᾶζες κατὰ τὸ δοκοῦν τῆς «φωνῆς τοῦ κυρίου τους». Ἐπωφελούμενοι ἀπὸ τὴν «ἀνάγκη» τῶν ψευδοηγετῶν-οὐραγῶν τοῦ πολιτικοῦ συστήματος τῆς Δύσεως, νὰ «ἀρέσουν» πάση θυσία στὶς μᾶζες καὶ πρῶτα στοὺς αὐτοχειροτονήτους αὐτοὺς φορεῖς διαμορφώσεως τῆς λεγομένης «κοινῆς γνώμης», αὐτοχειροτονοῦνται τυραννίσκοι, γιὰ τοὺς ὁποίους ἡ σπίλωσις ὀνομάτων, προσώπων ἤ πραγμάτων, ἡ ἀναπόδεικτη καὶ ἀστοιχείωτη κατηγορία, ἡ διαστροφὴ τῆς ἀλήθειας, ἡ προαγωγὴ χαμηλῶν καὶ ἀνομολογήτων ἐνστίκτων εἶναι ὅπλα καθημερινῆς σχεδὸν τρομοκρατήσεως καὶ ὄργανα ἀποκτήσεως δυνάμεως. Σοβαροφανεῖς ἤ ἀνεκδοτικοί, εἶναι «ἴδια γεύσις» παρακμῆς. Μόλις ὅμως ἀντιληφθοῦν κίνδυνο καὶ στιβαρὴ ἐπιβολή, μεταλλάσσονται σὲ πειθήνια ὄργανα καὶ δουλοπρεπεῖς ἐκτελεστὰς τῶν ἰσχυρῶν τῆς πολιτικῆς καταστάσεως, ὅπως π.χ. στοὺς σοσιαλμαρξιστικοὺς ὁλοκληρωτισμούς…

 
Ἀνδρέας Δενδρινός, Ἡ ἔννοια τῆς ἐπαναστάσεως, σ. 196-197, ἐκδόσεις «Ἐλεύθερη Σκέψις», Ἀθῆναι, 1980
Ὁ τίτλος τῆς παραγράφου εἶναι δικός μας (ΕΛΛΗΝΙΚΩΣ ΔΙΕΞΕΡΧΟΜΑΙ)

ΑΥΤΟ ΗΤΑΝ ΠΑΝΤΑ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΑΥΤΑ ΗΤΑΝ ΠΑΝΤΑ ΤΑ ΜΙΣΘΑΡΝΑ ΟΡΓΑΝΑ ΤΟΥ

ΑΥΤΟ ΗΤΑΝ ΠΑΝΤΑ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΑΥΤΑ ΗΤΑΝ ΠΑΝΤΑ ΤΑ ΜΙΣΘΑΡΝΑ ΟΡΓΑΝΑ ΤΟΥ

Ἐπῆγα εἰς τὴν Τριπολιτσὰ διὰ νὰ περάσω ἕνα δύο μῆνες, διότι ἐφοβήθηκα νὰ μὴν ἀρρωστήσω ἀπὸ τὴν κάψα εἰς τὸ Ἀνάπλι. Ἐπῆγα εἰς τὴν Τριπολιτσά, ἀποκεῖ ἐπὴγα εἰς ἕνα πανηγύρι τῆς Ἁγίας Μονῆς, ὅπου ἐπήγαινα κάθε χρόνο ὅτι εἶναι ἰδιοκτησία μου. Ὁπίσω εἰς τὸ Ἀνάπλι οἱ ραδιοῦργοι δὲν ἔλειψαν νὰ παρασταίνουν εἰς τὴν Κυβέρνησιν, ὅτι ὁ Κολοκοτρώνης κάνει συνελεύσεις καὶ ἄλλαις παρόμοιαις ψευτιαῖς. Ὁ Ζωγράφος ὅπου ἦτον νομάρχης τῆς Ἀρκαδίας (τόσον καὶ ὁ Μάνος ὁποῦ ἦτον διευθυντὴς), καὶ ἄν ἦτον τίποτε ἔπρεπε νὰ τὸ ἠξευρῃ αὐτός, ἐπῆγε εἰς τὴν Ἀντιβασιλεία καὶ ἐπληροφόρησε, ὅτι ὅλα αὐτὰ ἦτον ψέμματα. Ἐγύρισα ὀπίσω εἰς τὸ Ἀνάπλι, ἐπῆγα ἐχαιρέτισα τὸν Βασιλέα, τὴν Ἀντιβασιλείαν, τοὺς εἶδα μουδιασμένους, πλὴν δὲν ἐκατάλαβα τίποτες. Ἔμεινα εἰς τὸ περιβόλι μου. Ἐκεῖ ἦλθαν τὴν νύχτα εἰς τὰς 7 Σεπτεμβρίου, καὶ μὲ πῆρε ὁ Κλεώπας μοίραρχος μὲ σαράντα χωροφύλακας καὶ μὲ ἐπῆγε εἰς τὸ Ἴτς Καλὲ καὶ μ’ ἐπαράδωσε εἰς τὸν φρούραρχον καὶ μ’ ἔβαλαν ἕξη μῆνες μυστικὴ φυλακή, χωρὶς νὰ ἰδῶ ἄνθρωπον, ἐκτὸς τοῦ δεσμοφύλακα. Δὲν ἤξευρα τί γίνεται διὰ ἕξη μῆνες, οὔτε ποιός ζῆ, οὔτε ποιός ἀπέθανε, οὔτε ποῖον ἔχουν εἰς τὴν φυλακήν. Διὰ τρεῖς ἡμέραις δὲν ἤξευρα πὼς ὑπάρχω, μοῦ ἐφαίνετο ὄνειρο, ἐρωτοῦσα τὸν ἑαυτόν μου ἄν ἤμουν ἐγὼ ὁ ἴδιος ἤ ἄλλος κανείς, δὲν ἐκαταλάβαινα διατί μὲ ἔχουν κλεισμένο.

Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, Ἀπομνημονεύματα

Η ΕΘΝΙΚΗ ΜΑΣ ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ

Η ΕΘΝΙΚΗ ΜΑΣ ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ

Ὅταν ὁμιλῶμεν περὶ τῆς ἐθνικῆς ἰδεολογίας τοῦ Ἑλληνισμοῦ, δὲν δυνάμεθα νὰ ἐφαρμόσωμεν στατιστικὰς μεθόδους, ἐξακριβώνοντας τί ἕκαστος φρονεῖ, οὔτε νὰ χρησιμοποιήσωμεν τὸ σύστημα τοῦ ἰνστιτούτου Γκάλλοπ δηλαδὴ νὰ ἐρωτήσωμεν μίαν ὁμάδα καὶ ἀπὸ τὰς ἀπαντήσεις ποὺ θὰ δώση ἡ πλειοψηφία τῆς ὁμάδος νὰ ἀχθῶμεν εἰς συμπεράσματα περὶ τῆς γνώμης τοῦ συνόλου.
Αἱ ἀμερικανικαὶ αὐταὶ μέθοδοι πιθανὸν νὰ δύνανται ν’ ἀποδώσουν ὅταν τὸ θέμα ἐπὶ τοῦ ὁποίου ζητεῖται ἡ ἀπάντησις εἶναι «ἀμερικανικὸν» καὶ ἀνάγεται εἰς προβλήματα τῆς στοιχειώδους ζωῆς, εἶναι ἀνίκανοι ὅμως νὰ δώσουν μίαν ἀπάντησιν εἰς πνευματικὰ ζητήματα καὶ μάλιστα εἰς τὸ πνευματικώτατον καὶ ὑψηλότατον τῶν ζητημάτων, ποία εἶναι δηλαδὴ ἡ Ἰδεολογία τοῦ Ἔθνους καὶ μάλιστα τοῦ Ἑλληνικοῦ.
Τὴν ἰδεολογίαν τοῦ Ἔθνους θὰ τὴν ἀρυσθῶμεν ἀπὸ τὴν ἱστορίαν καὶ ὄχι ἀπὸ τὰς γνώμας τοῦ α’ ἤ τοῦ β’ λογοτέχνου ἤ δημοσιογράφου.
Λέγοντες δὲ ἱστορίαν δὲν ἐννοοῦμεν τὰς κοιλάδας καὶ τὰ τέλματα ἀλλὰ τὰς ὑψηλοτάτας κορυφὰς τοῦ ἱστορικοῦ γίγνεσθαι, ὅπου φαίνεται ἡ ψυχὴ τοῦ Ἔθνους εἰς ὅλην της τὴν λαμπρότητα καὶ εἰς ὅλον της τὸ μεγαλεῖον. Διήκουσα γραμμὴ τῆς ἑλληνικῆς ἱστορίας ἀφ’ ἧς ὁ Φίλιππος καὶ Ἀλέξανδρος συνέλαβον τὴν ἰδέαν ἑνὸς ὄχι μόνον ἐθνικῶς ἀλλὰ καὶ πολιτικῶς ἡνωμένου Ἑλληνισμοῦ εἶναι ἡ Μεγάλη Ἰδέα ἡ ὁποία ἀποτελεῖ τὴν βάσιν καὶ τὴν σπονδυλικὴν στήλην τῆς ἑλληνικῆς ἱστορίας. Θεωρητικῶς συλλαμβάνει τὴν Μεγάλην Ἰδέαν, πρῶτος ὁ Ἀριστοτέλης καὶ τὴν διατυπώνει εἰς τὸ περίφημον χωρίον τῶν «Πολιτικῶν» (uz, vi). «Τὸ δὲ τῶν Ἑλλήνων γένος ὥσπερ μεσεύει κατὰ τοὺς τόπους, οὕτως ἀμφεῖν μετέχει. Καὶ γάρι ἔνθυμον καὶ διανοητικὸν ἐστιν· διόπερ ἐλεύθερον τε διατελεῖ καὶ βέλτιστα πολιτευόμενον καὶ δυνάμενον ἄρχειν πάντων, μιᾶς τυγχάνον πολιτείας». [Τὸ ἑλληνικὸ γένος ὅμως, ἐπειδὴ ζεῖ σὲ τόπους ποὺ ἀπὸ γεωγραφικὴ ἄποψη βρίσκονται στὴ μέση, διαθέτει τὶς ἀρετὲς καὶ τῶν δύο. Δηλαδή, ἔχει δυνατὴ ψυχὴ καὶ ὀξὺ νοῦ καὶ γιὰ τοῦτο καὶ ἐλεύθερο εἶναι καὶ ἄριστη πολιτικὴ ζωὴ διάγει κι ἔχει τὴ δύναμη νὰ κυριαρχήσει πάνω σὲ ὅλους, ἄν ἑνωθεῖ πολιτειακά. Ἀριστοτέλης, Ἅπαντα, Τρίτος Τόμος, «Πολιτικά», Βιβλία Ζ΄, Η΄, Θ΄, ἐκδόσεις «Κάκτος», Ἀθήνα, 1992.]
Read more

ΧΑΡΑΚΤΗΡΑΣ ΚΑΙ ΕΠΙΔΡΑΣΕΙΣ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ ΣΤΗ ΔΕΚΑΕΤΙΑ ΤΟΥ 1960 ΚΑΙ ΤΟΥ 1970

ΧΑΡΑΚΤΗΡΑΣ ΚΑΙ ΕΠΙΔΡΑΣΕΙΣ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ ΣΤΗ ΔΕΚΑΕΤΙΑ ΤΟΥ 1960 ΚΑΙ ΤΟΥ 1970

Ἡ πολιτισμικὴ ἐπανάσταση τῆς δεκαετίας τοῦ 1960 καὶ τοῦ 1970 ἀγκάλιασε -κι αὐτὸ εἶναι ἐνδεικτικὸ- ὅσα ἔθνη εἶχαν προχωρήσει περισσότερο στὸν δρόμο πρὸς τὴ μαζικὴ δημοκρατία καὶ ἄφησε στὴ ζωή τους ἴχνη ἐξ ἴσου βαθιὰ ὅσο καὶ οἱ ἴδιες οἱ αἰτίες τῆς πολιτισμικῆς ἐπανάστασης. Στὴν ἐπανάσταση τούτην ἐκφραζόταν ἡ ἀνάγκη τῆς ὡριμασμένης στὸ μεταξὺ μαζικῆς δημοκρατίας νὰ ἀπαλλαγεῖ ἀπὸ τὰ κοινωνικά, ἰδεολογικὰ καὶ ψυχολογικὰ κατάλοιπα τῆς ἀστικῆς ἐποχῆς καί, ἀντίστοιχα, νὰ βοηθήσει τὴν ἀποσαφήνιση καὶ τὴν ἐπιβολὴ τῶν στάσεων ζωῆς καὶ τῶν νοοτροπιῶν ἐκείνων ποὺ ἀνταποκρίνονται περισσότερο στὸν τρόπο λειτουργίας τῆς μαζικῆς δημοκρατίας. Αὐτὸ βέβαια γίνεται προφανὲς μονάχα ὅταν κανεὶς δὲν πάρει στὴν ὀνομαστική τους ἀξία τὰ φλογερὰ συνθήματα τῆς πολιτισμικῆς ἐπανάστασης, ἀλλὰ ἐρευνήσει τὴν ἀντικειμενική τους λειτουργία καὶ ἐπίδραση πάνω σὲ φίλους καὶ ἐχθρούς. Μιὰ μακροπρόθεσμη συνέπεια τῆς πολιτισμικῆς ἐπανάστασης μεταξὺ ἄλλων εἶναι καὶ ἡ σημερινὴ συζήτηση γιὰ τὸ μεταμοντέρνο, στὴν ὁποία ἐπίσης ἐκφράζονται, μὲ λόγους λίγο ἤ πολύ ὑψιπετεῖς, ἐπιθυμίες καὶ ἰδεολογήματα τῆς ὡριμασμένης καὶ ὁλότελα ἀποκομμένης πιὰ ἀπὸ τὴν ἀστικὴ σκέψη μαζικῆς δημοκρατίας. Οἱ σκοποί τῆς κανονιστικὰ ἐννοούμενης μεταμοντέρνας τάσης -πρὸ παντὸς ἡ κατάργηση τῶν ἄλλοτε δεσμευτικῶν ἱεραρχιῶν, οἱ ὁποῖες καθαγιάζονταν μὲ τὴν κυριαρχία τοῦ Λόγου καὶ τῆς ταυτότητας πάνω στὴ φαντασία καὶ στὴ διαφορά, ἡ γεφύρωση τοῦ χάσματος ἀνάμεσα σὲ κουλτούρα τῶν ἐλὶτ καὶ κουλτούρα τῆς μάζας, ἡ διεύρυνση τῶν δυνατοτήτων τῆς συνείδησης πέρα ἀπὸ τὸ ἀπολλώνιο στοιχεῖο καὶ πρὸς τὴν κατεύθυνση τοῦ διονυσιακοῦ κτλ. -ἀνήκουν ἀρχικὰ στὶς ἰδέες τῆς πολιτισμικῆς ἐπανάστασης καὶ ἁπλῶς θεωρητικοποιήθηκαν μετὰ τὴν ἐξασθένισή της, ἐν μέρει γιὰ νὰ ἐξαγιασθοῦν καὶ ἐν μέρει γιὰ νὰ ἐνεργοποιηθοῦν καὶ πάλι.
Read more

Η ΨΥΧΙΚΗ ΑΠΑΘΛΙΩΣΗ ΤΩΝ ΣΥΓΧΡΟΝΩΝ ΚΟΙΝΩΝΙΩΝ ΤΗΣ ΠΑΡΑΚΜΗΣ

Η ΨΥΧΙΚΗ ΑΠΑΘΛΙΩΣΗ ΤΩΝ ΣΥΓΧΡΟΝΩΝ ΚΟΙΝΩΝΙΩΝ ΤΗΣ ΠΑΡΑΚΜΗΣ

ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

Μὴ μπορῶντας νὰ προσαρμοσθῆ πλέον σ’ ἕνα κόσμο ποὺ δὲν καταλαβαίνει καὶ ὁ ὁποῖος δὲν τὸν καταλαβαίνει, οὔτε τὸν ὑπολογίζει, μὴ ἔχοντας κανένα ψυχικὸ ἤ ἰδεατὸ ἀγκυροβόλιο ἤ κριτήριο, ἀντιμετωπίζοντας μιὰ ὀργανωμένη συμβίωσι -μιὰ κοινωνία- ποὺ οὔτε ὀργανωμένη εἶναι πλέον σὲ ἀνθρώπινα καὶ φυσικά «Ὀργανικὰ πλαίσια», οὔτε συμβίωσις εἶναι, ὁ Ἐξατομισμένος Ἄνθρωπος βυθίζεται στὴν Ἀνεξίσωσι, ἀντιδρᾶ σπασμωδικά, χάνει τὶς βιολογικὲς καὶ ψυχονευρωτικὲς ἱκανότητες καὶ δυνατότητές του καὶ ἐρειπώνεται ἐσωτερικά, δηλαδὴ βυθίζεται στὴν Παρακμή…
Ἄλλος ἀρχίζει ἀπὸ τὴν Ἄρνησι, τὴν κατηγορηματικὴ ψυχικὴ ἄρνησι τῆς πραγματικότητος, ποὺ τὸν συντρίβει. Ἀρνεῖται τὴν προσπάθεια ταξινομήσεως καὶ κρίσεως, καθὼς καὶ τοὺς ρυθμοὺς ποὺ τοῦ ἐπιβάλλονται. Κλείνεται σ’ ἕνα «δικό του κόσμο», καὶ περιορίζεται στὸ νὰ «νομίζη» ὅτι τὰ «πράγματα ἦταν πάντα ἔτσι», ὀχυρωμένος πίσω ἀπὸ ἕτοιμες φράσεις καὶ ἀπαντήσεις, ποὺ καμμία σχέσι μὲ τὴν πραγματικότητα καὶ τὴν λογικὴ δὲν ἔχουν. Καὶ ὅταν, κάποτε, ἀναγκασθῆ ἐκ τῶν πραγμάτων νὰ ἀντιμετωπίση τὴν ἀλήθεια, τὸ ἀποτέλεσμα εἶναι καταστροφικό…
Ἄλλος προχωρεῖ (εὐφημισμὸς!) στὴν ἐξειδίκευσι, ὅπου νομίζει ὅτι «ἀκολουθεῖ» τὸν ρυθμό, ἀλλὰ τὸν ἀκολουθεῖ μόνο στὸν στενὸ τομέα τους, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ ἔχη πλήρη καὶ θεληματικὴ ἄγνοια γιὰ ὅλα τὰ ἄλλα καὶ νὰ προσπαθῆ ἀπελπισμένα «νὰ ἀγνοήση» τὴν στυγνὴ πραγματικότητά τους. Ἔτσι π.χ. βλέπει κανεὶς τὴν ἐπιστημονικὴ καὶ πνευματικὴ ἤ τὴν πολιτικὴ «ἡγεσία τοῦ Μεταιχμίου» νὰ εἶναι ὄχι μόνο ἀνίκανη γιὰ μία γενικὴ ἐπισκόπησι καὶ ἀνάλογη ἀντιμετώπισι, ἀλλὰ νὰ ἠδονίζεται στὸν στρουθοκαμηλισμό! Ἐπιστήμονες ποὺ ἀρνοῦνται νὰ ἰδοῦν ποῦ ὁδηγοῦν οἱ «νεωτερισμοί» τους, καθηγηταὶ ποὺ ἀρνοῦνται νὰ συνειδητοποιήσουν ποῦ ὁδηγοῦν τοὺς νέους τους, διανοούμενοι ποὺ ἀρνοῦνται νὰ ἀντιμετωπίσουν τὰ προβλήματα ποὺ θέτουν κατὰ παραγγελίαν (!), οἰκονομολόγοι ποὺ ἀρνοῦνται νὰ παραδεχθοῦν τὴν καταστροφὴ ποὺ ἔφεραν ἤδη οἱ «εἰδικευμένες σὲ ἀμάθεια θεωρίες» τους, πολιτικοί, τέλος, ποὺ ἀρνοῦνται νὰ ἀπαγκιστρωθοῦν ἀπὸ τὶς καταστροφικὲς πολιτικοκοινωνικὲς θεωρίες τους ποὺ ἔφεραν ἀκριβῶς τὸ Μεταίχμιο, γιατὶ κανείς τους δὲν «ξέρει» τίποτε ἄλλο, τίποτε γενικώτερο, γιατὶ στερεῖται ὁλοκληρωμένης Κοσμοθεωρίας καὶ Βιοθεωρίας, γιατί, κατὰ βάθος, δὲν εἶναι παρὰ ἕνας Εἰδικευμένος Ἀρνητής!
Read more

«ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ» ΚΑΙ ΠΛΑΝΗΤΙΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΚΑΤΑΝΟΜΗΣ

«ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ» ΚΑΙ ΠΛΑΝΗΤΙΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΚΑΤΑΝΟΜΗΣ

Τὰ «ἀνθρώπινα δικαιώματα» εἶναι πολιτικὸ ἐργαλεῖο μέσα σὲ μιὰν πλανητικὴ κατάσταση, ἡ πυκνότητα τῆς ὁποίας καθιστᾶ βέβαια ἀπαραίτητη τὴ χρήση οἰκουμενιστικῶν ἰδεολογημάτων, μέσα στὴν ὁποία ὅμως ἡ δεσμευτικὴ ἑρμηνεία τῶν ἰδεολογημάτων αὐτῶν συνεχίζει νὰ ἐναπόκειται στὶς διαθέσεις καὶ στὰ συμφέροντα τῶν ἰσχυροτέρων ἐθνῶν. Τὰ «ἀνθρώπινα δικαιώματα» ὑπόκεινται στὴν ἐπαμφοτερίζουσα λογικὴ αὐτῆς τῆς κατάστασης καὶ ἀντικατοπτρίζουν τὶς ἀντιφάσεις καὶ τὶς ἐντάσεις ποὺ σημαδεύουν κατὰ τρόπο δραματικὸ τὴν παγκόσμια κοινωνία. Γι’ αὐτὸ ὁ ἀγῶνας γιὰ τὴν ἑρμηνεία τους ἀναγκαστικὰ θὰ μετατραπεῖ σ’ ἕναν ἀγῶνα μεταξὺ ἀνθρώπων γύρω ἀπὸ ὅ,τι θεωρεῖ ἑκάστοτε ὁ καθένας τους ὡς δικό του ἀναφαίρετο δικαίωμα. Αὐτὸς ὁ ἀγῶνας περὶ ἑρμηνείας ἔχει ἀρχίσει ἀπὸ καιρὸ ἀνάμεσα σὲ «Βορρᾶ» καὶ «Νότο» ἤ «Δύση» καὶ «Ἀνατολὴ», καὶ ὀξύνεται στὸν βαθμὸ ὅπου τὰ δισεκατομμύρια τοῦ «Νότου» ἤ τῆς «Ἀνατολῆς» ἑρμηνεύουν ὄχι τυπικά, παρὰ ὑλικὰ τὰ «ἀνθρώπινα δικαιώματα», ἀπαιτῶντας μιὰν οὐσιαστικὴ ἀνακατανομὴ τοῦ παγκοσμίου πλούτου χωρὶς νὰ τοὺς ἐνδιαφέρει ἡ ἠθικὴ τῶν χορτασμένων. Ὅπως ἡ ἐσωτερικὴ λογικὴ τοῦ «ἐλευθέρου ἐμπορίου», ἔτσι καὶ ἡ ἐσωτερικὴ λογικὴ τῶν «ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων» θὰ στραφεῖ σύντομα ἐναντίον τῆς Δύσης, καὶ τότε αὐτὴ θὰ ἐγκαταλείψει τὶς σημερινὲς ἰδεολογικές της θέσεις. Εἶναι βέβαια πολὺ ἀμφίβολο ἄν, καὶ ἔτσι ἀκόμα, θὰ μπορέσει νὰ κερδίσει τοὺς τρομακτικοὺς ἀγῶνες κατανομῆς, οἱ ὁποῖοι θὰ συγκλονίσουν τὸν 21ο αἰῶνα.

Παναγιώτης Κονδύλης, Ἀπὸ τὸν 20ὸ στὸν 21ο αἰῶνα

 

ΓΚΥΣΤΑΒ ΛΕ ΜΠΟΝ: ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΞΕΝΟΥΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ

ΓΚΥΣΤΑΒ ΛΕ ΜΠΟΝ: ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΞΕΝΟΥΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ

«Ἡ βαρύνουσα ἐπίδραση τῶν ξένων ἀποτελεῖ ἀλάνθαστα διαλυτικὸ στοιχεῖο γιὰ τὴν ὕπαρξη τῶν Κρατῶν. Ἀφαιρεῖ ἀπὸ ἕνα λαὸ ὅ,τι πιὸ πολύτιμο ἔχει: τὴν ψυχή του. Ὅταν οἱ ξένοι ἔγιναν πολλοὶ στὴ ρωμαϊκὴ αὐτοκρατορία, ἔπαψε νὰ ὑπάρχει. Ὑποθέστε ἕνα ἔθνος ὅπως τό δικό μας, ὅπου ὁ πληθυσμός παρακμάζει, περιτριγυρισμένο ἀπό χῶρες τῶν ὁποίων ὁ πληθυσμός αὐξάνει συνεχῶς. Ἄν ἀνεχθοῦμε τὴν μετανάστευση αὐτῶν τῶν ξένων λαῶν, θὰ εἶναι τελικὰ ὀλέθρια. Καθόλου στρατιωτικὴ θητεία, λίγοι ἤ καθόλου φόροι, μιὰ ἐργασία πιὸ εὔκολη καὶ πιὸ ἀποδοτικὴ ἀπ’ ὅ,τι στὴ γενέθλια χώρα τους. Οἱ δισταγμοί τους εἶναι ἀκόμη λιγώτεροι, ἀπ’ τὴ στιγμή ποὺ ἡ ἐκλογὴ μεταξύ τῶν διαφόρων χωρῶν δὲν τοὺς εἶναι ἐπιτρεπτή, ἐφ’ ὅσον ὅλοι οἱ ἄλλοι τοὺς ἀπωθοῦν. Ἡ εἰσβολὴ ξένων μαζῶν γίνεται, στὴν περίπτωση αὐτή, πολὺ ἐπίφοβη, ἐφ’ ὅσον αὐτοὶ ποὺ μεταναστεύουν εἶναι, φυσικά, τὰ κατώτερα στοιχεῖα, ποὺ εἶναι ἀνίκανα νὰ καλύψουν τίς ἀνάγκες τους στὴ δική τους πατρίδα. Οἱ ἀνθρωπιστικές μας ἀρχές μᾶς καταδικάζουν νὰ ἀνεχόμαστε μιὰ διογκούμενη εἰσβολὴ ξένων…
Ποιά μπορεῖ νὰ εἶναι ἡ ἑνότητα ἑνὸς λαοῦ ἤ ἁπλά ἡ ὕπαρξη του, κάτω ἀπὸ παρόμοιες συνθῆκες;
Οἱ χειρότερες ἑκατόμβες στὰ πεδία τῶν μαχῶν, θὰ ἦταν ἄπειρα προτιμότερες ἀπὸ τέτοιου εἴδους εἰσβολές.
Ὑπάρχει ἕνα πολὺ ἀλάνθαστο ἔνστικτο, ποὺ δίδασκε στοὺς ἀρχαίους τὸ φόβο τῶν ξένων. Γνώριζαν καλὰ ὅτι ἡ ἀξία μιᾶς χώρας δὲν μετράται μὲ βάση τὸν ἀριθμὸ τῶν κατοίκων της, ἀλλὰ μὲ βάση τὸν ἀριθμό των πολιτῶν της…
Ὅσον ἀφορᾶ τοὺς Ἄραβες, ἔχω ἤδη ἀναφέρει τὴν περίπτωση τῶν 4.000 ὀρφανῶν τοῦ καρδιναλίου Lavigerie. Ἀναθρεμμένα στοὺς κόλπους τῆς χριστιανικῆς θρησκείας, καὶ χωρὶς καμία ἐπαφὴ μὲ τοὺς ἰθαγενεῖς, τὰ ὀρφανὰ αὐτὰ στὴν τεράστια πλειοψηφία τους ἐπέστρεψαν, μόλις ἐνηλικιώθηκαν, στὸν ἰσλαμισμό».

Γκυστᾶβ Λέ Μπόν, Πολιτικὴ Ψυχολογία καὶ Κοινωνικὴ Ἄμυνα, μτφ. Γιαννόπουλος Δημήτρης, ἐκδόσεις «Ζῆτρος», 1998

Η ΑΝΑΓΚΗ ΤΟΥ ΝΑΔΙΡ

Η ΑΝΑΓΚΗ ΤΟΥ ΝΑΔΙΡ

Οἱ Νόμοι τῆς Ἐξελίξεως, ὡς Νόμοι τῆς Φύσεως, ἔχουν αὐστηροὺς καὶ νομοτελειακοὺς κανόνες, οἱ ὁποῖοι διέπουν ὅτι ἔχει σχέσι μὲ τὴν Φύσι, δηλαδὴ οὐσιαστικὰ τὰ πάντα.
Ἕνας ἀπὸ αὐτοὺς εἶναι ὁ Νόμος τῆς Ἀντεπιλογῆς, δηλαδὴ ἡ πλήρως ἀποδεδειγμένη ἀνικανότης τοῦ Ἀντικειμένου νὰ προσαρμοσθῆ μὲ τὶς μεταβολὲς τοῦ περιβάλλοντός του, μεταβολὲς ποὺ χαρακτηρίζουν ἀκριβῶς τὴν ἔννοιαν τῆς Ἐξελίξεως.
Ὅταν ἡ ἀπόδειξις αὐτὴ ἔχει δοθῆ, τὸ Ἀντικείμενο αὐτὸ γίνεται ἀντίθετο μὲ τοὺς Φυσικοὺς Νόμους, γίνεται Ἀφύσικο καὶ ἡ Φύσις τὸ καταδικάζει τελεσίδικα, ἐφ’ ὅσον ὁ βασικώτερος νόμος της εἶναι ὁ Νόμος τῆς Ἰσορροπίας καὶ ὁτιδήποτε Ἀφύσικο, ἀπειλεῖ τὴν ἰσορροπία αὐτή.
Ἡ καταδίκη τῆς Φύσεως εἶναι καὶ αὐτὴ ἐξελικτικὴ καὶ βαθμιαία. Στὴν δημιουργία τῆς Ἀνεξισώσεως, ἀπαντᾶ μὲ τὴν δημιουργία τῆς Παρακμῆς καὶ τῶν γνωστῶν πλέον φαινομένων της. Τὰ ἑπόμενα στάδια εἶναι ἡ ἐξέλιξις τῆς παρακμῆς σὲ ὅλο καὶ ἀρνητικώτερα ἐπίπεδα, μέχρις ὅτου τὸ Ἀφύσικο Ἀντικείμενο φθάση στὸ ἔσχατο στάδιο, τὸ Ναδίρ.
Καὶ τότε ἐπέρχεται ὁ βίαιος συνήθως, ἀλλὰ πάντως ἀπότομος θάνατός του…
Αὐτὴ ἡ ἴδια ἡ διαπίστωσις τῆς Παρακμῆς ἑνὸς Ἀντικειμένου ὑποδηλοῖ τὸ Ἀφύσικό του καὶ τὴν ἀδυσώπητη νομοτέλεια τῆς ἀρνητικῆς ἐξελίξεώς του.
Καὶ εἶναι γεγονὸς ὅτι οἱ σημερινὲς Κοινωνίες, εἶναι Κοινωνίες Παρακμῆς. Εἶναι δηλαδὴ Ἀφύσικες, σὲ σύγκρουσι καὶ σὲ ἀνεξίσωσι μὲ τοὺς Φυσικοὺς Νόμους. Συνεπῶς, ἡ Νομοτέλεια τῆς Ἐξελίξεώς τους εἶναι Ἀρνητικὴ καὶ ἀποτελεῖ ἁπλῶς θέμα χρόνου ἡ ἔλευσις τοῦ Ναδὶρ καὶ ἡ ἐξαφάνισίς τους.
Μὲ τὴν Ἐπιτάχυνσι ποὺ χαρακτηρίζει καὶ τὰ φαινόμενα καὶ τὶς ἐξελίξεις, ἡ στιγμὴ αὐτὴ εἶναι πολὺ κοντά, ἀνεξάρτητα ἀπὸ τὸ ἄν αὐτὸ γίνεται ἀντιληπτὸ ἤ ὄχι! Ἀποτελεῖ ἄλλωστε καὶ αὐτὸ μιὰ μορφὴ Φυσικοῦ Νόμου, τὰ ἀντικείμενα μιᾶς φυσικῆς καταδίκης νὰ μὴν ἀντιλαμβάνωνται, ὡς τὴν τελευταῖα στιγμή, τὴν Ἔλευση τοῦ Μοιραίου. Ὅπως ἀκριβῶς ὁ κάθε ἄνθρωπος δὲν καταλαβαίνει, δὲν θέλει νὰ καταλάβη τὸν θάνατό του ὡς τὶς τελευταῖες στιγμές τους, ἔτσι καὶ τὰ συγκροτήματα ἀνθρώπων, οἱ Κοινωνίες, δὲν μποροῦν, δὲν θέλουν νὰ τὸν ἀντιληφθοῦν.
Τὸ συμπέρασμα τῆς ἀναλύσεως τῶν φαινομένων τοῦ Μεταιχμίου εἶναι σαφές: Οἱ σημερινὲς μορφὲς τῶν Κοινωνιῶν, μὲ τὶς δομὲς καὶ τὶς ὑποδομές τους, ἔχουν ὅλα τὰ χαρακτηριστικὰ τῶν τελευταίων σταδίων τῆς Ἀρνητικῆς Ἐξελίξεως. Βρίσκονται στὸ ἀμέσως πρὶν ἀπὸ τὸ σημεῖο τοῦ Ναδὶρ στάδιο. Ἀνεξάρτητα ἀπὸ τὴν δυνατότητα ἀντιλήψεώς τους (ἀναγκαστικὰ μειωμένης κι αὐτῆς λόγω τῆς παρακμῆς τους) ἡ Νομοτέλεια εἶναι ἀδυσώπητη: Θὰ συνεχίσουν τὴν Ἀρνητικὴ Ἐξέλιξί τους ὡς τὴν Μοιραία Στιγμή. Τὰ ἤδη γνωστὰ σημερινὰ φαινόμενα ποὺ τὶς χαρακτηρίζουν θὰ γίνωνται ὁλοένα καὶ ὀξύτερα, ἐνῶ θὰ ἐπιταχύνωνται ἀνάλογα καὶ τὰ ἐνδιάμεσα στάδια τῆς πτώσεως.
Ὁ Ρυθμὸς τῆς Ἀρνητικῆς Ἐξελίξεως, ὁ βαθμὸς τῆς ἐπιταχύνσεώς της, τὸ τελευταῖο στάδιο καὶ ἡ μοιραία στιγμή, ἀνήκουν στὸν τομέα τῆς δικαιοδοσίας τῆς Φύσεως καὶ μόνον. Οἱ ἐνδεχόμενες δυνατότητες ἀναστολῆς ἤ ἐπιταχύνσεώς τους εἶναι πιθανὸ νὰ ὑπάρχουν καὶ νὰ λάβουν χώραν, ὑπὸ τὴν πίεσι γεγονότων ἤ πρωτοβουλιῶν ὡρισμένων στρωμάτων τῆς κοινωνικῆς συγκροτήσεως. Ἀλλὰ καὶ αὐτὴ ἡ δυνατότης, ἤ ἡ πιθανότης, εἶναι ἄρρηκτα συνδεδεμένη, μοιραῖα συνδεδεμένη, μὲ τὴν φυσικὴ νομοτέλεια τῆς Ἀρνητικῆς Ἐξελίξεως καὶ τίποτα τὸ οὐσιαστικὸ δὲν θὰ ἀλλάξη στὴν προαποφασισμένη πορεία της.
Οἱ σημερινὲς Κοινωνίες (Παρελθόντος-Παρόντος-Μέλλοντος) ἔχουν μπῆ στὸ Μεταίχμιο καὶ προχωροῦν ἀκάθεκτα πρὸς τὸ σημεῖο τῆς πτώσεώς τους. Τὸ Σημεῖο τῆς Ὀδύνης τους…
Καὶ ἀπὸ τὴν Ὀδύνη αὐτὴ, θὰ γεννηθῆ ὁπωσδήποτε, νομοτελειακά, ἡ Νέα Κοινωνία, ἡ Νέα Δομὴ καὶ Ὑποδομή, ποὺ θὰ τὶς ὁδηγήσουν στὸ Νέο Δρόμο… Ὅσες ἐπιζήσουν…

Ἀνδρέας Δενδρινός, Τὸ μεταίχμιο, σ. 215-216, ἐκδόσεις «Ἐλεύθερη Σκέψις», Ἀθῆναι, 1981

Η ΑΝΑΓΕΝΝΗΤΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΙΣ

Η ΑΝΑΓΕΝΝΗΤΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΙΣ

ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

Ἡ Ἀναγεννητικὴ ὑφὴ μιᾶς ἐπαναστάσεως ἔχει ἰδιαίτερα χαρακτηριστικά. Κατ’ ἀρχὴν εἶναι φαινόμενο ἱστορικὰ νέο καὶ ἐμφανίζεται μόλις τὸν 18ο αἰῶνα στὴν οὐσία, ἀποβλέπει δὲ στὴν πραγμάτωσι τῶν ἐνστικτωδῶν στὴν ἀρχή, συνειδητοποιημένων βαθμιαία ἐπιδιώξεων ἐπιβιώσεως καὶ ἐκφράσεως τῆς προσωπικότητος ἑνὸς Λαοῦ. Ἰδιαίτερο χαρακτηριστικό της εἶναι, ὅτι δὲν ἔχει καμμία ἀπολύτως σχέσι μὲ ἐσωτερικὰ δεδομένα καὶ προβλήματα τῶν κοινωνιῶν, ἀλλὰ ὑπακούει σὲ μιὰ γενικὴ καὶ γενικευμένη σὲ ὅλες τὶς διαστρώσεις τους ἐπιδίωξι, ποὺ θέτει τὰ λοιπὰ προβλήματα σὲ δεύτερη μοῖρα. Συγχρόνως, ὅμως, ἐκ τῶν πραγμάτων, ἡ Ἀναγεννητικὴ Ἐπανάστασις ἀπέκτησε καὶ μιὰ κοσμοθεωρητικὴ ὑφή: τὴν ἔννοια τοῦ Ἐθνικισμοῦ, ὁ ὁποῖος μπορεῖ νὰ ὑπερηφανεύεται ὅτι ἀποτελεῖ τὴν Ἰδεολογία τῶν Ἰδεολογιῶν, ἐφ’ ὅσον ὅλες οἱ ἰδεολογίες ἐπήγασαν ἀπὸ κάποιο Ἔθνος καὶ πρὸς αὐτὸ ἀπέβλεψαν κατὰ βάθος, πρᾶγμα ποὺ προϋποθέτει τὴν ἐνσυνείδητη ὑπόστασι καὶ ὕπαρξι ἐκφράσεως τοῦ δεδομένου Λαοῦ, δηλαδὴ τὴν ὕπαρξι τοῦ Ἐθνικισμοῦ. Μὲ δύο λόγια, ἡ Ἀναγεννητικὴ Ἐπανάστασης εἶναι Ἀπελευθερωτικὸ Κίνημα Ἐθνικισμοῦ.
Τὸ ὅτι ὁ Ἐθνικισμὸς εἶναι ἡ Ἰδεολογία τῶν Ἰδεολογιῶν, συχνά, δὲν συνειδητοποιεῖται ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους. Κι αὐτὸ γιατὶ ἀκριβῶς:
Ὁ Ἐθνικισμὸς ἀποτελεῖ ἔνστικτο καὶ βίωμα ἀνθρώπων ποὺ «αἰσθάνονται» τὴν ὁμοιογένειά τους, στὸ φυλετικό, τὸ διανοητικό, τὸ πνευματικό, τὸ «μυθικό», τὸ παραδοσιακό, τὸ γλωσσικὸ καὶ τὸ ἱστορικὸ πεδίο. Αὐτὰ ἀκριβῶς τὰ αἰσθήματα, ποὺ δὲν χρειάζονται διδαχή, ἀποτελοῦν καὶ τὴν πρωτόγονη, ζωϊκὴ σχεδὸν δύναμι τοῦ Ἐθνικισμοῦ.
Read more

Η ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ «ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΦΥΛΟΥ» ΕΙΝΑΙ ΜΟΡΦΗ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ

Η ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ «ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΦΥΛΟΥ» ΕΙΝΑΙ ΜΟΡΦΗ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ

ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

TO ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΤΑ ΑΓΓΛΙΚΑ

Πρόσφατη Ἰατρικὴ Ἔκθεση τοῦ Ἀμερικανικοῦ Κολλεγίου Παιδιάτρων, ἐθνικῆς ὀργάνωσης μὲ μέλη σὲ 47 Πολιτεῖες τῆς Ἀμερικῆς, μὲ σκοπὸ τὴν προώθηση τῆς ὑγείας καὶ τῆς εὐημερίας τῶν παιδιῶν γιὰ τὶς «ἔμφυλες ταυτότητες» καὶ τὸ λεγόμενο «κοινωνικὸ φύλο».
Η ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΦΥΛΟΥ ΒΛΑΠΤΕΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ
Τὸ Ἀμερικανικὸ Κολλέγιο Παιδιάτρων προτρέπει τοὺς ἐπαγγελματίες ὑγείας, ἐκπαιδευτικοὺς καὶ νομοθέτες νὰ ἀπορρίψουν ὅλες τὶς πολιτικὲς ποὺ προδιαθέτουν τὰ παιδιὰ νὰ δεχθοῦν ὡς φυσιολογικὴ μιὰ ζωὴ χημικῆς καὶ χειρουργικῆς πλαστοπροσωπίας τοῦ ἀντιθέτου φύλου. Τὰ γεγονότα, καὶ ὄχι ἡ ἰδεολογία, καθορίζουν τὴν πραγματικότητα.
Πρώτον, ἡ ἀνθρώπινη σεξουαλικότητα εἶναι ἕνα ἀντικειμενικὸ βιολογικὸ δυαδικὸ γνώρισμα: τὰ χρωμοσώματα ΧΥ καὶ ΧΧ εἶναι γενετικοὶ δεῖκτες τοῦ ἀρσενικοῦ καὶ τοῦ θηλυκοῦ ἀντιστοίχως καὶ ὄχι γενετικοὶ δεῖκτες κάποιας διαταραχῆς. Ὁ κανόνας τοῦ ἀνθρωπίνου σχεδιασμοῦ πρέπει νὰ γίνεται ἀντιληπτὸς ὡς ἄρρεν ἢ θῆλυ. Ἡ ἀνθρώπινη σεξουαλικότητα εἶναι ἐκ σχεδιασμοῦ δυαδικὴ, μὲ εὔλογο σκοπὸ τὴν ἀναπαραγωγὴ καὶ τὴν εὐημερία τοῦ εἴδους μας. Ἡ ἀρχὴ αὐτὴ εἶναι αὐταπόδεικτη. Οἱ ἐξαιρετικὰ σπάνιες διαταραχὲς ἀνάπτυξης φύλου (DSD), στὶς ὁποῖες συμπεριλαμβάνονται, χωρὶς νὰ περιορίζονται σὲ αὐτές, τὸ ὀρχικὸ σύνδρομο θηλεοποίησης καὶ ἡ συγγενὴς ὑπερπλασία τῶν ἐπινεφριδίων, εἶναι ὅλες ἰατρικῶς ἀναγνωρισμένες ἀποκλίσεις ἀπὸ τὸν σεξουαλικὸ δυαδικὸ κανόνα καὶ ὀρθῶς ἔχουν χαρακτηριστεῖ ὡς διαταραχὲς τοῦ ἀνθρώπινου σχεδιασμοῦ. Τὰ ἄτομα μὲ διαταραχὲς ἀνάπτυξης φύλου (DSD) (συχνὰ ἀποκαλούμενα ὡς «διαφυλικ») δὲν ἀποτελοῦν τρίτο φύλο. (παραπομπή 1)
Δεύτερον, κανεὶς δὲν γεννιέται μὲ κοινωνικὸ φύλο (gender). Ὅλοι γεννιοῦνται μὲ ἕνα βιολογικὸ φύλο (sex). Τὸ κοινωνικὸ φύλο (ἐπίγνωση καὶ αἴσθηση τοῦ ἑαυτοῦ μας ὡς ἀρσενικοῦ ἢ θηλυκοῦ) εἶναι μία κοινωνιολογικὴ καὶ ψυχολογικὴ ἔννοια καὶ ὄχι μία ἀντικειμενικὴ βιολογικὴ ἔννοια. Κανεὶς δὲν γεννιέται μὲ μία ἀντίληψη τοῦ ἑαυτοῦ τοῦ ὡς ἄρρεν ἢ θῆλυ. Ἡ ἀντίληψη αὐτὴ ἀναπτύσσεται μὲ τὸν καιρὸ καί, ὅπως ὅλες οἱ ἀναπτυξιακὲς διαδικασίες, μπορεῖ νὰ παρεκκλίνει λόγω ὑποκειμενικῶν ἀντιλήψεων τοῦ παιδιοῦ, σχέσεων καὶ δυσμενῶν ἐμπειριῶν ἀπὸ τὴν βρεφικὴ ἡλικία καὶ μετά. Οἱ ἄνθρωποι ποὺ «αἰσθάνονται σὰν τὸ ἀντίθετο φύλο» ἢ «κάπου ἐνδιάμεσα» δὲν ἀποτελοῦν ἕνα τρίτο φύλο. Παραμένουν βιολογικὰ ἄνδρες ἢ βιολογικὰ γυναῖκες. (παραπομπές 2, 3, 4)
Τρίτον, ἡ πεποίθηση ἑνὸς ἀτόμου ὅτι αὐτὸς ἢ αὐτὴ εἶναι κάτι ποὺ δὲν εἶναι, ἀποτελεῖ, στὴν καλύτερη περίπτωση, ἔνδειξη συγκεχυμένης σκέψεως. Ὅταν ἕνα κατὰ τὰ ἄλλα βιολογικῶς ὑγιὲς ἀγόρι πιστεύει ὅτι εἶναι κορίτσι ἢ ἕνα κατὰ τὰ ἄλλα βιολογικῶς ὑγιὲς κορίτσι πιστεύει ὅτι εἶναι ἀγόρι ὑπάρχει ἕνα ἀντικειμενικὸ ψυχολογικὸ πρόβλημα, τὸ ὁποῖο ἔγκειται στὴν ψυχὴ καὶ ὄχι στὸ σῶμα, καὶ θὰ πρέπει νὰ ἀντιμετωπισθεῖ ὡς τέτοιο. Τὰ παιδιὰ αὐτὰ πάσχουν ἀπὸ δυσφορία γένους. Ἡ δυσφορία γένους (GD), ἀναφερόμενη παλαιότερα ὡς διαταραχὴ ταυτότητας φύλου (GID), εἶναι μιὰ ἀναγνωρισμένη ψυχικὴ διαταραχὴ κατὰ τὴν πιὸ πρόσφατη ἔκδοση τοῦ Διαγνωστικοῦ καὶ Στατιστικοῦ Ἐγχειριδίου τῆς Ἀμερικανικῆς Ψυχιατρικῆς Ἕνωσης (DSM-V). (παραπομπή 5) Οἱ ψυχοδυναμικὲς καὶ κοινωνικὲς θεωρίες μάθησης τῆς δυσφορίας γένους (GD) καὶ τῆς διαταραχῆς ταυτότητας φύλου (GID) οὐδέποτε ἔχουν διαψευσθεῖ. Read more
ΜΟΛΩΧ

ΜΟΛΩΧ

Τῶν Ἑλλήνων τὴν πατρίδα
βάρβαροι τὴν ἀτιμάζουν!
Ὅπου ἀνθοπετοῦσαν οἱ Ἔρωτες
παραδέρνει ἡ νυχτερίδα.
Στὴν νυχτιά μας μιὰ πυγολαμπίδα,
τῶν ἀρχαίων ἡ μνήμη, ψευτοφέγγει
κι εἶναι μιὰ νυχτιὰ ποὺ δὲν τὴ διώχνεις,
τοῦ παντοτινοῦ μας ἥλιου ἀχτίδα!
Καὶ πατρίδα καὶ ψυχὴ ρουφᾶν
βάρβαροι ἀπὸ βάθη καὶ ἀπὸ ὕψη.
Κι ὅταν, μ᾿ ἕνα τρίσβαθο ὤχ!
τῶν Ἑλλήνων θεέ, ρωτοῦμέ σε:
«Εἶσ᾿ ἐσὺ ὁ ξανθὸς Ἀπόλλωνας;»
Ἀποκρίνεσαι: «Εἶμ᾿ ἐγὼ ὁ Μολώχ!»

ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΛΑΜΑΣ

 

Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΩΣ ΚΑΘΑΡΣΗ

Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΩΣ ΚΑΘΑΡΣΗ

Ἡ ἐπανάσταση προϋποθέτει βέβαια, σὲ κάποια μορφὴ καὶ σὲ κάποιαν ἔνταση, τὴ διάσταση μεταξὺ κυβέρνησης καὶ λαοῦ, ὅμως ἡ ἀναγκαία αὐτὴ προϋπόθεση δὲν εἶναι καὶ ἐπαρκής. Ὅπως ἡ κυβέρνηση εἶναι ὑποχρεωμένη νὰ χαλιναγωγήσει πάθη, ἔτσι καὶ ἡ ἐπανάσταση ὀφείλει νὰ ὑποκινήσει καὶ νὰ ἐξάψει πάθη -τουλάχιστον ὥσπου νὰ ἐπικρατήσει, ὁπότε, ὡς κυβέρνηση θὰ ἐπιδοθεῖ κι αὐτὴ στὸ ἔργο τῆς χαλιναγώγησής τους, ἴσως μὲ ζῆλο ἀκόμα μεγαλύτερο. Δίκαια αἰτήματα δὲν γεννοῦν καθ’ ἑαυτὰ ἐπαναστάσεις, ἐὰν δὲν συνδεθοῦν μὲ μαζικὸ μίσος ἐναντίων τῶν πράξεων ποὺ θεωροῦνται ὡς ἀδικία καὶ ἐναντίον ὅσων τὶς διαπράττουν· γιὰ νὰ δράσει ἐπαναστατικά, τὸ αἴτημα τῆς δικαιοσύνης πρέπει νὰ μεταβληθεῖ σὲ σύνθημα μὲ θρησκευτικὲς καὶ ἐσχατολογικὲς συμπαραδηλώσεις, δηλαδὴ νὰ ὑπερβεῖ τὰ ἐπὶ μέρους δίκαια αἰτήματα καὶ νὰ γίνει τόσο γενικὸ καὶ ἀόριστο, ὥστε νὰ συμφύρεται μὲ τὶς κυμάνσεις καὶ τὶς ἐκρήξεις μιᾶς ἡφαιστειώδους συλλογικῆς ψυχῆς. Ἡ μεγάλη ἐπανάσταση θέλει νὰ εἶναι κάθαρση, ἡ κάθαρση συντελεῖται μὲ τὴν αἱματοχυσία, καὶ ἡ αἱματοχυσία, ἀδιάφορο μὲ ποιά πολιτικὰ ἤ ἠθικὰ ἐπιχειρήματα δικαιολογεῖται, ἔχει ὡς συγκεκριμένη πράξη μιὰν ὑπαρξιακὴ ἔξαψη ποὺ ὑπακούει στὴν αὐτενέργεια τοῦ πάθους καὶ συχνὰ ὑπερφαλαγγίζει ἀκόμα καὶ τοὺς στόχους τῶν ἴδιων τῶν ἐπαναστατῶν. Μὲ ἄλλα λόγια, ἡ αἱματοχυσία βγαίνει ἀπὸ τὰ ἔσχατα βάθη τῆς μαζικῆς ψυχῆς, ὅταν αὐτὰ ἀναταράσσονται ἀποκαλύπτοντας τὶς ρίζες ἀπ’ ὅπου ἄλλοτε ξεπετάχτηκαν οἱ ἀρχέγονες ἱεροτελεστίες καὶ θυσίες.

 
Παναγιώτης Κονδύλης, Ριβαρόλ, Εἰσαγωγή, σ. 15, ἐκδόσεις «Στιγμή», Ἀθήνα, 1994

ΤΟ ΕΦΗΜΕΡΟ ΤΩΝ ΙΕΡΑΡΧΙΩΝ

ΤΟ ΕΦΗΜΕΡΟ ΤΩΝ ΙΕΡΑΡΧΙΩΝ

ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

Ἡ Ἱεράρχησις εἶναι ὁ σκελετὸς τῆς ὀργανωμένης συμβιώσεως τῶν ἀνθρώπων. Χωρὶς αὐτὸ τὸ στοιχεῖο, δὲν ὑπῆρξε ποτὲ καὶ πουθενὰ καμμία κοινωνία, καμμία ἐξέλιξις. Τὸ φαινόμενο, σὰν αἰτιότης καὶ σὰν συνέπεια, παρατηρεῖται παντοῦ στὴν φύσι, ὅπου ὅλα ἀκολουθοῦν μία προκαθορισμένη καὶ ἁλυσιδωτὴ ἱεράρχησι, ἀπὸ τὰ πιὸ ἁπλᾶ στὰ πιὸ σύνθετα. Κάθε παραμόρφωσις ἤ θραύσις ἑνὸς ἀπὸ τοὺς ἀναριθμήτους κρίκους τῶν ἀλυσιδωτῶν καὶ ἱεραρχημένων βαθμίδων, δημιουργεῖ κρίσι, στὸ σημεῖο πρῶτα, ἁλυσιδωτὰ σὲ ὅλους τοὺς τομεῖς ὕστερα, στὴν τροχιὰ τῶν μεταβολῶν, τῶν ἐξελίξεων τέλος.
Σὲ ὅλες τὶς ἀνθρώπινες κοινωνίες, ἡ Ἱεράρχησις τῶν πραγμάτων, τῶν ἀναγκῶν, τῶν πράξεων, ποὺ ἀποβλέπουν στὴν ἱκανοποίησι τῶν ἀναγκῶν αὐτῶν, ἡ ποιότης τους καὶ τὸ εἶδος τους, οἱ φορεῖς τους, οἱ προσδοκίες καὶ τὰ ἀποτελέσματα, ἀποτελοῦν βασικὰ στοιχεῖα τῆς ὑπάρξεώς τους καὶ κριτήρια τῆς ἐξελίξεώς τους. Εἶναι ἀκόμη καθοριστικοὶ παράγοντες τῆς ἐννοίας τοῦ Λογικοῦ, τῆς Σκέψεως.
Ἀλληλένδετος παράγων τῆς ἱεραρχήσεως, εἶναι ἡ Ἱεραρχία. Εἶναι τὸ νευρικὸ σύστημα τῆς ὀργανωμένης συμβιώσεως τῶν ἀνθρωπίνων κοινωνιῶν. Καμμία ἱεράρχησις δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ μετουσιωθῆ σὲ πρᾶξι, σὲ διαδικασία πρὸς τὸ ἀποτέλεσμα, χωρίς τὸν κατάλληλο φορέα της.
Ὅρος, συνεπῶς, ὑπάρξεως καὶ ἐπιβιώσεως τῶν φορέων αὐτῶν, εἶναι ἡ δυνατότης νὰ ἀνταποκρίνωνται πρὸς ὅσα προσδοκοῦνται ἀπ’ αὐτούς. Καὶ ἡ δυνατότης αὐτή, ὅπως κάθε πρᾶγμα, εἶναι μεταβλητὸς παράγων καὶ ἀκολουθεῖ τὴν γνωστὴ καὶ αἰώνια καμπύλη τῆς ἐμφανίσεως, ἑδραιώσεως, ἀκμῆς, ἐθισμοῦ, παρακμῆς, πτώσεως, μὲ νέο κύκλο, ἀπὸ τὴν ἀρχὴ καὶ μὲ νέες ἱεραρχίες καὶ ἱεραρχημένες ἀξίες.
Οἱ ἱεραρχίες εἶναι οἱ φορεῖς τῆς ἐξελίξεως, ποὺ ἐπιλύνουν τὰ προβλήματα τῶν κοινωνιῶν, δημιουργῶντας ὅμως ἔτσι συνεχῶς νέα, ἀπ’ εὐθείας ἀπορρέοντα ἀπὸ τὴν ἐξέλιξι. Τὰ νέα αὐτὰ προβλήματα εἶναι ὅλο καὶ πιὸ σύνθετα, ὅλο καὶ πιὸ πολύπλοκα, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ φθάνη πάντα ἡ στιγμὴ ποὺ οἱ ὑπάρχουσες ἱεραρχίες καὶ ἡ ἱεράρχησις τῶν πραγμάτων ποὺ δίνουν αὐτές, νὰ μὴν μποροῦν ν’ ἀνταποκριθοῦν στὶς ἀνάγκες.
Συμπερασματικά, οἱ ἱεραρχήσεις γίνονται πολύπλοκες, οἱ ἱεραρχίες παραμένουν ἁπλές, δηλαδὴ ἕνα στάδιο πιὸ πίσω. Μὲ τὴν ἐξέλιξι, οἱ ἀνάγκες αὐξάνονται γεωμετρικά, ἐνῶ οἱ ἱεραρχίες προσπαθοῦν ν’ ἀκολουθήσουν μὲ ἀριθμητικὸ ρυθμό. Τὸ ἀποτέλεσμα εἶναι ἡ Ἀνεξίσωσις.
Read more

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΕΧΘΡΟΣ

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΕΧΘΡΟΣ

…Κάθε φιλελευθερισμός ζεῖ μονάχα μέσα στὸ σύντομο διάστημα ὅπου στὸ ἐρώτημα: «Χριστός ἤ Βαραβᾶς;» μπορεῖς ν’ ἀπαντήσεις μὲ αίτημα ἀναβολῆς ἤ μὲ τὴ συγκρότηση ἐξεταστικῆς ἐπιτροπῆς.
Carl Schmitt, Πολιτική Θεολογία
Οἱ ἔννοιες Φίλος καὶ Ἐχθρὸς πρέπει νὰ λαμβάνονται μὲ τὸ συγκεκριμένο, ὑπαρξιακό τους νόημα, ὄχι ὡς μεταφορὲς ἤ σύμβολα, ὄχι ἀναμεμειγμένες μὲ καὶ ἀποδυναμωμένες ἀπὸ οἰκονομικές, ἠθικὲς ἤ ἄλλες παραστάσεις, ἀκόμα λιγότερο, μὲ ἕνα ἰδιωτικὸ-ἀτομικιστικὸ νόημα, ψυχολογικὰ ὡς ἔκφραση ἰδιωτικῶν συναισθημάτων καὶ τάσεων. Δὲν εἶναι κανονιστικὲς καὶ «καθαρὰ πνευματικὲς» ἀντιθέσεις. Ὁ φιλελευθερισμὸς προσπάθησε, σὲ ἕνα γι’ αὐτὸν τυπικὸ δίλημμα πνεύματος καὶ οἰκονομίας, νὰ διαλύσει τὸν Ἐχθρὸ μετατρέποντάς τον ἀπὸ τὴν πλευρὰ τῆς οἰκονομίας σὲ ἀνταγωνιστή, ἀπὸ τὴν πλευρὰ τοῦ πνεύματος σὲ ἀντίπαλο στὸ διάλογο. Στὸ πεδίο τοῦ οἰκονομικοῦ δὲν ὑπάρχουν βέβαια Ἐχθροὶ παρὰ μόνο ἀνταγωνιστές, σὲ ἕναν πλήρως ἠθικοποιημένο καὶ ἠθοποιημένο κόσμο ὑπάρχουν ἴσως, πλέον, μόνο ἀντίπαλοι στὸ διάλογο. Ὡστόσο, τὸ ἄν κανεὶς θεωρεῖ ἀποδοκιμαστέο ἤ μὴ τὸ γεγονὸς καὶ βρίσκει ἴσως σὲ αὐτὸ ἕνα ἀταβιστικὸ κατάλοιπο βάρβαρων ἐποχῶν, ὅτι οἱ λαοὶ συνεχίζουν ἀκόμη, ὅπως πάντα, νὰ χωρίζονται σὲ ὁμάδες κατὰ Φίλο καὶ Ἐχθρό, ἤ ἐλπίζει ὅτι αὐτὴ ἡ διάκριση θὰ ἐξαφανιστεῖ μιὰ μέρα ἀπὸ τὴ γῆ, τὸ ἄν εἶναι καλὸ καὶ σωστὸ γιὰ παιδαγωγικοὺς λόγους νὰ προσποιεῖται κανεὶς ὅτι γενικὰ δὲν ὑπάρχει πλέον κανένας Ἐχθρὸς -ὅλα αὐτὰ δὲν λαμβάνονται ἐδῶ ὑπόψη. Ἐδῶ δὲν πρόκειται γιὰ πλασματικότητες ἤ κανονιστικότητες, ἀλλὰ γιὰ τὴν ὑπαρξιακὴ πραγματικότητα καὶ τὴ ρεαλιστικὴ δυνατότητα αὐτῆς τῆς διάκρισης. Μπορεῖ κανεὶς νὰ συμμερίζεται ἤ ὄχι ἐκεῖνες τὶς ἐλπίδες καὶ τὶς παιδαγωγικὲς προσπάθειες· τὸ γεγονὸς ὅτι οἱ λαοὶ χωρίζονται σὲ ὁμάδες σύμφωνα μὲ τὴν ἀντίθεση Φίλου καὶ Ἐχθροῦ, τὸ ὅτι αὐτὴ ἡ ἀντίθεση εἶναι καὶ σήμερα ἀκόμα πραγματικὴ καὶ γιὰ κάθε πολιτικὰ ὑπάρχοντα λαό, ὡς πραγματικὴ δυνατότητα, δεδομένη, δὲν μπορεῖ κανεὶς νὰ τὸ ἀρνηθεῖ μὲ λογικὸ τρόπο.
Ἐχθρὸς δὲν εἶναι λοιπὸν ὁ ἀνταγωνιστὴς ἤ ὁ ἀντίπαλος γενικά. Ἐχθρὸς δὲν εἶναι ἐπίσης ὁ ἰδιωτικὸς ἀντίπαλος τὸν ὁποῖο μισεῖ κανεὶς μὲ αἰσθήματα ἀντιπάθειας. Ἐχθρὸς εἶναι μόνο μία, τουλάχιστον ἐνδεχομένως, δηλαδὴ κατὰ πραγματικὴ δυνατότητα, μαχόμενη ὁλότητα ἀνθρώπων ἡ ὁποία βρίσκεται ἀντιμέτωπη μὲ μιὰ ἄλλη ἀκριβῶς τέτοια ὁλότητα. Ἐχθρὸς εἶναι μόνο ὁ δημόσιος Ἐχθρός, διότι καθετὶ τὸ ὁποῖο ἀναφέρεται σὲ μιὰ τέτοια ὁλότητα ἀνθρώπων, ἰδίως σὲ ἕναν ὁλόκληρο λαό, γίνεται ἔτσι δημόσιο. Ἐχθρὸς εἶναι hostis, ὄχι inimicus μὲ τὸ εὐρύτερο νόημα· πολέμιος, ὄχι ἐχθρός…
Στὸ συχνότατα παρατιθέμενο ἀπόσπασμα «ἀγαπᾶτε τοὺς ἐχθροὺς ἡμῶν» (Ματθ. 5,44, Λουκᾶς 6, 27) δὲν γίνεται λόγος γιὰ τὸν πολιτικὸ Ἐχθρό. Ἐπίσης στὸν χιλιόχρονο ἀγῶνα μεταξὺ χριστιανισμοῦ καὶ ἰσλαμισμοῦ κανένας χριστιανὸς δὲν διανοήθηκε ποτὲ ὅτι πρέπει κανεὶς ἀπὸ ἀγάπη γιὰ τοὺς Σαρακηνοῦς ἤ τοὺς Τούρκους νὰ παραδώσει τὴν Εὐρώπη στὸν ἰσλαμισμό, ἀντὶ νὰ τὴν ὑπερασπιστεῖ. Τὸν Ἐχθρό, μὲ τὸ πολιτικὸ νόημα τῆς λέξης, δὲν χρειάζεται κανεὶς νὰ τὸν μισεῖ προσωπικὰ καὶ μόνο στὴ σφαῖρα τοῦ ἰδιωτικοῦ ἔχει πιὰ νόημα νὰ ἀγαπᾶ κανεὶς τὸν «Ἐχθρό» του, δηλαδὴ τὸν ἀντίπαλό του. Ἐκεῖνο τὸ ἀπόσπασμα ἀπὸ τὴ Βίβλο θίγει αὐτὴ τὴν πολιτικὴ ἀντίθεση ἀκόμα λιγότερο ἀπὸ ὅσο γιὰ παράδειγμα θέλει νὰ καταργήσει τὶς ἀντιθέσεις Καλοῦ καὶ Κακοῦ ἤ Ὡραῖου καὶ Ἄσχημου. Προπάντων δὲν σημαίνει ὅτι πρέπει κανεὶς νὰ ἀγαπᾶ τοὺς Ἐχθροὺς τοῦ λαοῦ του καὶ νὰ τοὺς ὑποστηρίζει ἐναντίον τοῦ δικοῦ του λαού.

Carl Schmitt, Ἡ ἔννοια τοῦ Πολιτικοῦ, σ. 63-66, μτφ. Ἀλίκη Λαβρἀνου, ἐκδόσεις «Κριτική», Ἀθήνα, 2009

Ὁ Carl Schmitt ἦταν Γερμανὸς νομικὸς καὶ πολιτειολόγος ποὺ ἡ σκέψη του περὶ τῆς σχέσεως Ἐχθροῦ καὶ Φίλου ἐπηρέασε καθοριστικὰ τὸν Θουκυδίδη (!)

 

ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΠΙΣΤΙΣ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΥ

ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΠΙΣΤΙΣ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΥ

ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

Ι. Ὁ σήμερον ἐπικρατῶν τύπος πολιτεύματος εἰς ὁλόκληρον τὸν πεπολιτισμένον κόσμον διαφέρει ριζικῶς ἀπὸ τὸ ἐπικρατοῦν πολίτευμα κατὰ τὸν 19ον καὶ τὰς ἀρχὰς τοῦ 20οῦ αἰῶνος.
Τόσον, ἀπὸ ἀπόψεως κρατικῆς ὀργανώσεως ὅσον καὶ ἀπὸ ἀπόψεως ἐπιδιωκομένων κρατικῶν σκοπῶν ἐπῆλθε μία πλήρης ἀνατροπὴ καὶ ἐπανάστασις, ἡ ὁποία ὀφείλεται εἰς τὴν ἐμφάνισιν καὶ τὴν ἐπικράτησιν μιᾶς νέας πνευματικῆς καὶ πολιτικῆς κοσμοθεωρίας: τοῦ Ἐθνικισμοῦ.
Πολλοὶ θεωροῦν τὸν Ἐθνικισμὸν ὡς ἀντίδρασιν κατὰ τῶν ἰδεῶν τῆς Δημοκρατίας καὶ τοῦ Σοσιαλισμοῦ. Εἰς τὴν πραγματικότητα ὅμως ὁ Ἐθνικισμὸς δὲν εἶναι ἄρνησις ἀλλὰ θέσις, καὶ ἀκριβέστερον μία σύνθεσις τῶν Ἰδεῶν τῆς Δημοκρατίας καὶ τῶν Ἰδεῶν τοῦ Συντηρητισμοῦ.
Ἀπὸ τὰς ἰδέας τοῦ Συντηρητισμοῦ παρέλαβεν τὴν πρωτεύουσαν θέσιν ἥν δίδει εἰς τὸν παράγοντα Κράτος, τὸ ὁποῖον θεωρεῖ, ὡς προϋπόθεσιν τοῦ πολιτισμοῦ.
Ἀπὸ τὴν Δημοκρατίαν καὶ τὸν Σοσιαλισμὸν παρέλαβεν τὸν ἔρωτα καὶ τὴν πρωτεύουσα θέσιν ἥν δίδει εἰς τὸν λαὸν καὶ εἰς τὸ συμφέρον τοῦ συνόλου.
Ἀλλὰ πέραν αὐτῶν χωρίζεται ὁ ἐθνικισμὸς ριζικῶς καὶ ἀπὸ τὸν Συντηρητισμὸν καὶ ἀπὸ τὰς Ἰδέας τῆς Δημοκρατίας καὶ τοῦ Σοσιαλισμοῦ. Ἀπὸ τὸν Συντηρητισμὸν χωρίζεται εἰς δύο σημεῖα.
Πρῶτον. Ἀπὸ τὸ ἐπαναστατικὸν καὶ ριζοσπαστικὸν πνεῦμα, τὸ ὁποῖον διέπει τὴν νέαν ἐθνικιστικὴν κίνησιν.
Δεύτερον. Ἀπὸ τὸ περιεχόμενον τὸ ὁποῖον δίδει εἰς τὸ Κράτος. Ὁ Συντηρητισμὸς ἐθεώρει τὴν κοινωνίαν ὡς κάτι τὸ στατικὸν καὶ τὸ ἀκίνητον. Τὸ Κράτος δὲν ἦτο τίποτε ἄλλο παρὰ ἕνα ὄργανον διὰ νὰ διατηροῦν οἱ κατέχοντες καὶ οἱ κυβερνῶντες τὴν θέσιν των, ἔναντι τῶν ἀρχομένων. Ὁ Ἐθνικισμὸς ὁ ὁποῖος ὡς πολιτικὴ κίνησις προῆλθεν ἀπὸ τὰ σπλάχνα τοῦ λαοῦ καὶ ἔχει κλείσει μέσα εἰς τὴν ψυχήν του ὅλον τὸν πόνον τοῦ δυστυχοῦντος λαοῦ καὶ τῆς περιφρονήσεως καὶ καταπεπατημένης ἐθνικῆς Ἰδέας, διαβλέπει εἰς τὸ Κράτος τὸ ἰσχυρὸν μέσον διὰ τὴν πραγμάτωσιν τῶν σκοπῶν τῆς λαϊκῆς ἀνυψώσεως καὶ τῆς ἐθνικῆς ἀναγεννήσεως.
Ἀλλὰ ἄβυσσος χωρίζει τὸν ἐθνικισμὸν ἀπὸ τὰς ἰδέας τῆς Δημοκρατίας καὶ τοῦ Σοσιαλισμοῦ. Ὅσον ἀφορᾷ πρῶτον τὴν ὀργάνωσιν τοῦ Κράτους, ὁ ἐθνικισμὸς πιστεύει ἀκραδάντως, ὅτι ἡ κυβέρνησις δὲν πρέπει νὰ ἀνήκῃ εἰς τὸν ἄμορφον καὶ τυφλὸν ὄγκον τοῦ ἀριθμοῦ ἀλλὰ εἰς τὴν γρανιτίνην θέλησιν καὶ δύναμιν τῶν ἀρίστων οἱ ὁποῖοι ἐνσυνειδήτως καὶ μὲ ὅλην τὴν ἐπίγνωσιν τῶν εὐθυνῶν, ἀναλαμβάνουν τὸ βάρος τῆς ἐξουσίας.
Ὁ κοινοβουλευτισμὸς ὡς πολιτικὸν σύστημα ἀποτελεῖ διὰ τὴν ἀντίληψιν τοῦ ἐθνικισμοῦ οὐ μόνον τὴν χείριστην ἐπιβουλὴν ἐναντίον τῶν ὑψηλῶν ἰδεωδῶν ἅτινα ἐπιδιώκει ὁ Ἐθνικισμός, ἀλλὰ καὶ τὴν θρασυτέραν ἐκμετάλλευσιν καὶ τὸ αἰσχρότερον παίγνιον τῶν ὀλίγων ἀνηθίκων δῆθεν ἀντιπροσώπων τοῦ λαοῦ, εἰς βάρος τῆς ἀσυνειδήτου καὶ διεφθαρμένης μάζης τῶν ψηφοφόρων.
Read more

Η ΜΟΥΣΙΚΗ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ-ΜΙΑ ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΜΕ ΤΟΝ ΛΕΩΝΙΔΑ ΚΑΒΑΚΟ

Η ΜΟΥΣΙΚΗ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ-ΜΙΑ ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΜΕ ΤΟΝ ΛΕΩΝΙΔΑ ΚΑΒΑΚΟ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΑΙΣΘΗΤΙΚΗ ΑΠΑΘΛΙΩΣΗ ΤΩΝ ΝΕΟΕΛΛΗΝΩΝ

ΔΕΙΤΕ ΤΗΝ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΣΥΝΔΕΣΜΟ:
https://www.blod.gr/lectures/i-elliniki-mousiki-taytotita-mia-syzitisi-me-ton-leonida-kabako/

Ο ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΚΟΝΔΥΛΗΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΝΕΟΕΛΛΗΝΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΑΝΤΗΔΕΣ ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΕΡΗΦΑΝΟ ΛΑΟ ΤΟΥΣ

Ο ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΚΟΝΔΥΛΗΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΝΕΟΕΛΛΗΝΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΑΝΤΗΔΕΣ ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΕΡΗΦΑΝΟ ΛΑΟ ΤΟΥΣ

Ἡ σημερινὴ κατάσταση τοῦ «πολιτικοῦ κόσμου» δὲν ἀπέχει οὐσιαστικὰ ἀπὸ τὴ γενικὴ κατάσταση τοῦ περιούσιου λαοῦ καὶ ἀποτελεῖ ἐπίσης ἰσχυρότατο ἐμπόδιο γιὰ τὴν ἐκλογίκευση τῆς ἐθνικῆς πολιτικῆς. Ἄν ὁ «πολιτικὸς κόσμος» κάποτε ἐμφανίζεται χειρότερος ἀπὸ τὸν «λαό», ἐνῶ εἶναι ἁπλῶς ἴδιος, ὁ λόγος εἶναι ὅτι ὁ «λαός» ἤ ὅσοι μιλοῦν ἑκάστοτε στὸ ὄνομά του ἔχουν ἕνα τακτικό πλεονέκτημα ἀπέναντι στὸν «πολιτικό κόσμο»: μποροῦν νὰ τὸν ἀποκαλοῦν ἀνίκανο ἡ διεφθαρμένο χωρὶς νὰ φοβοῦνται δυσάρεστες συνέπειες -ἀπεναντίας μάλιστα, ἀποκτοῦν πολύτιμους καὶ ἐξαργυρώσιμους τίτλους δημοσίων κηνσόρων. Ἀλίμονο ὅμως σ’ ἕναν κοινοβουλευτικὸ πολιτικὸ ἄν τολμήσει νὰ ἀποκαλέσει τὸν δῆμο ἠλίθιο ἤ ἰδιοτελῆ κι ἀδιάφορο γιὰ τὸ ἐθνικό μέλλον ˙ἡ σταδιοδρομία του σέ μεγάλο βαθμό ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὴν ἱκανότητά του νὰ ἐγκωμιάζει τὶς μεγάλες ψυχικὲς ἀρετὲς καὶ τὴν εὐθυκρισία ἤ τοὐλάχιστον τὸ ἀλάνθαστο ἔνστικτο «τοῦ λαοῦ μας». Ὡστόσο δὲν ἔχουμε ἐνδείξεις γιὰ νὰ ὑποθέσουμε ὅτι πολλοὶ Ἕλληνες πολιτικοὶ στὶς ἡμέρες μας ἀντιμετωπίζουν τὸ δίλημμα τῆς ἐπιλογῆς μεταξὺ παρρησίας καὶ σταδιοδρομίας. Εἶναι οἱ ἴδιοι, στὴ μέγιστη πλειοψηφία τους, τόσο ζυμωμένοι μὲ τὶς διάφορες (ὄχι ἀναγκαία τὶς ἴδιες πάντοτε) ἐκφάνσεις ἐκείνου ποὺ συνιστᾶ τὴ σημερινὴ ψυχοπνευματικὴ ἐξαθλίωση τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ, ὥστε δὲν χρειάζεται κἄν νὰ κρύψουν μιὰ περιφρόνηση, τὴν ὁποία δὲν ἔχουν ἀρκετὸ ἐπίπεδο γιὰ νὰ αἰσθανθοῦν ˙μᾶλλον θαυμάζοντας τὸν λαὸ θαυμάζουν τὸν ἑαυτό τους ὡς ἡγέτη του καὶ μᾶλλον δείχνοντας κατανόηση πρὸς τοὺς ἄλλους ἐπαιτοῦν ἐπιείκεια γι’ αὐτοὺς τοὺς ἴδιους. Μεταξύ τους ἔχει ἄλλωστε ἐμπεδωθεῖ, ἄν ὄχι ἡ ξεκάθαρη συνείδηση, πάντως ἡ πρακτικὴ τοῦ ὅτι ἀποτελοῦν κι αὐτοί, ὅπως καὶ ὅλες οἱ ἄλλες κοινωνικές ὁμάδες, κλάδο μὲ εἰδικὰ συμφέροντα, μὲ μόνη τὴ διαφορά ὅτι ὁ κλάδος αὐτὸς ἐξυπηρετεῖ τὰ εἰδικά του συμφέροντα διαχειριζόμενος ἤ ἐκποιῶντας τὰ γενικὰ συμφέροντα πρὸς ὄφελος πολυπληθέστατων τρίτων. Ἡ ἀκραία καὶ ὀλεθριότερη περίπτωση αὐτῆς τῆς πρακτικῆς ἦταν ἡ ἔνταξη τῆς χώρας στὸν δρόμο τοῦ παρασιτικοῦ καταναλωτισμοῦ καὶ ἡ ἐκσυγχρονισμένη ἐμπέδωση τοῦ κοινωνικοῦ παρασιτισμοῦ μὲ ἀντάλλαγμα τὴν εὔνοια «τοῦ λαοῦ», ἤτοι τὴ νομή τῆς ἐξουσίας. Ἕνας τέτοιος «πολιτικὸς κόσμος» δὲν θὰ εἶναι ποτὲ ἱκανὸς ὡς σύνολο νὰ θέσει καὶ νὰ λύσει τὸ πρόβλημα τῆς ἐθνικῆς πολιτικῆς καὶ τῆς ἐθνικῆς ἐπιβίωσης παρὰ μόνον εὐκαιριακὰ καὶ φραστικά ˙εἶναι ὁ ἴδιος ὄχι μόνο προαγωγός, ἀλλὰ καὶ προϊόν τοῦ κοινωνικοῦ παρασιτισμοῦ, ἀνήμπορος ὡς ἐκ τῆς φύσεώς του νὰ ἀντιταχθεῖ στὸν «λαὸ», ὅταν ὁ «λαὸς» ἀπαιτεῖ τὴν ἐκποίηση τοῦ ἔθνους γιὰ νὰ καταναλώσει περισσότερα καὶ νὰ ἐργασθεῖ λιγότερο. Πέρα ἀπ’ αὐτό, εἶναι ἀνίκανος νὰ κάνει κάτι τί διαφορετικὸ ἀπ’ ὅ,τι κάνει λόγω τοῦ ἐπιπέδου καὶ τοῦ ποιοῦ του. Ὅτι ὁ σημερινὸς ἑλληνικὸς «πολιτικὸς κόσμος», κοινοβουλευτικὸς καὶ ἐξωκοινοβουλευτικός, ἀποτελεῖται ὡς ἐπὶ τὸ πολὺ ἀπὸ πρόσωπα ἐλαφρὰ ἕως φαιδρά, δὲν ἀποτελεῖ κἄν κοινὸ μυστικό ˙ἀποτελεῖ πηγὴ δημόσιας θυμηδίας, συχνὰ μὲ τὴ σύμπραξη τῶν ἴδιων τῶν διακωμωδούμενων. Οἱ λίγοι, ποὺ ἔχουν γνώση καὶ συνείδηση, ποὺ κάτι εἶχαν καὶ κάτι διατηροῦν μέσα στοὺς ρηχούς, καριερίστες ἤ ἁπλῶς ψευτόμαγκες συναδέλφους τους, καταπίνουν κι αὐτοὶ τὴ γλώσσα τους ἤ μιλοῦν μὲ πρόσθετες περιστροφὲς ὅταν τὰ θέματα γίνονται ὁριακὰ γιὰ τὴν πολιτική τους ἐπιβίωση.

Παναγιώτης Κονδύλης, Προϋποθέσεις, παράμετροι καὶ ψευδαισθήσεις τῆς ἐθνικῆς πολιτικῆς
(Ὁ τίτλος τῆς ἀναρτήσεως εἶναι δικός μας – ΕΛΛΗΝΙΚΩΣ ΔΙΕΞΕΡΧΟΜΑΙ)

Η ΕΥΡΩΠΗ ΣΤΟ ΚΑΤΩΦΛΙ ΤΟΥ 21ΟΥ ΑΙΩΝΑ: ΜΙΑ ΚΟΣΜΟΪΣΤΟΡΙΚΗ ΚΑΙ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ ΘΕΩΡΗΣΗ

Η ΕΥΡΩΠΗ ΣΤΟ ΚΑΤΩΦΛΙ ΤΟΥ 21ΟΥ ΑΙΩΝΑ: ΜΙΑ ΚΟΣΜΟΪΣΤΟΡΙΚΗ ΚΑΙ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ ΘΕΩΡΗΣΗ

ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

Σύμφωνα μὲ τὸν μύθο, ὁ ὁποῖος τροφοδοτεῖ τοὺς πανηγυρικοὺς λόγους τῶν Εὐρωπαίων πολιτικῶν, οἱ λαοὶ τῆς εὐρωπαϊκῆς ἠπείρου, διδαγμένοι ἀπὸ πικρὲς ἐμπειρίες, μπῆκαν ἐπιτέλους στὸν δρόμο τῆς λογικῆς καὶ ἐνσάρκωσαν σὲ οἰκονομικοὺς καὶ πολιτικοὺς θεσμοὺς τὴ βούλησή τους γιὰ εἰρηνικὴ συμβίωση. Ἡ ἑδραίωση τῶν θεσμῶν τούτων ἰσοδυναμεῖ λοιπὸν μὲ ἐργασία πρὸς χάριν τῆς εἰρήνης, ἐνῶ ἡ ὑπονόμευσή τους μὲ τὴν ἐπιστροφὴ σὲ ἐποχὲς ἀπαίσιας μνήμης. Ὁ μύθος τοῦτος εἶναι αὐτάρεσκος, γιατὶ προϋποθέτει τὴν ἱκανότητα τῶν δρώντων ὑποκειμένων (ἤ πάντως τῶν ρητόρων) νὰ διδάσκονται ἀπὸ τὸ παρελθὸν καὶ νὰ ἐνεργοῦν μὲ βάση ἠθικὰ καὶ ὀρθολογικὰ κίνητρα. Ἡ ἀλήθεια εἶναι πεζότερη καὶ ὀδυνηρότερη. Οἱ αἱματηρὲς συγκρούσεις ἀνάμεσα σὲ μεγάλα ἔθνη τῆς δυτικῆς καὶ τῆς κεντρικῆς Εὐρώπης ἔγιναν στὶς μέρες μας ἀδιανόητες ἐπειδὴ ἡ Εὐρώπη ἔχασε τὴν παγκόσμια κυριαρχία, οὕτως ὥστε οἱ ἐνδοευρωπαϊκοὶ ἀνταγωνισμοὶ δὲν ἔχουν πλέον καθοριστικὴ κοσμοϊστορικὴ σημασία· γι’ αὐτὸ καὶ ἡ ἔντασή τους κατ’ ἀνάγκη ἔπεσε κατακόρυφα. Στὴν ἰμπεριαλιστικὴ ἐποχὴ ὁ ἀνταγωνισμὸς τῶν εὐρωπαϊκῶν Δυνάμεων ὄχι μόνον δὲν ἐμπόδισε τὴ συνολικὴ εὐρωπαϊκὴ ἐπέκταση, ἀλλὰ καὶ τὴν ἐπέτεινε, γιατὶ καμμιὰ ἀπὸ τὶς Δυνάμεις αὐτὲς δὲν ἤθελε νὰ ὑστερήσει σὲ σχέση μὲ τὶς ἄλλες. Στὴν ἐποχὴ τῆς εὐρωπαϊκῆς παγκόσμιας κυριαρχίας, λοιπόν, ὁ πλανήτης συνομαδωνόταν γύρω ἀπὸ τὸν ἄξονα τῶν ἐνδοευρωπαικῶν ἀνταγωνισμῶν, ἐνῶ τώρα τὰ εὐρωπαϊκὰ ἔθνη ὀφείλουν νὰ συνομαδωθοῦν ἤ νὰ συνασπισθοῦν ἐν ὄψει τῶν πλανητικῶν ἀνταγωνισμῶν. Τούτη ἡ κοσμοϊστορικὴ τομὴ συνιστᾶ τὴν προϋπόθεση τῆς ἀναδιάρθρωσης τῆς Εὐρώπης. Συνάμα ἀπετέλεσε γιὰ τὴν Εὐρώπη μιὰ κατάσταση ἀνάγκης, ἡ ὁποία βέβαια, λόγω τῆς ἔκρηξης τῆς μαζικῆς παραγωγῆς καὶ τῆς μαζικῆς κατανάλωσης μετὰ τὸ 1950 καθὼς καὶ λόγω τῶν τεράστιων ἀποθεμάτων τῆς ἰμπεριαλιστικῆς ἐποχῆς, δὲν ἔγινε αἰσθητὴ ὡς τέτοια ἀπὸ ὑλική ἄποψη, ὅμως ἡ πολιτική της πλευρὰ ἔγινε ὁρατὴ στὸ καθοριστικὸ γεγονός ὅτι ἀνάδοχοι τῆς εὐρωπαϊκῆς ἑνότητας ὑπῆρξαν, θετικὰ ἤ ἀρνητικά, ἀκριβῶς οἱ δύο ἐκεῖνες μεγάλες Δυνάμεις, οἱ ὁποῖες μετὰ τὸ 1945 διαδέχθηκαν τὴν Εὐρώπη σὲ πλανητικὸ ἐπίπεδο. Θετικὰ ἡ κηδεμονία τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν καὶ ἀρνητικὰ ὁ φόβος μπροστὰ στὴ σοβιετικὴ αὐτοκρατορία ἔθεσαν σὲ κίνηση μία διαδικασία, τὴν ὁποία, ἔστω καὶ μετὰ ἀπὸ τὶς πρόσφατες καταστροφές, διόλου δὲν θὰ κινοῦσε ἀπὸ μόνος του ὁ καθαρὸς Λόγος τῶν Εὐρωπαίων, ἄν εἶχαν ἀφεθεῖ μόνοι τους καὶ δὲν διέτρεχαν κινδύνους ἐκ τῶν ἔξω.
Read more

Η ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΩΝ ΚΑΙ ΟΙ ΑΠΟΨΕΙΣ ΤΟΥ ΣΑΜΙΟΥΕΛ ΧΑΝΤΙΝΓΚΤΟΝ

Η ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΩΝ ΚΑΙ ΟΙ ΑΠΟΨΕΙΣ ΤΟΥ ΣΑΜΙΟΥΕΛ ΧΑΝΤΙΝΓΚΤΟΝ

ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

τοῦ Π. Κονδύλη
Ὅταν ὁ Samuel Huntington, υἱοθετῶντας μιᾶν ἔκφραση τοῦ Bernard Lewis, ἀνακήρυξε τὴν «σύγκρουση τῶν πολιτισμῶν» ὡς τὸ ἀποφασιστικὸ φαινόμενο τῆς ἀρχόμενης κοσμοϊστορικῆς ἐποχῆς, ἕνα ρίγος διαπέρασε εὐρεῖς κύκλους στὴν Δύση. Ὄχι μόνον ἐπειδή ἕνας ἀκόμη μελετητής, κοντά σὲ πολλοὺς ἄλλους, ἀμφέβαλλε ὅτι θὰ ἐπέλθει τὸ τέλος τῆς Ἱστορίας χάρη στὸν οἰκουμενισμό τοῦ οἰκονομιστικοῦ φιλελευθερισμοῦ καὶ τῶν «ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων», ἀλλὰ μᾶλλον λόγω τῆς ὑποψίας ὅτι μιὰ σύγκρουση ἀνάμεσα σὲ πολιτισμοὺς ἀναγκαστικὰ θὰ εἶναι σκληρότερη ἀπὸ ἄλλες συγκρούσεις, δηλαδὴ ἕνα εἶδος πολέμου ἀνάμεσα σὲ ρᾶτσες, καὶ ἑπομένως πιὸ ἐπικίνδυνη γιὰ τὴν ἀνθρωπότητα ἀπὸ κάθε ἁπλῶς οἰκονομικὸ ἤ πολιτικὸ ἀνταγωνισμό. Ἔτσι, στὸν προφήτη τῶν νέων δεινῶν ἀντιτάχθηκαν ἄλλοτε ἁπλῶς ἀνθρωπιστικὲς κενολογίες καὶ ἄλλοτε ἡ πεποίθηση ὅτι οἱ πολιτισμικὲς ἀντιθέσεις θὰ ἐξασθενίσουν λόγω τῶν πνευματικῶν ἐπιδράσεων τῆς ἑνιαίας παγκόσμιας οἰκονομίας. Ἀλλὰ μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο ἡ θέση τοῦ Huntington ἁπλῶς ἐξορκίζεται μὲ εὐχολόγια. Ἡ εὐθεῖα ἀντίκρουσή της δέν εἶναι δυνατή παρὰ μόνο ἄν δεχθεῖ κανεὶς ὅτι στὸ μέλλον θὰ γίνουν πράγματι συγκρούσεις καὶ συνάμα ἄν μπορεῖ νὰ ἀποδείξει ὅτι ἀκριβῶς ἐξαιτίας τοῦ χαρακτήρα αὐτῶν τῶν συγκρούσεων δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ δεσπόζει ὁ πολιτισμικὸς παράγοντας -ὅτι δηλαδή ἀκριβῶς ὁ χαρακτήρας τῶν συγκρούσεων καθορίζει τὸ εἰδικό βάρος τοῦ πολιτισμικοῦ παράγοντα καὶ τῆς πολιτισμικῆς συνείδησης τῶν ὑποκειμένων, ὄχι ἀντίστροφα.
Ὅποιος θεωρεῖ τὶς πολιτισμικές διαφορὲς ὡς τὶς βαθύτερες αἰτίες συγκρούσεων ὀφείλει νὰ καταδείξει ποιά χαρακτηριστικὰ στοιχεῖα τοῦ ἑκάστοτε πολιτισμοῦ ὠθοῦν σὲ σύγκρουση καὶ γιατί αὐτὰ δροῦν εἰδικὰ σήμερα μὲ τέτοιαν ἔνταση. Ἄν αὐτὸ δὲν καταδειχθεῖ, τότε ἡ αἰτία τῆς σύγκρουσης δὲν εἶναι ἀναγκαστικὰ πολιτισμική, ἀκόμα καὶ ἄν οἱ συγκρουόμενοι ἐκπροσωποῦν διαφορετικοὺς πολιτισμούς. Ὡστόσο ὁ Huntington δὲν μεθόδευσε τὴν ἀνάλυσή του μὲ τόση ἐπιστημονικὴ αὐστηρότητα.
Read more

ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΙ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ

ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΙ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ

«Ἡ πολιτική εἶναι ὅπως ἡ Σφίγξ τοῦ μύθου: καταβροχθίζει ὅσους δὲν λύνουν τὰ αἰνίγματά της»
Ριβαρόλ

 
Ἀπό τὸν Ριβαρόλ, τὸν πνευματώδη ἀντεπαναστάτη τοῦ 18ου αἰῶνα, ἔχουμε νὰ μάθουμε πολλά ὅσον ἀφορᾶ το ρεαλισμό τοῦ ἡττημένου. Ὁ ἡττημένος δέν γνωρίζει μονάχα τὶς ἀδυναμίες τῆς δικῆς του παράταξης ἀλλά καὶ διαβλέπει, μὲ τὴν ὀξυδέρκεια τοῦ μίσους, τί κρύβεται πίσω ἀπό τα συνθήματα καὶ τὶς ἐπαγγελίες τοῦ νικητή.
Ἡ πολιτική δέν μπορεῖ νὰ ρυθμισθεῖ μόνιμα μὲ βάση τὴν ἀνταλλαγὴ θεμελιωμένων ἐπιχειρημάτων μεταξὺ ἔλλογων συνομιλητῶν. Ὅταν πρόκειται γιὰ μεγάλες μάζες, ἡ κυριαρχία τῶν παθῶν δέν ἀπαιτεῖ κἄν τὰ περιβλήματα τῆς λογικῆς. Σὲ περιόδους ὁμαλότητας τὸ πλῆθος δὲν ἀπαιτεῖ παρὰ ἄρτον καὶ θεάματα. Ὅταν ὁ ἄρτος σπανίζει ἤ κινδυνεύει, τὰ θεάματα ἀραιώνουν ἤ ἀγριεύουν καὶ καθὼς πολώνεται ἡ πολιτικὴ κοινότητα, ἀντίστοιχα συμπυκνώνεται ἡ ψυχή τῶν μαζῶν σὲ μονοδιάστατα κι εὐκρινῆ πάθη ποὺ ἀκολουθοῦν τὴν λογικὴ τοῦ μαύρου καὶ τοῦ ἄσπρου.
Ἐφόσον οἱ μάζες εἶναι ἡ πρώτη ὕλη της πολιτικῆς καί ἐφόσον οἱ μάζες κυριαρχοῦνται ἀπό πάθη, ἡ πολιτική δραστηριότητα θά μποροῦσε νά ὁρισθεῖ ὡς χειραγώγηση ἤ διαχείριση τῶν μαζικῶν παθών.
Ὅποιος διαχειρίζεται τὰ πάθη των μαζῶν σὲ περίοδο ὁμαλότητας ἀπὸ θέση κυβερνήτη ἔχει ὡς κύριο μέλημα τὴ χαλιναγώγησή τους μέσω ἑνὸς συνδυασμοῦ ἰδεολογίας καὶ ἐξαναγκασμοῦ ὁ ὁποῖος παραλλάσσει ἀνάλογα μὲ τὴ συγκυρία: ὅποτε τὰ ἰδεολογικὰ μέσα ἀτονοῦν, ἐντείνεται ὁ ἐξαναγκασμός καὶ ὅποτε ἐπαρκοῦν ἡ ὑλική βία ἀσκεῖται πιὸ διακριτικά. Στὶς ἱστορικές ἐκεῖνες περιπτώσεις ὅπου ἡ χειραγώγηση γίνεται μὲ ὀρθὴ μίξη ἰδεολογίας καὶ ἐξαναγκασμοῦ, ἐνῶ παράλληλα εἶναι διάχυτη ἡ πεποίθηση ὅτι ἡ ἐξουσία γενικὰ ἀσκεῖται μὲ πνεῦμα πρόνοιας καὶ δικαιοσύνης, τότε ἡ πολιτικὴ κοινότητα ἐπιτυγχάνει τὸν περιορισμένο -ἀλλά διόλου ἀμελητέο- βαθμὸ τελειότητας ποὺ τῆς ἐπιτρέπει ἡ ἀτέλεια τῶν ἀνθρώπων.
Ὅπως ἡ κυβέρνηση εἶναι ὑποχρεωμένη νά χαλιναγωγήσει πάθη, ἔτσι καὶ ἡ ἐπανάσταση ὀφείλει νὰ ὑποκινήσει καὶ νὰ ἐξάψει πάθη, τοὐλάχιστον ὥσπου νὰ ἐπικρατήσει. Δίκαια αἰτήματα δὲν γεννοῦν καθ’ εαυτὰ ἐπαναστάσεις, ἐὰν δὲν συνδεθοῦν μὲ μαζικὸ μίσος ἐναντίον πράξεων ποὺ θεωροῦνται ὡς ἀδικία καὶ ἐναντίον ἐκείνων ποὺ τὶς διαπράττουν. Γιὰ νὰ δράσει ἐπαναστατικά, τὸ αἴτημα τῆς δικαιοσύνης πρέπει νὰ μεταβληθεῖ σὲ σύνθημα μὲ θρησκευτικὲς καὶ ἐσχατολογικές συμπαραδηλώσεις καὶ νὰ γίνει τόσο γενικὸ κι ἀόριστο ὥστε νὰ συμφύρεται μὲ τὶς ἐκρήξεις τῆς ἡφαιστειώδους συλλογικῆς ψυχῆς.
Ὁ διανοούμενος δίνει στὰ πάθη (εἶναι ἀδιάφορο ἄν τὰ πάθη σχετίζονται μὲ «δίκαια» αἰτήματα) μορφὴ ἰδεολογίας καὶ μάλιστα ἀρκετά ἁπλῆς ὥστε νὰ συγκινήσει καὶ νὰ κινήσει μάζες. Ἡ ἰδεολογικοποίηση παθῶν εἶναι λοιπόν ἡ θεμελιώδης ὑφὴ τῆς ἐπαναστατικῆς διαδικασίας καὶ γι’ αὐτό δὲ συνιστᾶ ἀντίφαση τὸ ὅτι ἡ μία της ὄψη εἶναι ἡ φιλοσοφία καί ἡ ἄλλη ἡ τρομοκρατία.
Ἡ πολιτική ὡς δραστηριότητα εἶναι ἐξ ὁρισμοῦ ὑπόθεση κοινωνικῶν ἐλίτ, εἴτε οἱ πολιτικά ἐνεργὲς ὁμάδες ἐνστερνίζονται «προοδευτικές» εἴτε «συντηρητικές» ἀρχές. Μιὰ ἐπαναστατική κυβέρνηση ἐπιδιώκει τὸ ἴδιο ὅπως καὶ κάθε προηγούμενη κυβέρνηση: νὰ χαλιναγωγήσει τὰ πάθη τῶν μαζῶν καὶ πρῶτα ἀπ’ ὅλα νὰ χαλιναγωγήσει ὅσους διανοουμένους εἶχαν ὑποκινήσει αὐτὰ τὰ πάθη γιὰ λογαριασμό τῆς ἐπανάστασης.

Ἀπὸ τὴν εἰσαγωγὴ τοῦ Παναγιώτη Κονδύλη στὸ ἔργο «Ριβαρόλ. Ἐπιλογὴ ἀπὸ τὸ ἔργο του», ἐκδόσεις Στιγμή, 1994

 

Η ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ ΩΣ ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΗ ΚΑΤΑΣΚΕΥΗ

Η ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ ΩΣ ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΗ ΚΑΤΑΣΚΕΥΗ

ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

Κύκλοι μὲ ἁπτὰ ὑλικὰ συμφέροντα, ἀλλὰ καὶ διάφοροι καλόπιστοι, οἱ ὁποῖοι ἐξ ἰδιοσυγκρασίας ἐνστερνίζονται τὶς ἐλπιδοφόρες προοπτικές, προπαγανδίζουν τὴν ἄποψη ὅτι ἡ προϊοῦσα παγκοσμιοποίηση θὰ ἐπιφέρει ὅλο καὶ μεγαλύτερη ἐξίσωση τῶν συλλογικῶν συνθηκῶν ζωῆς καὶ τῶν συλλογικῶν σκοπῶν, δημιουργώντας ἔτσι κοινὰ σημεῖα μεταξὺ τῶν ἀνθρώπων καὶ καθιστώντας περιττὲς τὶς αἱματηρὲς συγκρούσεις· γιατί, ὅπως λέγεται, ἡ παγκοσμιοποίηση θὰ ἐξασθενήσει ἤ ἴσως καὶ θὰ καταργήσει τὶς ὑποτιθέμενες αἰτίες αὐτῶν τῶν συγκρούσεων, δηλαδὴ τὰ ἔθνη καὶ τὰ κράτη. Ἡ ἀντίληψη αὐτὴ ἀναγορεύθηκε, προπαντὸς μετὰ τὴν κατάρρευση τοῦ κομμουνισμοῦ, σὲ αὐταπόδεικτη ἀλήθεια καὶ ἄρθρο πίστεως, ἔτσι ὥστε δὲν διερευνῶνται ἐπαρκῶς οἱ προϋποθέσεις της καὶ ἡ λογικὴ συνοχή της.
Ὡς φορέας τῆς παγκοσμιοποίησης καὶ τῆς ἐξίσωσης τῶν συνθηκῶν καὶ τῶν σκοπῶν (ἀξιῶν) δὲν θεωρεῖται βέβαια ὁποιαδήποτε δραστηριότητα, π.χ. τὸ κήρυγμα τῆς ἀδελφοσύνης καὶ τῆς ἀγάπης, ἀλλὰ μία δραστηριότητα ἐντελῶς συγκεκριμένη: ἡ διευρυνόμενη καὶ διαπλεκόμενη οἰκονομία. Μία πρώτη προϋπόθεση τῆς παραπάνω ἀντίληψης εἶναι λοιπόν ἡ πίστη στὴν πρωτοκαθεδρία τῆς οἰκονομίας -καὶ μάλιστα τῆς οἰκονομίας στὴν ἀντίθεσή της πρὸς τὴν πολιτική, ἡ ὁποία λίγο-πολὺ ταυτίζεται μὲ τὴν «πολιτικὴ τῆς ἰσχύος» καὶ ἀντιπαρατίθεται πρὸς τὴν ὑποτιθέμενη ἐγγενῆ εἰρηνικότητα τῆς οἰκονομίας. Αὐτὴ ὅμως ἡ διχοτομία μεταξὺ πολιτικῆς καὶ οἰκονομίας εἶναι δυνατὴ μόνο ἄν οἱ δύο αὐτοὶ τομεῖς ὁριστοῦν τόσο στενὰ (ἄν δηλαδὴ ἡ οἰκονομία περιοριστεῖ στὴν τεχνική διαδικασία τῆς παραγωγῆς καὶ ἡ πολιτικὴ περισταλεῖ στὴ διοίκηση καὶ στὴ διαχείριση), ὥστε χάνεται κάθε οὐσιαστικὴ σχέση μὲ τὴν κοινωνική πράξη καὶ πραγματικότητα.
Read more

ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΕIΣ ΤΩΝ ΓΕΙΤΟΝΩΝ ΜΑΣ

ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΕIΣ ΤΩΝ ΓΕΙΤΟΝΩΝ ΜΑΣ

Οἱ Σκοπιανοί, Βούλγαροι, Τοῦρκοι καὶ Ἀλβανοί μᾶς θεωροῦν ὄχι ἀπελευθερωτικές, ἀλλὰ κατακτητὲς τῆς Μακεδονίας, τῆς Ἠπείρου, τῆς Θράκης, τῶν νήσων τοῦ Αἰγαίου καὶ τῆς Κρήτης, καὶ οἱ Τοῦρκοι ἐπιπλέον, μαζὶ μὲ τοὺς Βρετανούς, μᾶς θεωροῦν ὅτι προσπαθήσαμε νὰ κατακτήσομε τὴν Κύπρον. Ὅλα αὐτὰ ἰσχυρίζονται οἱ γείτονές μας βάσει τοῦ διεθνοῦς δικαίου.

Α) Ἀνακεφαλαίωση τοῦ προβλήματος
1) Ἡ Βρετανία, Γαλλία, Ρωσία καὶ Τουρκία διαμόρφωσαν τὸ διεθνὲς δίκαιο κατὰ τρόπον ὥστε ἔξω ἀπὸ τὴν Παλαιὰ Ἑλλάδα τοῦ 1827-36 νὰ μὴν ὑπάρχουν ὑποψήφιοι Ἕλληνες γιὰ ἀπελευθέρωση. Δὲν ἀρκεῖ ἐδάφη νὰ ἦταν κάποτε Ἑλληνικά. Θὰ ἔπρεπε σ’ αὐτὰ τὰ κάποτε Ἑλληνικὰ ἢ Μακεδονικὰ ἐδάφη νὰ ὑπῆρχαν ὑποψήφιοι Ἕλληνες γιὰ ἀπελευθέρωση. Σὲ περίπτωση ποὺ δὲν ὑπῆρχαν Ἕλληνες, τότε πρόκειται γιὰ κατάκτηση. Ἐξ’ ἀπόψεως τῶν συνταγμάτων, τῶν Πρωτοκόλλων, καὶ τῆς περὶ Κοραῆ νομοθεσίας τοῦ 1827, δὲν ὑπῆρχαν πλέον Ἕλληνες, Hellenes-Grecs, Younan μὲ ἀνάγκη ἀπελευθερώσεως. Ἔξω ἀπὸ τὰ σύνορα τῆς Ἑλλάδος τοῦ 1827-1836 ὑπῆρχαν μόνον ἑλληνόφωνοι Ρωμαῖοι, Grecs, Roum.
2) Οἱ Νέοι Ἕλληνες κατὰ προτροπὴ τῶν «Φιλελλήνων» ἀποφάσισαν νὰ υἱοθετήσουν τὸ ὄνομα «Ἕλληνες γιὰ νὰ ρίχνουμε στάκτη στὰ μάτια τοῦ κόσμου, πραγματικὰ Ρωμιοὶ» (Κωστῆς Παλαμᾶς 1901). Δηλαδὴ ἡ τάξις τῶν βασιλέων καὶ εὐγενῶν τῆς Εὐρώπης ἤθελαν ἐπανάσταση ὄχι Ρωμαῖων, ἀλλὰ Ἀρχαίων Ἑλλήνων, ἀφοῦ μόλις πρὸ ὀλίγου κατέστειλαν τὴν Γάλλο-Ρωμαϊκὴν ἐπανάσταση μέσῳ τοῦ Ναπολέοντος τὸ 1799. Ἔτσι οἱ «Φιλέλληνες» κατάφεραν μέσῳ τοῦ ψηφίσματος Ἀδαμαντίου Κοραῆ ἀπὸ τὴν βουλὴν τῶν Ἑλλήνων τὸ 1827 νὰ περάσουν νομικὰ τὴν γραμμὴ ὅτι οἱ Ἕλληνες ἦταν σκλαβωμένοι στοὺς Ρωμαῖους της Κων/πόλεως πρὶν ὑποδουλωθοῦν στοὺς Τούρκους. Ἔτσι ἡ Ἑλληνικὴ Ἐπανάσταση ἦταν, ὄχι μόνον ἀπελευθέρωση ἀπὸ τοὺς Τούρκους, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τοὺς Ρωμαῖους, ἔτσι οἱ Hellenic-Greeks/Ἕλληνες/Younan δὲν ταυτίζονται μὲ τοὺς Greeks/Ρωμαῖους/Roum. Ο Younan εἶναι ὁ Ἕλλην καὶ ὁ Roum εἶναι ὁ Ρωμαῖος στὰ Τουρκικὰ καὶ στὰ Ἀραβικά. Ἔτσι ὁ βασιλεὺς τῶν Ρωμαῖων ποὺ ἔπεσε ἐπάνω στὰ τείχη τῆς Πόλεως κατήντησε στὴν κειμένην μάλιστα Ἑλληνικὴν νομοθεσίαν «ὁ τύραννος τῶν Ἑλλήνων». [1]
Read more

ΑΛΛΟ ΡΩΜΗΟΣ ΚΙ ΑΛΛΟ ΓΡΑΙΚΥΛΟΣ

ΑΛΛΟ ΡΩΜΗΟΣ ΚΙ ΑΛΛΟ ΓΡΑΙΚΥΛΟΣ

ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

Μὲ Γραικισμὸν καὶ Νεογραικισμὸν ἐννοοῦμεν ὄχι τὸν Νεοελληνισμόν, ἀλλὰ μόνον τὸ ρωμαίϊκον μέρος τοῦ Νεοελληνισμοῦ.
Ὁ Νεογραικισμὸς ὡς καὶ ὁ πρὸ τῆς Ἁλώσεως Γραικισμὸς εἶναι ἐκ τῆς φύσεως των δουλεία χειρότερα τῆς Φραγκοκρατίας καὶ Τουρκοκρατίας.
Ἡ Φραγκοκρατία καὶ ἡ Τουρκοκρατία ἤσαν ὑποδούλωσις τοῦ σώματος.
Ὁ Γραικισμὸς καὶ Νεογραικισμὸς εἶναι ὑποδούλωσις τοῦ πνεύματος.
Οἱ Ρωμῃοὶ τῆς Φραγκοκρατίας καὶ τῆς Τουρκοκρατίας εἶναι ὅσοι δὲν ἠκολούθησαν τὸ παράδειγμα ἐκείνων ποὺ ἐφράγκευσαν καὶ ἐτούρκευσαν.
Οἱ σημερινοὶ ἐναπομείναντες Ρωμῃοὶ ἀσφαλῶς δὲν τουρκεύουν ἀλλ’ οὔτε φραγκεύουν, οὔτε γραικεύουν.
Ὅπως οἱ Γραικοὶ πρὸ τῆς Ἁλώσεως εἶναι ἐκεῖνοι ποὺ ἐφράγκευσαν, οὕτω καὶ οἱ Νεογραικοὶ ἐγραίκευσαν γενόμενοι οἱ σημερινοὶ Γραικύλοι τῶν Εὐρωπαίων καὶ Ρώσων καὶ τώρα τῶν Ἀμερικανῶν ἐξαδέλφων τῶν Εὐρωπαίων.
Τὸ γραικεύω εἶναι σχεδὸν ταυτὸν μὲ τὸ φραγκεύω.
Σημαίνει σήμερον ἀμερικανεύω, ρωσεύω, φραντσεύω, γερμανεύω, δηλαδὴ γίνομαι πνευματικὸς δοῦλος τῶν ἔξω τῆς Ρωμῃοσύνης.
Ὁ Ρωμῃὸς γνωρίζει σαφῶς ὅτι ὑπάρχει μεγάλη διαφορὰ μεταξὺ συμμαχίας καὶ δουλείας. Γίνεται σύμμαχος μὲ ὁποιονδήποτε, ἐφ’ ὅσον συμφέρει τὸ Ἔθνος, ἀλλὰ ποτὲ δοῦλος τῶν συμμάχων.
Ὁ Γραικύλος ὅμως νομίζει ὅτι συμμαχία σημαίνει πνευματικὴν δουλείαν, δηλαδὴ συγχώνευσιν πολιτισμῶν καὶ σύγχυσιν ἰδεολογιῶν. Ὁ Γραικύλος δὲν γίνεται μόνον σύμμαχος, ἀλλὰ γίνεται καὶ θέλει νὰ γίνη ἕνα πράγμα μὲ τὸν σύμμαχον. Νομίζει ὅτι συμμαχία εἶναι τὸ νὰ προσφέρεται δι’ ἔρωτα ὡς δούλη πρὸς κύριον ἴνα ἀποκτήση ἰσχυρὸν προστάτην, ὁ ὁποῖος θὰ σώση τὴν Ἑλλαδίτσαν του. Ὁ Νεογραικύλος εἶναι συνεχιστὴς τῆς παραδόσεως τῶν Γραικύλων πρὸ τῆς Ἁλώσεως, οἱ ὁποῖοι μᾶς ἐκήρυτταν τὴν ἀνάγκην τῆς φραγκεύσεως τοῦ πνεύματος, διὰ νὰ σωθῶμεν ἀπὸ τὴν δουλείαν τοῦ σώματος.
Read more

Η ΜΑΝΑ ΣΥΜΠΑΝΤΙΚΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ

Η ΜΑΝΑ ΣΥΜΠΑΝΤΙΚΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ

Ἑλληνόπουλο, ἐφ’ ὅσον φλέγεσαι ἀπὸ τὴν ἐπιθυμία νὰ βοηθήσης τὴν πατρίδα μας νὰ ἀναρριχηθῇ ἐκτὸς τοῦ σημερινοῦ βούρκου, πρέπει μόνος σου, χωρὶς τὴν βοήθεια κανενός ,νὰ βαλθῇς νὰ αὐτοδιδαχθῇς τὴν γλῶσσα τῶν προγόνων σου. Μία καλὴ ἀρχὴ εἶναι νὰ μάθῃς νὰ γράφῃς πολυτονικὰ καὶ ποτὲ πλέον νὰ μὴ δεχθῇς νὰ ἐπιστρέψεις στὸ μονοτονικὸ ἔστω καὶ ἄν σὲ ἀπειλήσουν νὰ μὴ σοῦ δώσουν ἐργασία ἤ νὰ σὲ χλευάσουν. Τὸ σχολεῖο σου θὰ εἶναι κρυφό… Οἱ πολιτικοὶ ὅλων τῶν παρατάξεων ἀδιαφοροῦν παντελῶς. Οἱ ἐγκληματίες φιλόλογοι τῶν Κριαράδων καὶ τῶν Κακριδήδων, ἐνῷ γνωρίζουν ἄριστα τὴν γλῶσσα μας, προσπαθοῦν ἐμεῖς νὰ μὴν τὴν μάθωμε γιὰ νὰ μᾶς ἀφελληνίσουν καὶ μὲ μιὰ πιὸ ὕπουλη ἐσωτερικὴ κατοχὴ νὰ μᾶς δέσουν χειροπόδαρα στὸ ἅρμα τῆς Δύσεως. Ζοῦμε σήμερα στὴν πλέον ὕπουλη ἐσωτερικὴ κατοχή.

Δημήτρης Κιτσίκης, Ἄννεμ-Μάννα, Ἡ μάνα συμπαντικὴ ἑλληνικὴ γλῶσσα, ἐκδόσεις “Ἔξοδος”, Ἀθήνα, 2020

Ἀπὸ τὸ ὀπισθόφυλλο τοῦ βιβλίου

ΜΟΛΙΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΕ!!

Θὰ τὸ βρεῖτε στὰ παρακάτω βιβλιοπωλεῖα:

ΠΟΛΙΤΕΙΑ Ἀσκληπιοῦ 1, Ἀθήνα

ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΟ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ Θεμιστοκλέους 37, Ἐξάρχεια

ΝΑΥΤΙΛΟΣ Χαριλάου Τρικούπη 28, κέντρο Ἀθήνας

ΑΛΦΕΙΟΣ Χαριλάου Τρικούπη 22, κέντρο Ἀθήνας

ΠΑΤΑΚΗΣ Ἀκαδημίας 65, Ἀθήνα

ΠΡΩΤΟΠΟΡΙΑ Γραβιᾶς 3-5, Ἀθήνα

Πρωτοπορία, Λεωφ. Νίκης 3, Θεσσαλονίκη

Πρωτοπορία, Γεροκωστοπούλου 31-33, Πάτρα

ΙΑΝΟΣ  Σταδίου 24, Ἀθήνα

Ἰανός, Μεταμορφώσεως 18, Θεσσαλονίκη

Books Plus, Πανεπιστημίου 37, Ἀθήνα

ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ- ΠΡΑΚΤΟΡΕΙΟ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΤΥΠΟΥ ΝΙΚ. ΓΙΑΝΝΑΚΟΥΛΟΠΟΥΛΟΥ, Πανεπιστημίου 73, Ὁμόνοια

Γιὰ  ἀποστολὴ τοῦ βιβλίου ταχυδρομικῶς στὴν ἐπαρχία ἀπευθυνθεῖτε στὴν ἠλεκτρονικὴ διεύθυνση exodosvivlia@gmail.com

 

ΓΙΑ ΤΑ ΗΘΙΚΟΛΟΓΙΚΑ ΚΛΑΨΟΥΡΙΣΜΑΤΑ ΤΟΥ ΓΡΑΙΚΥΛΟΥ ΕΠΑΙΤΗ

ΓΙΑ ΤΑ ΗΘΙΚΟΛΟΓΙΚΑ ΚΛΑΨΟΥΡΙΣΜΑΤΑ ΤΟΥ ΓΡΑΙΚΥΛΟΥ ΕΠΑΙΤΗ

VAE VICTIS

Ἡ ἔμφαση ποῦ ἀποδίδεται στὴν ἔννοια τοῦ «δικαίου» κατὰ κανόνα εἶναι εὐθέως ἀνάλογη πρὸς τὴν ἐθνικὴ ἰσχνότητα καὶ τὴ διπλωματικὴ ἐπιπολαιότητα· ὑπάρχει διάχυτη ἡ ἐντύπωση ὅτι μόλις ἐμφανισθεῖ στὸ διεθνὲς προσκήνιο ἡ Ἑλλάδα (ὁλόκληρη Ἑλλάδα!) καὶ ὑψώσει τὴ φωνὴ γιὰ τὰ δίκαιά της, ἡ κοινωνία τῶν ἐθνῶν θὰ ἀφήσει τὶς δικές της ἔγνοιες καὶ θὰ ἐνδιαφερθεῖ γιὰ τὰ ἑλληνικὰ αἰτήματα, περίπου ἀποσβολωμένη ἀπὸ τὴν ἠθικὴ λάμψη τους. Ἡ προβολὴ τῆς ἐξ ὁρισμοῦ ἀνώτερης ἠθικῆς διάστασης φαίνεται νὰ ἀπαλλάσσει ἀπὸ τοὺς ταπεινοὺς μόχθους καὶ τοὺς παραζαλιστικοὺς λαβυρίνθους τῆς συγκεκριμένης πολιτικῆς, φαίνεται δηλ. ὅτι ἀρκεῖ νὰ ἔχει κανεὶς τὸ δίκαιο μὲ τὸ μέρος του γιὰ νὰ ἔχει κάνει σχεδὸν τὰ πάντα, ὅσα ἐξαρτῶνται ἀπ’ αὐτὸν˙ στὸν ὑπόλοιπο κόσμο ἐναπόκειται νὰ ἀντιληφθεῖ τὸ ἑλληνικὸ δίκαιο καὶ νὰ πράξει ἀνάλογα. Ἡ ἑλληνικὴ πλευρὰ συχνότατα θεώρησε καὶ θεωρεῖ ὡς ἀδιανόητο ὅτι οἱ ἄλλοι μποροῦν νὰ ἔχουν (εἰλικρινὰ ἤ ὄχι) διαφορετικὴ ἀντίληψη γιὰ τὸ τὶ εἶναι δίκαιο· ἐπίσης δυσκολευόταν καὶ δυσκολεύεται νὰ συμφιλιωθεῖ μὲ τὴ σκέψη ὅτι οἱ ἄλλοι δὲν παίρνουν πάντα τοῖς μετρητοῖς τοὺς ἰσχυρισμούς της κι ὅτι χρησιμοποιοῦν καὶ ἄλλες πηγὲς πληροφοριῶν ἤ ἀκοῦνε καὶ ἄλλες ἀπόψεις. Ἐκεῖνο ὅμως ποῦ πρὸ παντὸς ἀρνεῖται νὰ κατανοήσει σὲ μόνιμη βάση ἡ ἑλληνικὴ πλευρά, καθὼς ἔχει αὐτοπαγιδευθεῖ στὶς ὑπεραναπληρώσεις τῶν ἠθικολογικῶν ἄλλοθι, εἶναι ὅτι κάθε ἰσχυρισμὸς καὶ κάθε διεκδίκηση μετροῦν μόνο τόσο, ὅσο καὶ ἡ ἐθνικὴ ὀντότητα ποῦ στέκει πίσω τους. Ὅποιος λ.χ. μονίμως ἐπαιτεῖ δάνεια καὶ ἐπιδοτήσεις γιὰ νὰ χρηματοδοτήσει τὴν ὀκνηρία καὶ τὴν ὀργανωτική του ἀνικανότητα δὲν μπορεῖ νὰ περιμένει ὅτι θὰ ἐντυπωσιάσει ποτὲ κανέναν μὲ τὰ ὑπόλοιπα «δίκαιά» του. Οὔτε μπορεῖ κανεὶς νὰ περιμένει ὅτι θὰ ληφθεῖ ποτὲ σοβαρὰ ὑπ’ ὄψιν μέσα στὸ διεθνὲς πολιτικὸ παιγνίδι, ἂν δὲν ἔχει κατανοήσει, καὶ ἂν δὲν συμπεριφέρεται ἔχοντας κατανοήσει, ὅτι, πίσω καὶ πέρα ἀπὸ τὶς μὴ δεσμευτικὲς διακηρύξεις ἀρχῶν ἤ τὶς ἀόριστες φιλοφρονήσεις, τὶς φιλίες ἤ τὶς ἔχθρες τὶς δημιουργεῖ καὶ τὶς παγιώνει ἡ σύμπτωση ἤ ἡ ἀπόκλιση τῶν συμφερόντων. Ὅμως στὴ βάση αὐτὴ μπορεῖ νὰ κινηθεῖ μόνον ὅποιος ἔχει τὴν ὑλικὴ δυνατότητα νὰ προσφέρει τόσα, ὅσα ζητᾶ ὡς ἀντάλλαγμα. Μὲ ἄλλα λόγια: οἱ κινήσεις στὸ πολιτικό-διπλωματικό πεδίο ἀποδίδουν ὄχι ἀνάλογα μὲ τὸ «δίκαιο», τὸ ὁποῖο ἄλλωστε ἡ κάθε πλευρὰ ὁρίζει γιὰ λογαριασμό της, ἀλλὰ ἀνάλογα μὲ τὸ ἱστορικὸ καὶ κοινωνικὸ βάρος τῶν ἀντίστοιχων συλλογικῶν ὑποκειμένων, τὸ ὁποῖο ὅλοι ἀποτιμοῦν κατὰ μέσον ὅρο παρόμοια, ὅπως γίνεται καὶ μὲ τὰ ἐμπορεύματα στὴν ἀγορά. Ἐπὶ πλέον καμμιὰ προστασία καὶ καμμιὰ συμμαχία δὲν κατασφαλίζει τελειωτικὰ ὁποῖον βρίσκεται μαζὶ της σὲ σχέση μονομεροῦς ἐξάρτησης. Ἡ ἀξία μιᾶς συμμαχίας γιὰ μίαν ὁρισμένη πλευρὰ καθορίζεται ἀπὸ τὸ εἰδικὸ βάρος τῆς πλευρὰς αὐτῆς μέσα στὸ πλαίσιο τῆς συμμαχίας. Ἰσχυροὶ σύμμαχοι εἶναι ἄχρηστοι σ’ ὅποιον δὲν διαθέτει ὅ ἴδιος σεβαστὸ εἰδικὸ βάρος, ἐφ’ ὅσον ἀνάλογα μὲ τοῦτο ἐδῶ αὐξομειώνεται τὸ ἐνδιαφέρον τῶν ἰσχυρῶν. Ἴσως νὰ θεωρεῖ κανεὶς «ἀπάνθρωπα» καὶ λυπηρὰ αὐτὰ τὰ δεδομένα˙ ἂν ὅμως ἀσκεῖ ἐθνικὴ πολιτικὴ ἀγνοώντας τα, ἀργὰ ἤ γρήγορα θὰ βρεθεῖ σὲ μία κατάσταση ὅπου τὴ λύπη γιὰ τὴν ἠθικὴ κατάπτωση τῶν ἄλλων θὰ τὴ διαδεχθεῖ ὁ θρῆνος γιὰ τὶς δικὲς τοῦ συμφορές.

Παναγιώτης Κονδύλης, Προϋποθέσεις, παράμετροι καὶ ψευδαισθήσεις τῆς ἑλληνικῆς ἐξωτερικῆς πολιτικῆς, παρατίθεται στὸ «Πλανητικὴ πολιτικὴ μετὰ τὸν Ψυχρὸ Πόλεμο», σ. 155-156, ἐκδόσεις Θεμέλιο, Ἀθήνα, 1992.
Ὁ τίτλος τῆς ἀναρτήσεως εἶναι δικός μας (ΕΛΛΗΝΙΚΩΣ ΔΙΕΞΕΡΧΟΜΑΙ)

ΑΡΙΣΤΕΡΑ: H ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΗ ΑΙΧΜΗ ΤΟΥ ΠΙΟ ΧΥΔΑΙΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ

ΑΡΙΣΤΕΡΑ: H ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΗ ΑΙΧΜΗ ΤΟΥ ΠΙΟ ΧΥΔΑΙΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ

Ἀπό τὸ τέλος τοῦ Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου δὲν ἔχει ὑπάρξει οὔτε ἕνας τομέας στὸν ὁποῖον νὰ προχώρησε περαιτέρω ἡ καπιταλιστικὴ ὀργάνωση τῆς ζωῆς, δίχως τὴν πρότερη ἰδεολογικὴ νομιμοποίηση ἀπὸ τὴν πλευρὰ τῆς Ἀριστερᾶς. Μὲ ἄλλα λόγια, ὅσο παράξενο κι ἂν φαίνεται σὲ μερικούς, τὰ πράγματα ἐξελίσσονται σὰν ὁ καπιταλισμὸς νὰ εἶχε κατ’ οὐσίαν ἐμπιστευτεῖ στὰ διάφορα ρεύματα τῆς Ἀριστερᾶς -ἀπὸ τὴν πιὸ ἐκσυγχρονιστικὴ σοσιαλδημοκρατία ὡς τοὺς «ὀρθόδοξους» ἀριστεριστὲς- τὴν ἰδεολογικὴ νομιμοποίηση τῆς ὑποταγῆς τῶν ἀνθρώπων στὶς ἐπιταγὲς τῆς παγκόσμιας ἀγορὰς. Ἡ μπαρὸκ καὶ φασαριόζικη σύνθεση αὐτῶν τῶν φαινομενικὰ ἀσυμφιλίωτων ρευμάτων πραγματοποιεῖται σὲ καθημερινὴ βάση ὑπὸ τὴ σκέπη τῆς λεγόμενης «φιλελεύθερης – ἐλευθεριακῆς»
κοσμοαντίληψης. Τὸ στοιχεῖο αὐτὸ μᾶς ἐπιτρέπει νὰ κατανοήσουμε τὸν καίριο ρόλο τοῦ «Μάη τοῦ ’68» στὴν ἐγκαθίδρυση τῶν ἀξιῶν τοῦ σύγχρονου καπιταλισμοῦ. Ἡ περίφημη προτροπὴ τοῦ Ραοὺλ Βανεγκὲμ «νὰ ζεῖς δίχως νεκρὸ χρόνο καὶ νὰ ἀπολαμβάνεις δίχως περιορισμοὺς» λειτούργησε ὡς τὸ βαρὺ πυροβολικὸ πού ἐπιτέθηκε σὲ κάθε εἴδους κοινωνικὸ «ἀρχαϊσμό», δηλαδὴ στὴν πραγματικότητα σὲ καθετὶ πού, μὲ τὸν ἕναν ἤ τὸν ἄλλο τρόπο, παρενέβαλλε ἕνα προστατευτικὸ παραβὰν ἀνάμεσα στὶς ἐπιθυμίες τοῦ ἀτόμου καὶ τὴν ἑνοποιημένη ἀγορά, ἡ ὁποία εἶχε ὡς σκοπὸ νὰ ὀργανώσει τὸ σύνολο τῆς ὕπαρξής του. Ἀπὸ τὴν καθημερινὴ χρήση ναρκωτικῶν -πού ἐξυμνεῖται ὡς ἀμφισβήτηση τῆς κυρίαρχης κουλτούρας- ὡς τὸ στήσιμο αὐτῶν τῶν σύγχρονων μπιμπελὸ ἠχητικῆς ματαιότητας ποὺ ὀνομάζουμε «ἐλεύθερους» ραδιοσταθμοὺς καὶ ἀπὸ τὴ γενίκευση τοῦ μαζικοῦ τουρισμοῦ -ἂς θυμηθοῦμε τὸ μυητικὸ ταξίδι τῶν χίπις στὴν Ἴμπιζα καὶ τὸ Κατμαντοῦ- ὡς τὴ μυθοποίηση τῆς σύγχρονης πολεοδομίας -πού βιώνεται ὡς μία πυκνόφυτη «ζούγκλα ἀπὸ ἄσφαλτο» ἐντὸς τῆς ὁποίας οἱ νύχτες εἶναι πιὸ ὄμορφες ἀπὸ τὶς μέρες-ὅλες οἱ ἀναγκαῖες πολιτιστικὲς προσαρμογὲς ποὺ ἀπαιτεῖ ἡ ὑπερνεωτερικότητα παρουσιάστηκαν στὴν ἀρχὴ μέσω τοῦ Θεάματος ὡς θαυμαστὲς «ἀνατρεπτικὲς» καὶ «περιθωριακὲς» περιπέτειες… Ἰδού λοιπὸν τὰ παράξενα δεδομένα τῆς σημερινῆς ἐποχῆς. Διότι εἶναι πιὰ στὸ ὄνομα τῆς Προόδου, τῶν Ἀνθρωπίνων Δικαιωμάτων, τῆς ἐλευθερίας τῶν ἠθῶν καὶ τοῦ ἀγώνα «ὑπὲρ τῆς ἀνεκτικότητας κι ἐνάντια σὲ κάθε μορφὴ κοινωνικοῦ ἀποκλεισμοῦ» ποὺ καλούμαστε νὰ συναινέσουμε στὶς παρεκτροπὲς τῆς ὑπερνεωτερικότητας: στὴν καταστροφὴ τῆς φύσης ἀπὸ τὴν κοινωνία, τῆς κοινωνίας ἀπὸ τὴν οἰκονομία καὶ τῆς οἰκονομίας ἀπὸ τὶς διάφορες μαφίες πού προσπαθοῦν νὰ ἐλέγξουν τὴν ἀνάπτυξή της. Καὶ τὸ μόνο ἀκριβῶς, στοιχεῖο ποὺ μπορεῖ νὰ δώσει μία ἐπίφαση συνοχῆς σὲ τούτη τὴν παράδοξη συμπόρευση εἶναι αὐτὸς ὁ «συντηρητισμὸς» ποὺ διαρκῶς ἀναζητοῦμε δίχως ποτὲ νὰ βρίσκουμε κι ὁ ὁποῖος ἀναφερόταν, σὲ παλιότερους καιρούς, στοὺς πραγματικοὺς ἐχθροὺς τοῦ προοδευτισμοῦ».

Jean-Claude Misea, Τζὸρτζ Όργουελ- ἕνας συντηρητικὸς αναρχικός-Σχετικά μὲ τὸ 1984, σ. 117-120, μτφ. Νίκος Ν. Μάλλιαρης, ἐκδόσεις Μᾶγμα, Ἀθήνα Μάρτιος 2018

Ὁ πολυτονισμὸς καὶ ὁ τίτλος τῆς ἀναρτήσεως εἶναι δικά μας (ΕΛΛΗΝΙΚΩΣ ΔΙΕΞΕΡΧΟΜΑΙ)

ΠΕΡΙ ΕΘΕΛΟΔΟΥΛΕΙΑΣ

ΠΕΡΙ ΕΘΕΛΟΔΟΥΛΕΙΑΣ

Ἕνας λαὸς σκλαβώνεται μόνος του, κόβει τὸν ἴδιο του τὸ λαιμὸ ὅταν, ἔχοντας ἐπιλέξει ἀνάμεσα στὸ νὰ εἶναι ὑποτελὴς καὶ στὸ νὰ εἶναι ἐλεύθερος, ἐγκαταλείπει τὶς ἐλευθερίες καὶ μπαίνει στὸ ζυγό, συναινώντας στὴν ἴδια του τὴν δυστυχία ἤ μᾶλλον, προφανῶς, καλωσορίζοντάς την. Ἐὰν κοστίζει κάτι στοὺς ἀνθρώπους ἡ ἀνάκτηση τῆς ἐλευθερίας τους, δὲν θὰ τονίσω τὴν ἀνάγκη δράσης πρὸς αὐτὴ τὴν κατεύθυνση, ἂν καὶ δὲν ὑπάρχει τίποτα πού ἕνα ἀνθρώπινο ὄν θὰ μποροῦσε νὰ ἀγαπήσει περισσότερο ἀπὸ τὴν ἀποκατάσταση τοῦ δικοῦ του φυσικοῦ δικαιώματος, νὰ μεταμορφωθεῖ ὁ ἴδιος ἀπὸ ἕνα κτῆνος μὲ κυρτὴ πλάτη σὲ ἄνθρωπο, γιὰ νὰ τὸ ποῦμε ἔτσι. Δὲν ἀπαιτῶ ἀπ’ αὐτὸν τέτοια τόλμη, ἀφῆστε τὸν νὰ προτιμᾶ τὴν ἀμφίβολη ἀσφάλεια τῆς ἄθλιας ζωῆς, ὅπως τὴν ἐπιθυμεῖ. Τί γίνεται τότε; Ἐάν, προκειμένου νὰ ἔχει τὴν ἐλευθερία του, δὲν χρειάζεται τίποτα περισσότερο ἀπὸ τὸ νὰ τὴν ἐπιθυμεῖ, ἐὰν μόνο μία ἁπλὴ πράξη τῆς θέλησης εἶναι ἀναγκαία, ὑπάρχει κανένα ἔθνος στὸν κόσμο πού νὰ θεωρεῖ πὼς μία ἁπλὴ ἐπιθυμία ἔχει τόσο ὑψηλὸ τίμημα, προκειμένου νὰ ἀνακτήσει δικαιώματα, τὰ ὁποία ὀφείλει νὰ εἶναι ἕτοιμο νὰ ἀποκαταστήσει μὲ κόστος τὸ ἴδιο του τὸ αἷμα, δικαιώματα τέτοια ποὺ τοὺς ὑποβιβάζει ὅλους τοὺς τίμιους ἀνθρώπους, σὲ σημεῖο νὰ νιώθουν τὴ ζωὴ ἀφόρητη καὶ τὸν ἴδιο τὸ θάνατο σὰν σωτηρία;

Ἐτιὲν ντὲ Λὰ Μποεσί, Πραγματεία περὶ ἐθελοδουλίας, μτφ. Παναγιώτης Καλαμαράς, ἐκδόσεις Πανοπτικόν, 2012
Ἀπὸ τὸ ὀπισθόφυλλο τοῦ βιβλίου

ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΤΑΙΡΑ ΤΗΣ ΑΣΤΙΚΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΣΤΟ ΠΟΡΝΙΔΙΟ ΤΗΣ ΜΑΖΟΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΤΑΙΡΑ ΤΗΣ ΑΣΤΙΚΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΣΤΟ ΠΟΡΝΙΔΙΟ ΤΗΣ ΜΑΖΟΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

Ἡ ἐξισωτικὴ θεμελιώδης στάση, ἡ ὁποία συμβάλλει κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπο στὴν ἄρση τοῦ χωρισμοῦ ἀνάμεσα σὲ ἰδιωτικὴ καὶ δημόσια σφαίρα, συμπυκνώνεται καὶ σὲ μιὰν ἄλλη κατάσταση πραγμάτων, ἴσως ἀκόμα σημαντικότερη γιὰ τὴ νοοτροπία καὶ τὸν τρόπο ζωῆς τῆς μαζικῆς δημοκρατίας. Ἡ ἐναλλαξιμότητα τῶν ἀτόμων καὶ τῶν ρόλων, ἡ ὁποία καθιστᾶ δυνατὴ καὶ ὑποβαστάζει τὴν κοινωνικὴ ἰσότητα φαίνεται τώρα νὰ φτάνει σὲ σημεῖο ὅπου μπορεῖ νὰ καταργήσει διαφορὲς θεωρούμενες ἴσαμε τώρα ὡς δεδομένες ἀπὸ τὴ φύση. Αὐτὸ ἀφορᾶ πρῶτα-πρῶτα στὴ σχέση μεταξὺ τῶν δύο φύλων. Εἴπαμε ἤδη ὅτι ἡ ἰσότητά τους μποροῦσε νὰ πάρει ἁπτὴ καὶ μετρήσιμη μορφὴ μονάχα πάνω στὴ βάση τῆς ἀρχῆς τῆς ἀπόδοσης, δηλαδὴ ἑνὸς μεγέθους μετατρέψιμου σὲ ποσότητα. Στὸ ἰδεατὸ ἐπίπεδο τούτη ἡ ἰσότητα βασίζεται στὴν ἀναγωγὴ τῆς ἔννοιας τοῦ ἄνδρα καὶ τῆς ἔννοιας τῆς γυναίκας σὲ ἔννοιες, οἱ ὁποῖες δὲν μποροῦν καὶ δὲν ἐπιτρέπεται πιὰ νὰ κατανοηθοῦν βιολογικά, παρὰ μόνο κοινωνικὰ καὶ πολιτικά. Ἀκόμα κι ὅταν ὁ ἄνδρας καὶ ἡ γυναίκα ἀνάγονται στὴν ὑπερκείμενη κατηγορία «ἄνθρωπος», καὶ πάλι ἐννοεῖται ὁ ἄνθρωπος ὡς φορέας συγκεκριμένων δικαιωμάτων, ἤτοι ὁ ἄνθρωπος ὡς πολίτης καὶ ὡς μέλος μιᾶς πολιτικῆς κοινότητας. Ἡ συνεπὴς ἰσότητα ἄνδρα καὶ γυναίκας προϋποθέτει ἀπὸ τὴν ἄποψη αὐτὴν τὴν κατάτμηση τῆς κοινωνίας σὲ ἄτομα. Αὐτὸ ἀποδεικνύει ἡ παράλληλη πορεία τῆς ἰσότητας τῶν φύλων καὶ τῆς διάλυσης τῆς (παλαιᾶς) οἰκογένειας, ἡ ὁποία βέβαια δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι τυχαία. Ἡ συνάφεια αὐτὴ κάνει μὲ τὴ σειρά της κατανοητὸ γιατὶ ἡ γενετήσια σχέση στὴ βάση τῆς ἰσότητας τῶν φύλων δὲν ὑπηρετεῖ πρωταρχικὰ τὴν ἀναπαραγωγὴ τοῦ εἴδους, ἀλλὰ τὴν αὐτοπραγμάτωση. Μὲ δεδομένη τὴν ἀτομικιστικὴ πρόθεση τῆς αὐτοπραγμάτωσης, δὲν εἶναι λοιπὸν παράδοξο ὅτι στὸ πλαίσιο μιᾶς κοινωνίας κατατμημένης σὲ ἄτομα ἡ γενετήσια σχέση γίνεται πρότυπο παράδειγμα τῆς ἐναλλαξιμότητας τῶν ἀτόμων καὶ τῶν ρόλων, καὶ ἡ πραγματικὴ δυνατότητα τῆς ἐναλλαγῆς ἐπιφέρει ἀναγκαστικὰ μιὰ κατάσταση, ὅπου ἐκλείπει ἡ ἐξουσία τῆς μιᾶς πλευρᾶς καὶ στὴ θέση της μπαίνει ἡ «συντροφικότητα». Ἡ ἀλλαγὴ αὐτὴ ἀνταποκρίνεται, ὅπως ἄλλωστε καὶ τὸ ἰδεῶδες τῆς αὐτοπραγμάτωσης ἐν γένει, στὴ μετάβαση ἀπὸ τὸ πρότυπο τῆς συσσώρευσης στὸ πρότυπο τῆς κατανάλωσης: ἡ γενετήσια ἱκανοποίηση δὲν κατανοεῖται ὡς εὐτυχὲς τέρμα μιᾶς προσπάθειας ποὺ ἔχει ὁρισμένους κοινωνικοὺς ὅρους καὶ ὁρισμένες κοινωνικὲς συνέπειες, παρὰ ὡς σύντομη καὶ εὐκολοαπάντητη μορφὴ ἡδονῆς, τὴν ὁποία μπορεῖ νὰ ἀπολαύσει κανεὶς ἀνεξάρτητα ἀπὸ ἄλλους, μακροπρόθεσμους παράγοντες. Αὐτὰ ὅλα δὲν σημαίνουν βέβαια ὅτι ἡ μαζοδημοκρατικὴ καθημερινὴ πρακτικὴ σ’ αὐτὸ τὸ ζήτημα βρίσκεται πάντοτε στὸ ὕψος τῆς ἰσότητας καὶ τῆς συντροφικότητας ἤ ὅτι ἀπὸ τὴ μιὰ στιγμὴ στὴν ἄλλη παραμερίσθηκαν οἱ βιολογικοὶ παράγοντες καὶ τὰ «κατάλοιπα» τῆς παραδοσιακῆς συμπεριφορᾶς. Κάθε ἄλλο. Αὐτὸ ἰσχύει ὄχι μόνο γιὰ τοὺς ἀδιόρθωτος «φαλλοκράτες», ἀλλὰ καὶ γιὰ γυναῖκες ποὺ θέλουν νὰ θεωροῦνται «χειραφετημένες». Ἡ πρώτη χειραφετημένη γυναίκα ἦταν, ἐκτὸς ἀπὸ bohémienne, ἡ femme fatale, ἡ ὁποία ἤξερε νὰ χρησιμοποιεῖ τὰ κλασσικὰ γυναικεῖα ὅπλα ἐνάντια «στὸν ἄνδρα», κι ἑπομένως χρειαζόταν «τὸν ἄνδρα» ὡς συναγωνιστὴ καὶ ἑταῖρο. Ὅμως ἡ μοντέρνα χειραφετημένη γυναίκα θέτει ὡς σκοπό της νὰ γκρεμίσει αὐτὴν ἀκριβῶς τὴν εἰκόνα τοῦ ἄνδρα, καὶ γιὰ νὰ τὸ πετύχει συχνότατα δὲν διστάζει νὰ ἐπιστρατεύσει, ἐκτὸς ἀπὸ τὰ ὅπλα τῆς χειραφέτησης, καὶ τὰ δοκιμασμένα θηλυκὰ ὅπλα, ἀποκτῶντας ἔτσι ἕνα διπλὸ πλεονέκτημα. Ἡ femme fatale ἐξαφανίζεται, ὅμως τὸ ὁπλοστάσιό της περνάει σὲ χέρια ποὺ δὲν ξέρουν νὰ τὸ χειρισθοῦν μὲ τὴν ἴδια φινέτσα. Τὴν ἑταίρα τῆς ἀστικῆς ἐποχῆς τὴ διαδέχεται ἔτσι τὸ πορνίδιο τῆς μαζικοδημοκρατικῆς.

Παναγιώτης Κονδύλης, Ἡ παρακμὴ τοῦ ἀστικοῦ πολιτισμοῦ, σ. 261-262, ἐκδόσεις Θεμέλιο, Ἀθήνα, 1991
Ὁ τίτλος τῆς ἀναρτήσεως εἶναι δικός μας (ΕΛΛΗΝΙΚΩΣ ΔΙΕΞΕΡΧΟΜΑΙ)

ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΟΡΘΟΤΗΤΑ: Ο ΑΝΟΙΧΤΟΜΥΑΛΟΣ ΜΑΚΑΡΘΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΟΡΘΟΤΗΤΑ: Ο ΑΝΟΙΧΤΟΜΥΑΛΟΣ ΜΑΚΑΡΘΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

Ἡ νέα μόδα πού ἦρθε γιὰ νὰ ἀνανεώσει τὸ λεξιλόγιο, τὴν αἰσθητικὴ καὶ τοὺς τρόπους συμπεριφορὰς τῶν φιλελεύθερων κοινωνιῶν ἀκούει στὸ ὄνομα «πολιτικὴ ὀρθότητα». Ἀπὸ τὶς μεσοαστικὲς γειτονιὲς τῶν Βρυξελλῶν, τὶς φοιτητικὲς συνοικίες τῆς Βαρκελώνης, τὸ Καρτιὲ Λατὲν τῶν Παρισίων, τὰ ἀκαδημαϊκὰ campus τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν, τὰ Ἐξάρχεια ὡς καὶ τὸ Kreuzberg, ἡ πολιτικὴ ὀρθότητα εἶναι τὸ νέο must στὶς σχέσεις μεταξὺ τῶν ἀνθρώπων. Ἐκ πρώτης ὄψεως, τούτη ἡ ρυθμιστικὴ ἀρχὴ φαντάζει ἰδιαίτερα γοητευτικὴ ἐφόσον καὶ δημιουργεῖ προσδοκίες ὑπεράσπισης τῶν ἀδυνάμων καὶ ὅσων δὲν χαίρουν μιᾶς σειρὰς τυπικῶν δικαιωμάτων. Ὅμως, στὴν πραγματικότητα ἔχει καταλήξει νὰ δημιουργήσει ἕνα ἀποπνικτικὸ περιβάλλον γραφειοκρατικῶν ἐλέγχων καὶ μαζικῆς ὑστερίας πρὸς ὁποιαδήποτε κριτικὴ σ’ αὐτὸ τὸ fair-play τῆς ἀνεκτικῆς ἀδιαφορίας.
Στὴν πλέον γνήσια καὶ πολιτικὰ προχωρημένη του μορφή, τὸ κίνημα τῆς πολιτικῆς ὀρθότητας ἔχει προετοιμάσει τὶς τελευταῖες δεκαετίες μιὰ ἐξέγερση ὅλων τῶν θυμάτων, ἐφάμιλλη τῶν κατὰ καιροὺς σπαρτακισμῶν πού ἔχει γνωρίσει ἡ ἀνθρωπότητα ἀπὸ τὶς ἀπαρχὲς της. Καὶ ὄντως, ἡ ζωὴ στὸ «παγκόσμιο χωριὸ» ποὺ οἰκοδομήθηκε πάνω στὸ τέλος τῆς Ἱστορίας, ἡ ἐπανάσταση τῶν διεκδικήσεων ποὺ παίρνει σάρκα καὶ ὀστᾶ ἐνώπιόν μας, ἔχει ἀποδώσει τοὺς πλέον παραγωγικοὺς καρποὺς: μὲ ἀπερχόμενο μαῦρο πλανητάρχη, σιδηρὲς κυρίες νὰ διευθύνουν παγκόσμιους ὀργανισμοὺς καὶ παγκόσμιες ὑπερδυνάμεις, ΑμεΑ ὑπουργοὺς οἰκονομικῶν νὰ διαχειρίζονται ὁλόκληρο τὸν εὐρωπαϊκὸ προϋπολογισμό, μουσουλμάνους δημάρχους στὶς πιὸ ἰσχυρὲς πρωτεύουσες, gay πρωθυπουργοὺς σὲ μικρὲς ἤ μεγάλες χῶρες, διεμφυλικοὺς καὶ castrati νὰ ἀναδεικνύονται νικητὲς σὲ φεστιβαλικοὺς διαγωνισμούς, ὅ,τι ξεκίνησε πρὶν ἀρκετὲς δεκαετίες ὡς αἴτημα γιὰ πολιτικὴ ἀμνηστία τῶν καταπιεσμένων μειονοτήτων σήμερα ἔχει ἐξελιχτεῖ σὲ αἰσθητικὴ ἀναβάθμιση τῆς ἐξουσίας. Ἀποτέλεσμα αὐτῆς τῆς μετακύλισης θὰ μποροῦσε νὰ θεωρηθεῖ πώς, σήμερα, ἡ παγκοσμιοποιημένη ἐντατικοποίηση τῶν ἠθικο-πολιτικῶν καὶ ταξικῶν διαιρέσεων δὲν γνωρίζει ἀπὸ σύνορα, χρῶμα, φυλή, φύλο, σωματικὲς ἱκανότητες καὶ σεξουαλικὸ προσανατολισμό. Ἡ ἐνσωμάτωση στὴν καπιταλιστικὴ κοινωνία δὲν εἶναι ἀπὸ ‘δω καὶ στὸ ἑξῆς προνόμιο τῶν ἑτεροκανονικὼν vanilla boys καὶ ὁ ἀποκλεισμὸς ἀπὸ αὐτὴν δὲν εἶναι προνόμιο τῆς γῆς τῶν κολασμένων.
Read more

Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΟΡΘΟΤΗΤΑ ΩΣ ΑΠΕΙΛΗ

Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΟΡΘΟΤΗΤΑ ΩΣ ΑΠΕΙΛΗ

ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

Ἡ μόδα τῆς «πολιτικῆς ὀρθότητας» ἔχει ἔρθει πρὸ πολλοῦ καὶ στὴ χώρα μας. Εἶχε ξεκινήσει πρὶν ἀπὸ μερικὲς δεκαετίες στὶς Η.Π.Α. ὡς ἀπόπειρα καταπολέμησης τῶν διακρίσεων ἀπέναντι σὲ θεωρούμενες εὐπαθεῖς κοινωνικὲς ὁμάδες (μαύρους, ὁμοφυλόφιλους, μετανάστες κτλ.) καὶ γιὰ τὸ σκοπὸ αὐτὸ κρίθηκε σκόπιμη ἡ χρήση «οὐδέτερων» καὶ ἀνώδυνων ἐκφράσεων σχετικὰ μὲ τὶς ὁμάδες αὐτὲς (γιὰ παράδειγμα «ἔγχρωμος» ἀντὶ «μαῦρος»). Ὡς ἐδῶ, κανένας λογικὸς ἄνθρωπος μὲ κοινωνικὲς εὐαισθησίες δὲ θὰ εἶχε τὴν παραμικρὴ ἀντίρρηση. Γρήγορα ὅμως ἡ ὅλη κίνηση, παρὰ τὶς ἀρχικὲς ἀξιέπαινες προθέσεις, γενικεύτηκε ὑπέρμετρα καὶ ἐξετράπη σὲ ὑπερβολές, γιὰ νὰ ἐξελιχτεῖ τελικὰ σὲ de facto φίμωση τῆς γλώσσας μὲ μία σειρὰ ἁπλὲς διαδικασίες. Συγκεκριμένα, προβλήθηκαν καὶ ὑπογραμμίστηκαν κατὰ κόρον ὁρισμένες ἀρνητικὰ φορτισμένες καὶ ἄκρως δυσφημιστικὲς λέξεις (ἀνισότητα, διακρίσεις, σεξισμός, ξενοφοβία, ἐθνικισμός, ρατσισμός, φασισμὸς κτλ.). Καὶ ταυτόχρονα οἱ λέξεις αὐτὲς χρησιμοποιήθηκαν ὡς ἀνεξίτηλα κοινωνικοπολιτικὰ στίγματα, τὸ καθένα ἀπὸ τὰ ὁποία ἦταν καὶ μὲ τὸ παραπάνω ἀρκετὸ γιὰ νὰ καταδικάσει σὲ «λιθοβολισμό» ἢ νὰ ὁδηγήσει σὲ «θάψιμο» κάθε ἀνυπακοὴ ἢ παρέκκλιση.
Ἀλλὰ τὸ χειρότερο εἶναι ὅτι οἱ πάντες ἀπέφυγαν ἐπιμελῶς νὰ προσδιορίσουν ἐπακριβῶς τὸ νοηματικὸ περιεχόμενο τῶν παραπάνω λέξεων. Ἀντίθετα, τὸ περιεχόμενό τους ἐμφανίστηκε σκοπίμως θολό, ὑπέρμετρα διευρυμένο καὶ παλινδρομικὰ κινούμενο ἀνάμεσα στὴν κυριολεξία καὶ τὴ μεταφορά, κάτι ποὺ εὐνοεῖ τὸ συνθηματολογικὸ καταγγελτικὸ λόγο[1]. Αὐτὸ σημαίνει ὅτι μέσα στὴν ἔντεχνα προωθούμενη σύγχυση μπορεῖ κανεὶς ἀνὰ πάσα στιγμή, ἀνάλογα μὲ τὸ τί τὸν ἐξυπηρετεῖ καὶ τί τὸν συμφέρει, νὰ καταγγείλει, γιὰ παράδειγμα, ὁποιονδήποτε ὡς σεξιστή, ὡς ξενόφοβο ἢ ὡς ρατσιστή! Πρόκειται γιὰ κακοποίηση τῆς σημασίας τῶν λέξεων, ποὺ εἶναι ἐκδήλωση παρακμῆς τοῦ πολιτικοῦ ἤθους[2]. Ὅταν οἱ λέξεις χάνουν τὴ σημασία τους, συσκοτίζεται ἡ ὀρθὴ ἀντίληψη γιὰ τὰ πράγματα, ἐμποδίζεται ἡ ὁμαλὴ ἔνταξη στὸν ἀντικειμενικὸ κόσμο καὶ διαταράσσεται ἡ ἁρμονικὴ σχέση μὲ τὸ κοινωνικὸ περιβάλλον. Ὁπότε, μέσα στὴ σύγχυση ποὺ καλλιεργεῖται συστηματικά: α) ὑποχρεώνεται κανεὶς νὰ δεχτεῖ ὡς ἀλήθειες ὁρισμένα κραυγαλέα ψεύδη, β) στερεῖται τὸ δικαίωμα τῆς διαφωνίας καὶ τῆς διαμαρτυρίας καὶ γ) καταντᾶ εὔκολο καὶ ἀνήμπορο θύμα μεθοδεύσεων ποὺ σχεδιάζονται ἀπὸ ὀργανωμένες μειοψηφίες καὶ προωθοῦνται μὲ τὴ διαδικασία τῆς στοχευμένης τρομοκράτησης.
Μὲ τὴν ἀπειλή, λοιπόν, τῆς ἐπικόλλησης μίας ἢ περισσότερων ἀπὸ αὐτὲς τὶς ὀνειδιστικὲς «ἐτικέτες», ὑποχρεώνεται ἐκ τῶν προτέρων σὲ σιγὴ κάθε ἀνυπόταχτη σκέψη, κάθε ἀντίθετη γνώμη, κάθε εὔλογη διαμαρτυρία, κάθε προσήλωση τόσο σὲ θεμελιώδεις μορφὲς ὀργανωμένης συλλογικότητας (οἰκογένεια, θρησκεία, πατρίδα, ἔθνος) ὅσο καὶ σὲ ἀξίες, ἀρχές, πεποιθήσεις, παραδοχές, πολιτιστικὴ ἰδιοπροσωπία κτλ. Οἱ ἐπικαλούμενοι τὴν πολιτικὴ ὀρθότητα αὐτὰ ὅλα τὰ ὑποβαθμίζουν, τὰ ἀποδομοῦν, τὰ ἀπαξιώνουν καὶ τὰ εὐτελίζουν χαρακτηρίζοντάς τα θλιβερὰ κατάλοιπα σκοταδιστικῶν προσκολλήσεων καὶ ἐμμονῶν. Ἑπομένως, μὲ τὴ μέθοδο τοῦ προκαταβολικοῦ διασυρμοῦ κάθε ὑπόνοια παρέκκλισης ἀπὸ τὴν ἐπίσημη καὶ καθαγιασμένη «γραμμή» καταπνίγεται στὴ γένεσή της. Σταδιακὰ καὶ ἀνεπαίσθητα, μέσω τῆς ἐλεγχόμενης χρήσης τῆς γλώσσας, ἡ πολιτικὴ ὀρθότητα φιμώνει τὴν ἐλεύθερη ἔκφραση τῆς σκέψης καὶ μέσω μιᾶς ἰσοπεδωτικῆς ἀντίληψης γιὰ τὴν ἰσότητα καὶ ἑνὸς δημαγωγικοῦ (δηλαδὴ ὑποκριτικοῦ) ἐκδημοκρατισμοῦ ἀστυνομεύει τὴ συμπεριφορά.
Read more

ΜΟΛΙΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΕ ΤΟ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟ ΜΑΣ ΒΙΒΛΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ!

ΜΟΛΙΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΕ ΤΟ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟ ΜΑΣ ΒΙΒΛΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ!

Μόλις κυκλοφόρησε τὸ νέο μας βιβλίο μὲ τίτλο:

ΑΝΝΕΜ-ΜΑΝΝΑ. Η ΜΑΝΑ ΣΥΜΠΑΝΤΙΚΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ.

Πρόκειται γιὰ μιὰ συλλογὴ ἄρθρων τοῦ Δημήτρη Κιτσίκη μὲ θέμα τὴν διαχρονικὴ ἑλληνικὴ γλῶσσα ὡς θεμέλιο τοῦ συμπαντικοῦ πολιτισμοῦ.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ἡ φράση τοῦ τίτλου «Ἄννεμ Μάννα» προέρχεται
ἀπὸ στίχο ποιήματος τοῦ Δημήτρη Κιτσίκη ποὺ
περιέχεται στὴν συλλογὴ ποιημάτων του
Dimitri Kitsikis, Le paradis perdu sur les barricades (1993).
Ἄννεμ = «Ἡ μάνα μου» στὰ τουρκικά.
Μάννα (μὲ δύο “ν”) = Ἡ ἐν τῇ ἐρήμῳ θεόπεμπτος
τροφὴ τῶν Ἑβραίων.

Ἀπὸ τὸ ὁπισθὀφυλλο τοῦ βιβλίου

Θὰ τὸ βρεῖτε στὰ παρακάτω βιβλιοπωλεῖα:

ΠΟΛΙΤΕΙΑ Ἀσκληπιοῦ 1, Ἀθήνα

ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΟ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ Θεμιστοκλέους 37, Ἐξάρχεια

ΝΑΥΤΙΛΟΣ Χαριλάου Τρικούπη 28, κέντρο Ἀθήνας

ΑΛΦΕΙΟΣ Χαριλάου Τρικούπη 22, κέντρο Ἀθήνας

ΠΑΤΑΚΗΣ Ἀκαδημίας 65, Ἀθήνα

ΠΡΩΤΟΠΟΡΙΑ Γραβιᾶς 3-5, Ἀθήνα

ΠΡΩΤΟΠΟΡΙΑ Λεωφ. Νίκης 3, Θεσσαλονίκη

ΠΡΩΤΟΠΟΡΙΑ Γεροκωστοπούλου 31-33, Πάτρα

ΙΑΝΟΣ Σταδίου 24, Ἀθήνα

ΙΑΝΟΣ Μεταμορφώσεως 18, Θεσσαλονίκη

BΟOKS Plus Πανεπιστημίου 37, Ἀθήνα

Γιὰ  ἀποστολὴ τοῦ βιβλίου ταχυδρομικῶς μὲ ἀντικαταβολὴ ἀπευθυνθεῖτε στὴν ἠλεκτρονικὴ διεύθυνση exodosvivlia@gmail.com

ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ!

ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ!

ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

Περὶ ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων
τοῦ Π. Κονδύλη

Ἐννοιολογικὴ σύγχυση καὶ πολιτικὴ ἐκμετάλλευση
Δὲν ὑπάρχουν ἀνθρώπινα δικαιώματα. Γιὰ νὰ τὸ ποῦμε ἀκριβέστερα: ἐν ἔτει 1998 δὲν ὑπάρχουν ἀνθρώπινα δικαιώματα καὶ κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ γνωρίζει ἂν θὰ ὑπάρξουν στὸ μέλλον. Ἡ διαπίστωση αὐτὴ εἶναι ἀναπόδραστη ἂν ἐπιθυμοῦμε νὰ ὁρίσουμε τὴν ἔννοια τοῦ «δικαιώματος» καὶ τοῦ «ἀνθρώπινου δικαιώματος» αὐστηρὰ καὶ ἀδιαφορῶντας ἀπέναντι σὲ πολιτικές-ἰδεολογικὲς σκοπιμότητες. «Δικαίωμα» δὲν εἶναι κάτι ποὺ ἁπλῶς διάγει βίο φαντάσματος μέσα στὰ κεφάλια τῶν φιλοσόφων ἤ ποὺ εὐδοκιμεῖ στὰ χείλη τῶν προπαγανδιστῶν. Στην οὐσία τοῦ δικαιώματος ἀνήκει ἐξ ὁρισμοῦ ἡ δυνατότητα νὰ ἀπαιτεῖται καὶ νὰ ἐπιβάλλεται. Καὶ ὡς «ἀνθρώπινο δικαίωμα» ἐπιτρέπεται νὰ θεωρεῖται μονάχα ἕνα δικαίωμα τὸ ὁποῖο ἀπολαμβάνουν ὅλοι οἱ ἄνθρωποι μόνο καὶ μόνο ἐπειδὴ εἶναι ἄνθρωποι, δηλαδὴ χωρὶς τὴ διαμεσολάβηση ἐξουσιαστικῶν ἀρχῶν καὶ συλλογικῶν ὑποκειμένων (π.χ. ἐθνῶν καὶ κρατῶν) πού, ἀπὸ ἐννοιολογικὴ καὶ φυσικὴ ἄποψη, εἶναι στενότερα ἀπὸ τὴν ἀνθρωπότητα ὡς σύνολο.
Ἐπιπλέον, ἕνα γνήσιο ἀνθρώπινο δικαίωμα θὰ πρέπει νὰ ἰσχύει καὶ νὰ ἀπολαμβάνεται παντοῦ ὅπου ὑπάρχουν ἄνθρωποι, δηλαδὴ παντοῦ ὅπου ἐπιθυμεῖ νὰ ἐγκατασταθεῖ καθένας. Ὥστε σὲ τελευταία ἀνάλυση δὲν ὑπάρχουν ἀνθρώπινα δικαιώματα δίχως ἀπεριόριστη ἐλευθερία κίνησης καὶ ἐγκατάστασης καὶ δίχως αὐτόματη νομικὴ ἐξίσωση ὅλων τῶν ἀτόμων μὲ ὅλα τὰ ἄτομα χάρη στὴν οἰκουμενικὴ ἰσχὺ μίας ἑνιαίας νομοθεσίας. Ὅσο ὁ Ἀλβανός, π.χ., δὲν ἔχει στὴν Ἰταλία τὰ ἴδια δικαιώματα μὲ τὸν Ἰταλό, μποροῦμε stricto sensu νὰ μιλᾶμε γιὰ πολιτικὰ καὶ ἀστικά, ὄχι γιὰ ἀνθρώπινα δικαιώματα.
Βεβαίως, τὰ κράτη μποροῦν νὰ βαφτίζουν ὁρισμένα τοὐλάχιστον ἀπὸ τὰ δικαιώματα, τὰ ὁποῖα δίνουν στοὺς πολίτες τους, «ἀνθρώπινα δικαιώματα», ὅμως ἡ ἔκφραση αὐτὴ θὰ εἶχε νόημα μόνον ἐὰν τὸ κράτος ἐπεφύλασσε ἀποκλειστικὰ στοὺς δικούς του ὑπηκόους τὸν χαρακτηρισμὸ «ἄνθρωπος», ὅπως κάνουν μερικὲς πρωτόγονες φυλές. Γιατὶ σὲ ἐνάντια περίπτωση κανένα κράτος δὲν μπορεῖ νὰ ἐγγυηθεῖ ὅτι δικαιώματα τὰ ὁποῖα θεωροῦνται κατ’ ἐξοχὴν ἀνθρώπινα δικαιώματα, ὅπως π.χ. τὸ δικαίωμα τῆς σωματικῆς ἀκεραιότητας ἤ τῆς ἐλευθερίας τοῦ λόγου, εἶναι δυνατὸ νὰ τὰ ἀπολαύσουν ἄτομα ποὺ βρίσκονται ἔξω ἀπὸ τὰ σύνορά του. Καὶ ἀντίστροφα: κανένα κράτος δὲν μπορεῖ, χωρὶς νὰ αὐτοδιαλυθεῖ, νὰ ἀναγνωρίσει σὲ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους ἀνεξαιρέτως ὁρισμένα δικαιώματα ποὺ θεωροῦνται πολιτικὰ ἤ ἀστικὰ δικαιώματα, π.χ. τὸ δικαίωμα τοῦ ἐκλέγειν καὶ ἐκλέγεσθαι ἤ τὸ δικαίωμα τῆς ἐλεύθερης ἐγκατάστασης.
Read more

ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΗΣ

ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΗΣ

Οἱ Ἕλληνες οὐδέποτε ἀναφέρονται σὲ «ἀνθρώπινα δικαιώματα». Τὰ ἀγνοοῦν ἀπολύτως. Ἀσχολοῦνται ὄχι μόνον μὲ τὰ δικαιώματα, ἀλλὰ καὶ τὶς συναφεῖς ὑποχρεώσεις τοῦ πολίτου. Δὲν ταυτίζουν τὸν ἄνθρωπο μὲ τὸν Πολίτη. Διότι θεωροῦν ὅτι κάθε ἄνθρωπος, οὔτε ἐνδιαφέρεται, οὔτε δύναται νὰ εἶναι καὶ πολίτης. Μὲ τὸ ὅτι ἁπλῶς γεννήθηκες ἄνθρωπος δὲν σημαίνει ὅτι αὐτομάτως ἀποκτᾶς καὶ τὴν ἰδιότητα τοῦ πολίτου. Διότι ὁ πολίτης δὲν εἶναι μόνον ἄνθρωπος. Εἶναι μέλος μιᾶς κοινότητος ἀνθρώπων ὁμαίμων, ὁμογλώσσων, ὁμοθρήσκων καὶ ὁμοτρόπων. Ἐπὶ πλέον, ὀφείλει νὰ ἔχη σαφῆ συνείδησιν τῆς μετοχῆς του σ’ αὐτὴν τὴν συγκεκριμένην κοινότητα. Νὰ θέλη νὰ εἶναι μέλος της. Καὶ νὰ ἀποδεικνύη συνεχῶς, ἐμπράκτως, αὐτήν του τὴν βούλησιν (λ.χ. μὲ συμμετοχὴν ὑπηρεσίας κ.λπ.). Ἐὰν δὲν θέλη ἤ ἀδυνατῆ νὰ ἀνταποκριθῆ στὶς ὑποχρεώσεις ποὺ συνεπάγεται ἡ συμμετοχή του στὴν ἐν λόγῳ κοινότητα, τότε δὲν τοῦ ἀναγνωρίζεται ἤ τοῦ ἀφαιρεῖται ἡ ἰδιότης τοῦ πολίτου. Δηλαδή, τὰ δικαιώματα δὲν εἶναι οὔτε ἀτομικὰ-προσωπικά, οὔτε ἀναφαίρετα. Τέτοια δικαιώματα δὲν ὑφίστανται. Τὰ δικαιώματα ἀνήκουν στὴν κοινότητα συλλογικῶς, εἶναι ἑνιαῖα. Αὐτὴ ἡ κοινότης ἀποτελεῖ τὴν Πόλιν. Δὲν τὴν συγκροτοῦν χωριστὰ ἄτομα, ἀλλὰ τὸ σύνολον τῶν συνειδητῶς ὁμαίμων-ὁμογλώσσων-ὁμοθρήσκων-ὁμοτρόπων ἀνθρώπων. Ἐὰν κάποιος ἀποχωρήση ἤ ἀποβληθῆ ἀπὸ αὐτὸ τὸ σύνολον, δὲν παίρνει μαζί του κανένα δικαίωμα. Τὰ χάνει ὅλα. Δὲν ἔχει πλέον οὔτε αὐτὸ τὸ δικαίωμα. Τὰ χάνει ὅλα. Δὲν ἔχει πλέον οὔτε αὐτὸ τὸ δικαίωμα στὴν ζωή. Διότι εἶναι κάτοχος δικαιωμάτων ὄχι ὡς ἄτομον ἀλλὰ ὡς μέλος τῆς κοινότητος. Τὰ δικαιώματα δὲν ἀνήκουν στὸν ἄνθρωπο. Ἀνήκουν στὸν πολίτη = στὴν Πόλιν = στὰ μέλη της.

 
Γεώργιος Γεωργαλᾶς, Ἑλλήνων Πολιτικὴ Ἐπιστήμη, σ. 113, ἐκδόσεις Ἐρωδιός, Θεσσαλονίκη, 2013

ΠΩΣ ΝΑ ΚΑΤΑΣΤΡΕΨΕΤΕ ΕΝΑΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ-ΠΡΑΚΤΙΚΟΣ ΟΔΗΓΟΣ

ΠΩΣ ΝΑ ΚΑΤΑΣΤΡΕΨΕΤΕ ΕΝΑΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ-ΠΡΑΚΤΙΚΟΣ ΟΔΗΓΟΣ

Σὲ αὐτὸ τὸ ἄρθρο θὰ προσπαθήσω νὰ καταδείξω τὴν τακτικὴ καὶ τὶς μεθόδους ποὺ πρέπει νὰ χρησιμοποιηθοῦν γιὰ τὴν καταστροφὴ ἑνὸς πολιτισμοῦ, τοῦ δικοῦ μας φυσικά. Δὲν ἔχετε παρὰ νὰ ἀκολουθήσετε τὰ παρακάτω ἐπιδεικνύοντας τὴν δέουσα προσοχή. Ἄς ἐλπίσουμε ὅτι ὅσοι θέλουν νὰ τὸν καταστρέψουν δὲν θὰ τὰ πάρουν εἴδηση!
Τὰ σημεῖα ποὺ ἀκολουθοῦν προέρχονται ἀπὸ τὴν σημερινὴ προοδευτικὴ ἰδεολογία, ἡ ὁποία συνίσταται ἀπὸ τὸ ἰδεολογικὸ φάσμα ποὺ κυμαίνεται ἀπὸ τὸν δημοκρατικὸ σοσιαλισμὸ μέχρι τὸν νοσταλγικὸ κομμουνισμό καὶ ἀπὸ τὸν ἀτομικισμὸ μέχρι τὸν ὑπερπροστατευτισμό, ποὺ μὲ τὸν ἕναν ἤ τὸν ἄλλον συγκεκαλυμμένο τρόπο ἀποσκοποῦν στὸ νὰ καταστρέψουν κάθε ἴχνος συλλογικῆς ταυτότητας.

Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ ΣΤΟ ΕΝΖΥΜΟ Ε΄

ΤΑ ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΑ ΘΕΜΕΛΙΑ ΤΟΥ ΣΥΓΧΡΟΝΟΥ «ΕΘΝΙΚΟΥ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΣΜΟΥ»

ΤΑ ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΑ ΘΕΜΕΛΙΑ ΤΟΥ ΣΥΓΧΡΟΝΟΥ «ΕΘΝΙΚΟΥ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΣΜΟΥ»

NATIONAL POPULISM 1

Χρησιμοποιοῦμε σκοπίμως τὸν, ἀπὸ ἐμᾶς ἐπινοημένο, ὅρο δημοκρατισμὸς γιὰ νὰ μεταφράσουμε τὸν ἀγγλικὸ ὅρο populism, ὁ ὁποῖος σημαίνει «λαϊκισμός», δεδομένης τῆς ἀποκλειστικῶς ἀρνητικῆς σημασίας ποὺ ἔχει ἀποκτήσει ὁ ὅρος αὐτὸς στὴν σύγχρονη Ἑλλάδα, καθὼς συνδέεται μὲ τὸν ἔπαινο καὶ τὴν κολακεία τῶν ἀδυναμιῶν καὶ τῶν ἐλαττωμάτων τοῦ λαοῦ, καὶ τὴν υἱοθέτηση ἐπιχειρημάτων ἤ θέσεων ποὺ εὐχαριστοῦν τὸν λαό, ὅπως μᾶς πληροφορεῖ τὸ «Λεξικὸ τῆς Νέας Ἑλληνικῆς Γλώσσας» τοῦ Γ. Μπαμπινιώτη. Ὡστόσο, ὁ πολιτικὸς ὅρος «λαϊκισμός» (populism) ἔχει αὐτὴν τὴν σημασία μονάχα γιὰ τοὺς σφοδροὺς ἀντιπάλους του καὶ δὲν ἀπηχεῖ μία ἀντικειμενικὴ ἀντίληψη γι’ αὐτὸ τὸ πολιτικό φαινόμενο.
Ὁ «λαϊκισμός» ἐμφανίζεται ὡς πολιτικὸ ρεῦμα ποὺ διατείνεται ὅτι ἐκφράζει τὶς ἀνησυχίες καὶ τὰ συμφέροντα τοῦ λαοῦ ἀπέναντι στὴν σύγχρονη ἰθύνουσα τάξη («ἐλίτ») ποὺ τάσσεται μὲ τὴν «παγκοσμιοποίηση», τὴν διεθνῆ ἀπελευθέρωση τῶν ἀγορῶν, τὴν ἀποδυνάμωση τοῦ ρόλου τῶν ἐθνῶν-κρατῶν, τὸ λεγόμενο «ἔλλειμμα δημοκρατίας» ἐξαιτίας τῆς ἀποδυναμώσεως τῶν δημοκρατικῶν κέντρων λήψεως ἀποφάσεως καὶ τῆς ἐνδυνάμωσης μὴ αἱρετῶν ὀργάνων, τὴν ἀπόσταση μεταξὺ τῆς λαϊκῆς βουλήσεως καὶ τοῦ πολιτικοῦ συστήματος κτλ., δηλαδὴ φαινόμενα μὲ τὰ ὁποῖα συμφωνεῖ ἡ σύγχρονη πολιτικὴ ἐπιστήμη καὶ κοινωνιολογία.
Ὁ «λαϊκισμὸς» ἐκφράζει ποικιλοτρόπως τὴν ἀνάκτηση τῆς πολιτικῆς ἀπὸ τὸν λαό ἐν ἀντιθέσει πρὸς τὴν μονοπώλησή της ἀπὸ τὶς καλούμενες «ἐλίτ». Κατά συνέπεια, ἐμφανίζεται ὡς ἕνα κίνημα ὑπὲρ τῆς λαϊκῆς κυριαρχίας, ἡ ὁποία ἀποτελεῖ τὸ θεμέλιο τῆς δημοκρατίας. Ἐπιπλέον, ἡ λέξη «δῆμος» σημαίνει τὸν λαό, ἐξ οὗ καὶ ὁ ὅρος «δημοκρατία». Καταλήγουμε, ἔτσι, στὴν χρήση τοῦ ὅρου «δημοκρατισμὸς» ἤ «δημοκρατικισμὸς», τουλάχιστον ὡς προσωρινὴ λύση, στὴν προσπάθειά μας νὰ ἀποδώσουμε τὸ πολιτικὸ περιεχόμενο τοῦ λεγομένου «λαϊκισμοῦ».

Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ ΣΤΟ ΕΝΖΥΜΟ Ε’

 

ΟΙ ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΕΝΟΙ

ΟΙ ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΕΝΟΙ

Οἱ σημερινοὶ κάτοικοι τοῦ ἀθηναϊκοῦ κρατιδίου ὡς τέλειοι δοῦλοι εἶναι οἱ τελευταῖοι ἐναπομείναντες ὑπηρέτες τῆς Δυτικῆς Εὐρώπης. Χιλιάδες τζιχαδιστὲς εἶναι δυτικοευρωπαῖοι πρώην χριστιανοὶ ποὺ καὶ σήμερα ἀκόμη ἔγκλειστοι στὶς συριακὲς φυλακὲς δὲν ἔχουν μετανοήσει καὶ ἔχουν ἕναν καὶ μόνον στόχο: Νὰ ξαναπάρουν τὰ ὅπλα γιὰ νὰ θανατώσουν τὴν Δυτικὴ Εὐρώπη ποὺ μισοῦν. Ἐμεῖς παραμένουμε πιστοὶ στὸ χριστουγεννιάτικο δένδρο προερχόμενο ἀπὸ τὴν Γερμανία προσπαθῶντας νὰ πείσουμε τὸν ἑαυτό μας ὅτι πρόκειται γιὰ ἀρχαιοελληνικὸ ἔθιμο, τόσο ξευτιλισμένοι παραμένουμε. Καὶ διερωτᾶται κανείς. Γιατὶ ὁ Γραικύλος εἶναι πλέον ὁ μόνος ποὺ προσκολλᾶται στοὺς Φράγκους; Πῶς ἐξηγεῖται ἡ ἀπίθανη δουλικότητα καὶ ὁ πιθηκισμός του; Ἀπάντησις: Ὁ Γραικῦλος εἶναι ὁ ἀπόλυτος ἀμόρφωτος βλὰξ (θαυμάσατε τὸ ἀποχαυνωμένο πρόσωπο τῶν πολιτῶν τῆς φωτογραφίας) καὶ θὰ πολεμήσῃ γιὰ τὴν Εὐρώπη μέχρι τὸν τελευταῖο εὐρωλιγούρη του!

Δημήτρης Κιτσίκης

ΤΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ ΤΟΥ «ΕΘΝΟΔΗΜΟΚΡΑΤΙΣΜΟΥ»!

ΤΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ ΤΟΥ «ΕΘΝΟΔΗΜΟΚΡΑΤΙΣΜΟΥ»!

Ὁ ἐθνοδημοκρατισμὸς δὲν εἶναι ἕνα «πυροτέχνημα». Ὁ ἐθνοδημοκρατισμὸς εἶναι τὸ ρεῦμα τοῦ μέλλοντος καὶ οἱ ἐθνικοδημοκρατιστὲς εἶναι αὐτοὶ ποὺ μποροῦν νὰ ἀδράξουν αὐτὴν τὴν εὐκαιρία γιὰ νὰ ἀποκτήσουν πολιτικὴ ἐπιρροὴ καὶ νὰ ἀναδειχθοῦν στὴν ἐξουσία…». Δύο διακεκριμένοι πολιτικοὶ ἐπιστήμονες, ὁ Ρότζερ Ἤτγουελ καὶ ὁ Μάθιου Γκούντγουϊν, στὸ πρόσφατο βιβλίο τους «Ἐθνοδημοκρατισμός: Ἡ ἐξέγερση ἐνάντια στὴν φιλελεύθερη δημοκρατία», ἀναλύουν τέσσερις παράγοντες ποὺ πιστεύουν ὅτι συμβάλλουν στὴν ἐμφάνιση καὶ τὴν ἄνοδο τοῦ ἐθνοδημοκρατισμοῦ. Ὁ πρῶτος παράγοντας εἶναι ἡ δυσπιστία τῶν πολιτῶν πρὸς τοὺς κυβερνώντες. Ὁ δεύτερος παράγοντας εἶναι ἡ καταστροφὴ ποὺ συντελεῖται, καὶ συγκεκριμένα ἡ καταστροφὴ τῆς ἐθνικῆς καὶ πολιτιστικῆς ταυτότητας, ἡ καταστροφὴ τῆς ἐθνικῆς σύνθεσης τοῦ πληθυσμοῦ καὶ τῆς δημόσιας τάξης τῶν κοινωνιῶν ἐξαιτίας τῆς μετανάστευσης καὶ τῆς πολυπολιτισμικότητας. Ὁ τρίτος παράγοντας εἶναι ἡ στέρηση, καὶ ἀναφέρεται στὴν καταστροφὴ τοῦ βιοτικοῦ ἐπιπέδου τοῦ Πρώτου Κόσμου, ἰδίως τῆς μεσαίας τάξης καὶ τῶν ἐργατικῶν στρωμάτων ἐξαιτίας τῆς παγκοσμιοποίησης. Ὁ τέταρτος παράγοντας εἶναι ἡ ἀποευθυγράμμιση, δηλαδὴ ἡ ἐγκατάλειψη τοῦ διπόλου κεντροαριστερὰ καὶ κεντροδεξιὰ ποὺ κυριαρχοῦσαν στὴν πολιτικὴ σκηνὴ στὶς μεταπολεμικὲς δημοκρατίες.

Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΟ ΕΝΖΥΜΟ Ε’

ΟΙ ΗΡΩΕΣ ΚΑΙ Η ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΟΥΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟ

ΟΙ ΗΡΩΕΣ ΚΑΙ Η ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΟΥΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟ

Δημήτρη Κιτσίκη, Περὶ ἡρώων. Οἱ ἥρωες καὶ ἡ σημασία τους γιὰ τὸν σύγχρονο ἑλληνισμό
Τοῦτο τὸ βιβλίο εἶναι μιὰ κραυγὴ ἀγωνίας, ἀπαιτῶντας ἀπὸ ὅσους ἀκόμη εἶναι ζωντανοὶ νὰ ἐπαναφέρουν τὸν ἥρωα στὴν ζωή μας, νὰ τὸν σηκώσουν ψηλὰ ἐπάνω στὴν ἀσπίδα. Ἡ ἀνθρωπότης βλέπει τὸ ἑλληνικὸ αἷμα νὰ χύνεται καὶ τὰ νιάτα της νὰ προσπαθοῦν νὰ τὰ ἀντικαταστήσουν μὲ τὸ πλαστικὸ αἷμα τῶν ψευδῶς ἀποκαλουμένων ἡρώων τοῦ θεάματος καὶ τοῦ γηπέδου καὶ τὸ παραισθησιογόνο τῆς ἡρωΐνης.
Ἐγκληματίες βουλευτές, ἐγκληματίες νομοθέτες, ἐγκληματίες λογιστές, ἐγκληματίες δημοκράτες, τὰ νιάτα τοῦ πλανήτου σᾶς ξερνοῦν. Ξερνοῦν τὰ ἀνθρώπινα δικαιώματά σας, ξερνοῦν τὴν αἱματοβαμμένη μὲ χρήματα ἐλευθερία σας, δὲν ἀναγνωρίζουν τοὺς νόμους καὶ ἀναζητοῦν τὴν πνευματικὴ ἐλευθερία τοῦ Χριστοῦ μέσῳ τῆς ὑποταγῆς στὸν ἥρωα.
Ἡρακλῆς, Θησεύς, Ἀχιλλεύς, τὰ ἀπελπισμένα νιάτα σᾶς ἀναζητοῦν.
Δὲν ἦταν ἡ σωματικὴ ῥώμη, οὔτε ἡ πολιτικὴ ἐξουσία ποὺ σᾶς ἀνεβίβαζαν στὸ ἐπίπεδο τῶν θεῶν, ἀλλὰ ἡ πνευματικὴ ἀρτιότητα.
Ἥρως εἶναι λέξις ἑλληνική.

ἀπὸ τὸ ὀπισθόφυλλο τοῦ βιβλίου

ΟΙ ΙΔΕΕΣ ΚΑΙ Η ΚΟΣΜΟΘΕΩΡΙΑ ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΒΕΖΑΝΗ

ΟΙ ΙΔΕΕΣ ΚΑΙ Η ΚΟΣΜΟΘΕΩΡΙΑ ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΒΕΖΑΝΗ

Γιάννης Ἠλίας Κολοβός, Ἐθνικισμὸς: ἕνα κίνημα κατ’ ἐξοχὴν λαϊκό – Οἱ ἰδέες καὶ ἡ κοσμοθεωρία τοῦ καθηγητῆ Δημητρίου Σ. Βεζανῆ, ἐκδόσεις Πελασγός

Ὁ καθηγητὴς τῆς Γενικῆς Πολιτειολογίας στὸ Πανεπιστήμιο Ἀθηνῶν καὶ τοῦ Συνταγματικοῦ Δικαίου στὴν Πάντειο Σχολὴ Δημήτριος Βεζανῆς (1904-1968) ἦταν ἀπὸ τοὺς πρωτοπόρους τῆς ἐθνικιστικῆς ἰδεολογίας στὴν Ἑλλάδα καὶ πίστευε ὅτι θὰ ἔπρεπε νὰ ὑπάρχει ἕνα ἰσχυρὸ κράτος τὸ ὁποῖο θὰ ἔθετε ὡς κεντρικό του σκοπὸ τὴν προάσπιση καὶ διαφύλαξη τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἔθνους καὶ τὴν πραγμάτωση τῆς Μεγάλης Ἰδέας. Κατὰ τὸν Βεζανῆ προσφορότερο πολίτευμα γιὰ τὸν ἐπιτυχέστερο προσανατολισμὸ τῆς Ἑλληνικῆς Πολιτείας γιὰ τὴν ἐπίτευξη αὐτοῦ τοῦ σκοποῦ ἦταν ἕνα πολίτευμα εἴτε δημοκρατικὸ ἀλλὰ μὲ ἔντονα στοιχεῖα αὐταρχισμοῦ, εἴτε ἕνα καθαρὰ αὐταρχικὸ καθεστώς, παρὰ τὶς δικές του ἐγγενεῖς ἀδυναμίες. Ὅποιο ὅμως καὶ ἄν ἦταν τελικὰ τὸ πολίτευμα θὰ ἔπρεπε νὰ ἐπιτύχει νὰ ἀλλάξει τόσο τὸ πνεῦμα τοῦ λαοῦ ὅσο καὶ τῶν διοικούντων. Χωρὶς αὐτὴ τὴν ἠθικὴ καὶ πνευματικὴ ἐπανάσταση, ὁ Βεζανῆς θεωροῦσε ὅτι ἡ ἁπλὴ ἀλλαγὴ πολιτειακῶν τύπων καὶ θεσμῶν δὲν θὰ ἔφερνε οὐσιαστικὸ ἀποτέλεσμα.

Ἀπὸ τὸ ὀπισθόφυλλο τοῦ βιβλίου

ΙΩΝ ΔΡΑΓΟΥΜΗΣ: ΟΙ ΙΔΕΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΤΟΥ, ΤΟ ΕΡΓΟ ΚΑΙ Η ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ

ΙΩΝ ΔΡΑΓΟΥΜΗΣ: ΟΙ ΙΔΕΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΤΟΥ, ΤΟ ΕΡΓΟ ΚΑΙ Η ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ

Ἰωάννης Χολέβας – Ἀθανάσιος Κορμαλῆς, Ἴων Δραγοῦμης: Οἱ ἰδέες καὶ οἱ ἀγῶνες του, τὸ ἔργο καὶ ἡ δολοφονία του
Ἐκδόσεις Πελασγός

 
Ἄν θυμηθοῦμε τὴν Ἰδανικὴ Πολιτεία τοῦ Πλάτωνος ποὺ ἤθελε τοὺς ἄρχοντες φιλοσόφους, ὁ Ἴων Δραγοῦμης ἦταν ἀσφαλῶς ὁ κατάλληλος γιὰ τὴ χώρα πολιτικὸς ἄρχοντας.
Ὡς προσωπικότητα ἦταν ὁλοκληρωμένος καὶ ὡς πολιτικὸς ἡγέτης ἰδεώδης, ἀφοῦ ἦταν φιλόσοφος, δημοσιολόγος, οἰκονομολόγος καὶ κοινωνιολόγος καὶ συγχρόνως δραστήριος καὶ ἀποτελεσματικὸς ὀργανωτής, τολμηρὸς μαχητὴς στὶς ἐθνικὲς καὶ λαϊκὲς ἐπάλξεις καὶ ἡρωϊκὸς ἀγωνιστὴς γιὰ τὰ συμφέροντα τοῦ ἔθνους.
Ὁ Ἴων ὑπῆρξε πολὺ μεγάλος καὶ πολὺ σημαντικός. Ἀλλὰ ἡ μοίρα τῶν μεγάλων εἶναι νὰ ἀμφισβητοῦνται καὶ νὰ βάλλονται ἀπὸ τοὺς μικρούς, τοὺς ἀσήμαντους καὶ τοὺς συμπλεγματικούς.
Ἀπὸ τὶς σφαῖρες κάποιου τέτοιου ἀσήμαντου, ποὺ τὸ χέρι του κινήθηκε μὲ τὴν καθοδήγηση κάποιων ἄλλων μικρῶν καὶ ἀσήμαντων, ἔπεσε ἕνα πανάξιος Ἕλληνας, ὁ ἀξιολογώτερος Μακεδών, μιὰ φωτεινὴ διάνοια καὶ ἕνας ἄριστος καὶ μὲ εὐρύτατο μέλλον πολιτικός.
Τὸ λιγότερο ποὺ μποροῦμε νὰ κάνουμε τιμῶντας τὴ Μνήμη του καὶ ἐκτελῶντας τὸ χρέος μας πρὸς τὴν Ἑλλάδα, ὅπως ἐκεῖνος τὸ χάραξε, εἶναι νὰ φωτιζόμαστε καὶ νὰ παραδειγματιζόμαστε ἀπὸ τὶς ὑπέροχες παρακαταθῆκες του.

Ἀπὸ τὸ ὀπισθόφυλλο τοῦ βιβλίου.

ΜΑΝΟΣ ΦΑΛΤΑΪΤΣ: ΣΠΑΡΤΙΑΤΙΚΗ ΚΟΙΝΟΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΕΙΑ

ΜΑΝΟΣ ΦΑΛΤΑΪΤΣ: ΣΠΑΡΤΙΑΤΙΚΗ ΚΟΙΝΟΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΕΙΑ

«Καμία ἄλλη περίπτωσις ἀνθρωπίνης κοινωνίας, ἐξαιρουμένων, ἴσως, τῶν πρώτων Χριστιανικῶν Κοινοβίων τῶν Κατακομβῶν, δὲν ἐστηρίχθη ἐπάνω σὲ τόσο ἰσχυρὲς βάσεις ἀληθινῆς δημοκρατίας καὶ ἀγάπης, ὅσο ἡ Σπάρτη.
Στὰ Γυμνασιακά μας ἱστορικὰ βιβλία τὴν γνωρίσαμε, λειψὴ ὅμως, καὶ ἐν πολλοῖς παρεξηγημένη. Καὶ οἱ ἱστορικοί μας ἄνδρες τὴν ἔδωσαν, νομίζω, ἐπιπόλαια∙ ἐνῶ οἱ αἰσθητικοὶ καὶ φιλότεχνοι τὴν ἀρνήθηκαν τελείως, γιατὶ ἐκείνη δὲν ἄφησε, ὅπως ἡ Ἀθήνα Παρθενῶνες καὶ μνημεῖα. Τὸ Κοινοτικὸ πολίτευμα τῆς Σπάρτης διατηρήθηκε πεντακόσια ὁλόκληρα χρόνια, κάνοντας τὴν πόλη πρώτη στὴ δόξα καὶ τὴν εὐνομία ἀνάμεσα στὶς ἄλλες ἑλληνικὲς πόλεις. Κι αὐτὸ ὠφείλετο στὴν πιστὴ τήρηση τῶν νόμων τοῦ μεγάλου Φιλοσόφου καὶ Ἀρχηγοῦ Λυκούργου».

Ὁλόκληρο τὸ ἄρθρο στὸ Ἔνζυμο, τεῦχος Ε΄

 

ΑΓΙΣ Ο ΤΕΤΑΡΤΟΣ: ΕΝΑΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΗΣ ΒΑΣΙΛΙΑΣ

ΑΓΙΣ Ο ΤΕΤΑΡΤΟΣ: ΕΝΑΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΗΣ ΒΑΣΙΛΙΑΣ

Ἐνῶ λοιπὸν, ὁ Ἄγις ὁδηγοῦνταν πρὸς τὴν ἀγχόνη, καθὼς εἶδε κάποιον ἀπὸ τοὺς ὑπηρέτες του νὰ εἶναι περίλυπος καὶ νὰ κλαίει, τοῦ εἶπε: «Πάψε νὰ κλαῖς, ἄνθρωπέ μου∙ γιατὶ ἔτσι παράνομα καὶ ἄδικα ποὺ φονεύομαι, εἶμαι καλύτερος ἀπὸ τοὺς δολοφόνους μου». Κι ἀφοῦ τὰ εἶπε αὐτά, πέρασε μόνος του τὴ θηλιὰ στὸ λαιμό του».

Πλουτάρχου, Βίοι Παράλληλοι, Ἄγις

Ὁλόκληρο τὸ ἄρθρο στὸ Ἔνζυμο Ε΄

Η ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΗ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

Η ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΗ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

Ἡ ἐνασχόληση μὲ τὴν ἀριστερὴ ἰδεολογία μοιάζει συχνὰ μὲ τὸ νὰ πέφτει κανεὶς κατακέφαλα σὲ ἕναν ἀπύθμενο λάκκο ἀντιφάσεων. Ἔχει μεγάλη σημασία νὰ καταλάβουμε, ὡστόσο, ὅτι ἡ Ἀριστερὰ ὄχι μονάχα ἀδιαφορεῖ γιὰ τὶς ἀντιφάσεις ποὺ τὴν χαρακτηρίζουν, ἀλλὰ στὴν πραγματικότητα αὐτές της οἱ ἀντιφάσεις ἀποτελοῦν συστατικὸ στοιχεῖο τῆς ἰδεολογίας της. (…) Ἡ κριτικὴ πρὸς τὶς μὴ δυτικὲς κουλτοῦρες κατ’ οὐσίαν ἀπαγορεύεται, ἀκόμη κι ὅταν αὐτὲς οἱ κουλτοῦρες εἶναι διαμετρικῶς ἀντίθετες πρὸς τὶς ἀξίες τῆς Ἀριστερᾶς. Παραδόξως, ἐνῶ ἡ Ἀριστερὰ κατηγορεῖ ὁρισμένους χριστιανοὺς γιὰ «σεξισμό», «μισογυνισμό» καὶ «ὁμοφοβία», ἀντιμετωπίζει μὲ μεγάλη συγκατάβαση τὸ Ἰσλᾶμ. Τοῦτο συμβαίνει παρ’ ὅλο ποὺ αὐτὰ ποὺ καταλογίζει ἡ Ἀριστερὰ στὸν χριστιανισμὸ ἰσχύουν καὶ γιὰ τὸ Ἰσλᾶμ, καὶ μάλιστα σὲ ἐξαιρετικὰ μεγαλύτερο βαθμό (…) Εἶναι δύσκολο νὰ μὴν παρατηρήσει κανεὶς αὐτὴν τὴν χρήση δύο μέτρων καὶ δύο σταθμῶν ὡς τίποτε περισσότερο ἤ λιγότερο ἀπὸ μία ἐκδήλωση ἔντονης αὐτοαπέχθειας τῶν λευκῶν ἀριστερῶν∙ τοῦ μίσους τους πρὸς ὁτιδήποτε λευκὸ καὶ δυτικό.

Ὁλόκληρο τὸ ἄρθρο στὸ «Ἔνζυμο», τεῦχος Ε΄

ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΕ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ «ΔΙΕΘΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ: ΜΙΑ ΕΙΣΑΓΩΓΗ». ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ: ΠΕΡΡΥ ΑΝΤΕΡΣΟΝ ΚΑΙ ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΙΤΣΙΚΗΣ (ἐκδόσεις «Ἔξοδος»)

ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΕ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ «ΔΙΕΘΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ: ΜΙΑ ΕΙΣΑΓΩΓΗ». ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ: ΠΕΡΡΥ ΑΝΤΕΡΣΟΝ ΚΑΙ ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΙΤΣΙΚΗΣ (ἐκδόσεις «Ἔξοδος»)

ΜΟΛΙΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΕ!

Σὲ 1-2 ἡμέρες θὰ ἔχει ὁλοκληρωθεῖ ἡ διανομή στὰ βιβλιοπωλεῖα τοῦ νέου βιβλίου  «ΔΙΕΘΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ: ΜΙΑ ΕΙΣΑΓΩΓΗ».

ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ: ΠΕΡΡΥ ΑΝΤΕΡΣΟΝ ΚΑΙ ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΙΤΣΙΚΗΣ

Ἐκδόσεις «Ἔξοδος», ‘Αθήνα 2019 (138 σελ.)

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ

Ὁ διεθνοῦς φήμης μαρξιστὴς ἱστορικὸς Πέρρυ Ἄντερσον παρουσιάζει μία συνοπτικὴ ἐπισκόπηση τῆς ἱστορίας τοῦ διεθνισμοῦ ἀπὸ τὸν 18ο αἰῶνα μέχρι σήμερα, σὲ μία διαλεκτικὴ σχέση μὲ τὴν γέννεση καὶ ἀνάπτυξη τοῦ ἐθνικισμοῦ, καθώς, ὅπως ἐπισημαίνει, τὸ νόημα τοῦ πρώτου ἐξαρτᾶται λογικὰ ἀπὸ μία ἔννοια τοῦ δεύτερου. Ὁ συγγραφέας παρουσιάζει τὸ ἀρχικὸ νόημα τοῦ διεθνισμοῦ καὶ παρακολουθεῖ τὶς ποικίλες μεταπλάσεις του, ἐπισημαίνοντας τὴν διαφορετικὴ σημασία ποὺ ἀποκτᾶ κάθε φορὰ ὁ ὅρος μαζὶ μὲ τὴν συχνὴ μετατροπὴ στὸ ἀντίθετό του, καθὼς ὁ ἐθνικισμὸς καὶ ὁ διεθνισμὸς ἀλληλοδιεισδύουν καὶ ἀντιμετατίθενται ἐντὸς τοῦ ἱστορικοῦ χρόνου.

Ὁ ἱστορικός, τουρκολόγος καὶ διεθνολόγος Δημήτρης Κιτσίκης παρουσιάζει μία σύντομη καὶ περιεκτικὴ ἀλλὰ καὶ προσιτὴ στὸ εὐρὺ κοινὸ πραγματεία περὶ ἐθνικισμοῦ. Ὁ συγγραφέας ἀναλύει τὸ φαινόμενο τοῦ ἔθνους, τὴν σχέση του μὲ τὸν πολιτισμὸ καὶ τὴν σύνδεσή του μὲ τὶς ἰδεολογίες τοῦ ἐθνικισμοῦ καὶ τοῦ διεθνισμοῦ καθὼς καὶ τὰ εἴδη τοῦ ἐθνικισμοῦ. Ὁ συγγραφέας, μὲ τὴν χρήση τῆς διαλεκτικῆς, καταλήγει στὸ συμπέρασμα ὅτι γιὰ νὰ μεταβεῖ ἡ ἀνθρωπότητα ἀπὸ τὴν ἀπόκλιση τοῦ ἐθνικισμοῦ στὴν σύγκλιση τοῦ διεθνισμοῦ πρέπει προηγουμένως ὅλα τὰ ἔθνη νὰ ἔχουν ἐνηλικιωθεῖ ὥστε ἡ πραγματικὴ ἰσότητα τῶν ἐθνῶν νὰ ὁδηγήσει σὲ μία παγκόσμια δημοκρατία, ἡ ὁποία συγκροτεῖται ἀπὸ τὰ πολιτισμικὰ συστατικὰ ὅλων τῶν ἐθνῶν.

 

ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΕ ΤΟ ΝΕΟ ΤΕΥΧΟΣ ΤΟΥ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟΥ ΜΑΣ-ΤΕΥΧΟΣ Ε (ΔΙΠΛΟ ΤΕΥΧΟΣ), ΤΡΙΜΗΝΙΑΙΑ ΕΚΔΟΣΗ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΤΗΣ ΑΝΤΙΓΟΝΗΣ

ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΕ ΤΟ ΝΕΟ ΤΕΥΧΟΣ ΤΟΥ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟΥ ΜΑΣ-ΤΕΥΧΟΣ Ε (ΔΙΠΛΟ ΤΕΥΧΟΣ), ΤΡΙΜΗΝΙΑΙΑ ΕΚΔΟΣΗ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΤΗΣ ΑΝΤΙΓΟΝΗΣ

ΤΟ ΕΝΖΥΜΟ -ΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΤΗΣ ΑΝΤΙΓΟΝΗΣ

«Οὔτοι συνέχθειν, ἀλλὰ συμφιλεῖν ἔφυν» – Σοφοκλέους Ἀντιγόνη, στίχος 523

Τεῦχος Ε, Φθινόπωρο-Χειμῶνας 2019 (Διπλὸ τεῦχος), 160 σελ.

ΣΗΜΕΙΑ ΔΙΑΘΕΣΗΣ ΤΟΥ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟΥ

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

  • Ἡ ὑψηλὴ στρατηγικὴ τῆς Βυζαντινῆς Αὐτοκρατορίας, τοῦ Ἐδουάρδου Λούτβακ
  • Ἡ Γάτα: ἐκ φύσεως ἐχθρὸς τοῦ φιλελευθερισμοῦ, τοῦ Ζίπ ντέ Πανᾶμ
  • Ἡ μεταφυσικὴ τῆς Ἀριστερᾶς, τοῦ Κόλιν Κλίαρλυ
  • Ὁ Ὀργουελικὸς ἐφιάλτης τῆς διαφυλικῆς πολιτικῆς, τοῦ Μπρένταν Ο’ Νήλ
  • Ἡ Εὐρώπη εἶναι μία ἀποικία τῶν χρηματοπιστωτικῶν ἀγορῶν, τοῦ Ἀλαῖν ντὲ Μπενουᾶ
  • Ἡ Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση ὁμοιάζει μὲ τὴν Σοβιετικὴ Ἕνωση τὸ 1991: Βρίσκεται στὰ πρόθυρα τῆς καταρρεύσεως, τοῦ Τζῶρτζ Σόρος
  • Πῶς νὰ καταστρέψετε ἕναν πολιτισμό, τοῦ Νταμιᾶν Ρουίθ
  • Τὸ πρόγραμμα τοῦ ἱσπανικοῦ Vox γιὰ τὸ μεταναστευτικό
  • Τὰ ἰδεολογικὰ θεμέλια τοῦ δημοκρατισμοῦ, τῶν Ρότζερ Ἤτγουελ καὶ Μάθιου Γκούντγουϊν
  • Ὁ ἐθνοδημοκρατισμὸς ἦρθε γιὰ νὰ μείνει, τοῦ Γκρὲγκ Τζόνσον
  • Σπαρτιατικὴ Κοινοτικὴ Πολιτεία, τοῦ Μάνου Φαλτάϊς
  • ΒΙΟΙ ΗΡΩΩΝ : Ἆγις Δ΄, ἕνας ἐπαναστάτης βασιλιᾶς, τῆς Ἑλένης Σκρεπέτη

Ξεφυλλίστε μερικές σελίδες…

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΓΕΩΡΓΑΛΑΣ: Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΩΝ ΑΡΙΣΤΩΝ

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΓΕΩΡΓΑΛΑΣ: Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΩΝ ΑΡΙΣΤΩΝ

«Ὁ ἄνθρωπος ποὺ ἀνακάλυψε μιὰ νέα ἀλήθεια, ὄφειλε προηγουμένως νὰ κατασυντρίψει σχεδὸν ὁτιδήποτε ἀπὸ τὴ σφαγὴ ἀμέτρητων κοινοτοπιῶν».
Σ’ ἐσένα ποὺ μὲ διαβάζεις
Τοῦτο τὸ βιβλίο εἶναι μιὰ πρόταση. Μιὰ πρόταση, ποὺ μπορεῖ νὰ σὲ ἐκπλήξει, ἀκόμη καὶ νὰ σὲ προκαλέσει. Διότι:
– Γκρεμίζει ἕνα πλῆθος ἀπὸ κατεστημένες ἀντιλήψεις, ποὺ σοῦ ἔμαθαν νὰ τὶς θεωρεῖς γιὰ ἀξιωματικὲς «ἀλήθειες».
– Σχεδιάζει μιὰ Νέα Πολιτεία, μὲ τρόπους «ἀνορθόδοξους».
Γράφει ὁ Ὀρτέγκα-υ-Γκασσέτ:
«Ὁ ἄνθρωπος ποὺ ἀνακάλυψε μιὰ νέα… ἀλήθεια, ὄφειλε προηγουμένως νὰ κατασυντρίψει σχεδὸν ὁτιδήποτε ἀπὸ τὴ σφαγὴ ἀμέτρητων κοινοτοπιῶν».
Τὸ ὁμολογῶ: ἡ πρότασή μου εἶναι ἀνορθόδοξη.
Σὲ καλῶ ὅμως νὰ τὴ σκεφθεῖς, ἀντὶ ν’ ἀντιδράσεις ἀνακλαστικά. Ἐξέτασέ την. Ἄν δὲ σὲ πείσει, μεῖνε στὶς ἰδέες σου. Ἀλλά:
– Μὴν τὴν ἀπορρίψεις ἀπὸ τρόμο μπροστὰ στὸ διαφορετικό.
– Μὴν τὴν δεχθεῖς ἀπὸ ἄκριτο ἐνθουσιασμὸ γιὰ τὸ διαφορετικό.
Ἐκεῖνο ποὺ σοῦ ζητῶ εἶναι νὰ σχηματίσεις γνώμη, ἐπάνω στὴν πρότασή μου, ὕστερα ἀπὸ ἀνεξάρτητη, καθαρὰ δική σου διανοητικὴ διαδικασία. Καὶ γιὰ νὰ εἶναι αὐτὴ ἡ διαδικασία τέτοια, ὀφείλεις ν’ ἀπαλλαγεῖς ἀπὸ τὶς προδεσμεύσεις ποὺ σοῦ ἐπέβαλαν.
Τὸ χρῶμα τῶν μαλλιῶν ἤ τῶν ματιῶν σου δὲν τὸ διάλεξες. Τὶς ἰδεολογικές σου πεποιθήσεις ὅμως ὀφείλεις νὰ τὶς διαλέξεις.
Πιθανότατα ἡ πρότασή μου θὰ σοῦ φανεῖ «ἐξωπραγματική», πολὺ πολὺ «φανταστική». Εἶναι. Ὅμως κάθε νέο ἐπίτευγμα ἀρχίζει σὰν ἔργο τῆς φαντασίας. Αὐτὸ ἰσχύει, ἴσως ἀκόμη περισσότερο, γιὰ τὶς νέες Πολιτεῖες. Ἡ πραγμάτωσή τους εἶναι ἀδύνατη ἄν δὲν προηγηθεῖ ἡ διανοητικὴ ἀποκόλληση ἀπὸ τὶς ἰσχύουσες πολιτειακὲς δομὲς καὶ ἡ διανοητικὴ κατασκευὴ μιᾶς νέας μορφῆς πολιτειακῆς ὀργανώσεως, ποὺ ὡς ἐκείνη τὴ στιγμὴ δὲν ὑπῆρχε. Δηλαδή, τὸ πρῶτο στάδιο ἀνήκει στὴ φαντασία, σ’ αὐτὴν τὴν τεράστια ἀπολυτρωτικὴ δύναμη τοῦ ἀνθρώπου. Τὰ Κατεστημένα ἔχουν ἕνα θανάσιμο ἐχθρό: τὴ φαντασία. Γι’ αὐτὸ σὲ ὑποβάλλουν σὲ φαντασιοεκτομή. Μὴν τοὺς ἀφήσεις. Ξέρε: Ὅταν φανταστοῦμε κάτι, σημαίνει ὅτι μποροῦμε καὶ νὰ τὸ κάνουμε «πρᾶγμα» -ἄν ὄχι στὸ παρόν, ὁπωσδήποτε στὸ μέλλον.
Ἀπὸ τὴν εἰσαγωγὴ τοῦ συγγραφέα.
Γεωργίου Γεωργαλά, Ἡ Δημοκρατία τῶν Ἀρίστων, ἐκδόσεις «Σμυρνιωτάκη», Ἀθήνα, 1988
Κανένα ἀπὸ τὰ σύγχρονα καθεστῶτα, δυτικὰ-ἀνατολικά-τριτοκοσμικά, δὲν εἶναι ἀξιοκρατικά. Κανένα τους δὲν παρέχει ἐλευθερία. Κανένα τους δὲν ἐξασφαλίζει δικαιοσύνη. Ὅλα τους ἐκφράζουν τὴν ἀποτυχία τοῦ ἀνθρώπου ὡς πολιτικοῦ ὄντος. Καὶ τὸν σέρνουν ἀπὸ καταστροφὴ σὲ καταστροφή, πρὸς ἕνα καθολικὸ ἀδιέξοδο. Μέσα στὸ ζοφερὸ σπήλαιο τῆς Ἀναξιοκρατίας, οἱ λίγοι, οἱ ἐκλεκτοί, οἱ Ἄριστοι, ὁραματίζονται τὸ φῶς -τὴ Λύση. Αὐτὴν ποὺ μέσα ἀπὸ τὴν Ἐπανάσταση τῶν Ἀξιῶν, θὰ ὁδηγήσει στὴν πρώτη ἀληθινὴ Δημοκρατία τῆς Ἱστορίας: στὴ Δημοκρατία τῶν Ἀρίστων.
Ἀπὸ τὸ ὀπισθόφυλλο τοῦ βιβλίου

ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΤΟ ΚΑΤΕΒΑΣΕΤΕ ΑΠΟ ΕΔΩ:

«ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ» ΑΛΑ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΑ

«ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ» ΑΛΑ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΑ

Ποτὲ δὲν ἦταν ὑπέρτατη ἀξία τῆς ἑλληνικῆς πολιτικῆς ὁ καθαρὸς ἐθνικισμός, ἀλλὰ μία νέα μιχτὴ ἀξία, ὁ ‘ἐθνικισμὸς μὲ ὄργανα ἐμᾶς’… Καθαρὸς Ἐθνικισμός, σημαίνει νὰ θέτης τὴν ἰδέα τῆς πατρίδας ψηλότερα ἀπὸ κάθε τί καὶ νὰ θυσιάζης γι’ αὐτὴν κάθε ἄλλο. Ὁ ἐθνικιστὴς θὰ μεταχειριστῆ ἐκεῖνα τὰ πρόσωπα καὶ ἐκεῖνα τὰ μέτρα, ποὺ θὰ φέρουν τὴν πραγματοποίηση τῆς ἰδέας του. Ὅλα τὰ ἄλλα θὰ μείνουν κατὰ μέρος… ‘Ἐθνικισμὸς μὲ ὄργανα Ἐμᾶς’ σημαίνει, ὅτι θέλομε νὰ ὑπηρετηθῆ ἡ ἰδέα τῆς πατρίδας, ἀλλὰ ὄργανά της δηλ. κυβερνῆτες νὰ εἴμαστε ἐμεῖς καὶ μόνο ἐμεῖς. Θὰ προτιμήσουμε νὰ ὑπηρετηθῆ χειρότερα ἡ ἰδέα τῆς πατρίδας παρὰ νὰ ὑπηρετηθῆ ἀπὸ ἄλλους… Κάθε κόμμα, κάθε πολιτικὴ δύναμη ἀμέσως μετὰ τὴν ἀξία ‘Ἐθνικισμὸς μὲ ὄργανα ἐμᾶς’ ἔθετε τὴν ἀξία ‘Τὸ συμφέρον μας’. Τὸ ‘Συμφέρον μας’ σημαίνει νὰ ἱκανοποιηθοῦν τὰ ἰδιαίτερα, οἰκονομικὰ καὶ ἄλλα, συμφέροντα τῶν κομματαρχῶν καὶ τῶν ἐκλογέων μας, ἔστω κι ἄν ἔτσι βλάφτωνται τὰ ἀληθινὰ συμφέροντα κι αὐτῶν τῶν ἴδιων καὶ τοῦ λαοῦ ὁλόκληρου»…
Δὲν μποροῦμε ν’ ἀρνηθοῦμε ὅτι ὑπάρχουν πολλοί, ποὺ εἶναι ἀληθινὰ ἐθνικιστές, ἕτοιμοι νὰ θυσιάσουν τὴν ἰδέα τῆς πατρίδας ὅλα καὶ τὴ ζωή τους. Εἶναι ὅμως τόσοι πολλοί, ὥστε νὰ δίνουν αὐτὸ τὸν ἀποκλειστικὰ ἐθνικιστικὸ τόνο στὴν ὀργάνωση ὅλης τῆς πολιτικῆς μας ζωῆς; Νομίζω ὄχι… [Σ]τὴ μεγαλύτερη πλειονότητα , ὁ ἕλληνας ‘ἀστὸς’ δὲν εἶναι ἀληθινὸς ἐθνικιστής, δὲν ἔχει μέσα του ὡς ὑπέρτατη ζωντανὴ ἀξία, τὴν πατρίδα. Τονίζω τὸ ‘ὑπέρτατη ἀξία’, γιατί βέβαια σὲ ὅλους ὑπάρχει σὰν ἀξία ἁπλή. Πολλοὶ εἶναι ἐθνικιστές, δὲ θέλουν ὅμως νὰ κάμουν τὶς ἀπαραίτητες θυσίες, ποὺ εἶναι τὸ ἀναγκαῖο ‘μέσο’ γιὰ νὰ πραγματωθεῖ τὸ ἰδανικό τους. Ὡς πρὸς τὶς θυσίες, ἄς τὶς κάμουν οἱ ἄλλοι. Αὐτὴ εἶναι ἡ ἀπόκρυφη σκέψη τοῦ ἀστοῦ ἐθνικιστῆ. Ἔτσι βλέπουμε, ὅτι καὶ ὁ ἐθνικισμὸς καταντάει μία ψεύτικη ἀξία. Ἐπάνω ἀπ’ αὐτὴν μπαίνει τὸ ‘συμφέρον μας’, ‘ἡ ζωή μας’.

Δημήτριος Βεζανῆς, Τὰ προβλήματα τῆς σημερινῆς Ἑλληνικῆς πολιτικῆς, «Ἀναγέννηση» (Δεκέμβριος 1926), Χρονιά Α΄ φυλλάδιο 4ο, σ. 189-190.
Παρατίθεται στὸ Γιάννης Κολοβός, Ἐθνικισμός- Ἕνα κίνημα κατ’ ἐξοχὴν λαϊκό. Οἱ ἰδέες καὶ ἡ κοσμοθεωρία τοῦ καθηγητῆ Δημήτριου Σ. Βεζανῆ, ἐκδόσεις «Πελασγός», Ἀθήνα, 2019

ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ

ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ

ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

«Προσδιορίζοντας τὸ ἄτομο ὡς ἕναν ὀρθολογικὸ ὠφελιμιστῆ, ἡ φιλελεύθερη ἰδεολογία δὲν μποροῦσε νὰ ἀναγνωρίσει καμία ἄλλη μορφὴ συσχέτισης πέραν ἐκείνης ποὺ στηριζόταν στὸν ὑπολογισμὸ τοῦ ἀμοιβαίου ὀφέλους -δηλαδή, σὲ ἕνα συμβόλαιο. Ὁ φιλελευθερισμὸς δὲν ἀφήνει κανένα χῶρο γιὰ ἐκεῖνες τὶς μορφὲς συσχέτισης ποὺ βασίζονται στὴν αὐθόρμητη συνεργασία -ἤ, στὴν καλύτερη περίπτωση, καταδικάζει αὐτὲς τὶς σχέσεις στὴν ἀνασφάλεια καὶ τὸ περιθώριο. Ὅταν οἱ ἄνθρωποι ἀρχίζουν νὰ διαπληκτίζονται γιὰ τὰ δικαιώματά τους καὶ τὴ δίκαιη μοιρασιὰ τῶν ἀγαθῶν, ἡ αὐθόρμητη συνεργασία καταρρέει, οἱ ἄνθρωποι ἀρχίζουν καὶ διαπληκτίζονται γιὰ τὰ δικαιώματά τους. Δὲν εἶναι τόσο σημαντικὸ νὰ ξεδιαλύνει κανεὶς ποιό προηγήθηκε ἱστορικά, ὅσο τὸ νὰ ἀναγνωρίσει τὴν ἔνταση ποὺ ὑφίσταται, ἀπὸ τὴ μία μεριά, ἀνάμεσα στὴ συμβασιακὴ συσχέτιση, τοῦ γάμου, τῆς οἰκογένειας ἰδιαίτερα, καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη πλευρά, στὴν ἄποψη ποὺ βλέπει τὴν ὑπόσχεση τῆς δέσμευσης ὄχι ὡς συμβασιακὴ ὑποχρέωση ἀλλὰ ὡς δοκιμασία τοῦ ἀνθρώπινου χαρακτῆρα. Σύμφωνα μὲ τὴν πρώτη ἄποψη, ἡ ὑπόσχεση τῆς δέσμευσης ἰσχύει ὅσο αὐτὴ λειτουργεῖ πρὸς ἀμοιβαῖο ὄφελος, ἤ -σὲ μιὰ παραλλαγὴ λίγο καλύτερη ἀπὸ αὐτὴν τὴν προνοητικὴ ἠθική- ἐπειδὴ ὁ καθένας κρίνει ἐπιθυμητὴ τὴν ἑδραίωση τῆς ἀντίληψης ὅτι τηρεῖ τὶς ὑποσχέσεις του. Ἡ δεύτερη ἄποψη, ἀντίθετα, ἀρνεῖται νὰ θεωρήσει ὅτι ἡ τήρηση τῶν ὑποσχέσεων εἶναι ζήτημα κοινωνικῆς σύμβασης. Ὑποστηρίζει ὅτι «αὐτὸς ποὺ τηρεῖ τὶς ὑποσχέσεις του», ὅπως γράφει καὶ ὁ Κ. Ρ. Μινόγκ (K. R. Minogue) στὸ βιβλίο του The Liberal Mind (Ὁ φιλελεύθερος νοῦς), «ἔχει διαφορετικὸ χαρακτῆρα ἀπὸ ἐκεῖνον ποὺ τὶς ἀθετεῖ» καὶ ὅτι «αὐτὸς ὁ χαρακτῆρας μπορεῖ νὰ ἀξιολογηθεῖ ἐπαρκῶς μόνο μὲ ἠθικοὺς ὅρους».
Read more

Η «ΕΞΕΓΕΡΣΗ» ΤΩΝ ΚΑΚΟΜΑΘΗΜΕΝΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΚΑΙ ΟΙ ΕΥΘΥΝΕΣ ΤΩΝ ΓΕΝΕΩΝ ΤΗΣ ΠΑΡΑΣΙΤΙΚΗΣ ΕΥΜΑΡΕΙΑΣ

Η «ΕΞΕΓΕΡΣΗ» ΤΩΝ ΚΑΚΟΜΑΘΗΜΕΝΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΚΑΙ ΟΙ ΕΥΘΥΝΕΣ ΤΩΝ ΓΕΝΕΩΝ ΤΗΣ ΠΑΡΑΣΙΤΙΚΗΣ ΕΥΜΑΡΕΙΑΣ

ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

Ἡ ἔννοια τῆς πειθαρχίας στὸν τόπο μας σήμερα εἶναι ἐπικηρυγμένη ἐξ αἰτίας μίας πολιτικῆς καθηλώσεως. Ἡ πειθαρχία ἔχει ταυτισθῆ μὲ τὴν αὐταρχικὴ παιδεία, τοὺς διωγμοὺς τοῦ Δελμούζου, τὴν Μακρόνησο καὶ ἄλλα ἱστορικὰ γεγονότα ποὺ ἔζησαν κάποιοι σημερινοὶ γέροντες στὰ νιάτα τους καὶ ποὺ παραμένουν σ’ αὐτὰ σὰν νὰ μὴν ἔχη συμβῆ τίποτε ἄλλο ἔκτοτε καὶ σὰν μὴν ἔχουν συμβῆ τὰ κοσμογονικὰ γεγονότα ποὺ ἔχουν σημαδέψει τὴν ἐποχή μας.
Ἔτσι περιφρουροῦμε μὲ τὸ πάθος τῆς δεκαετίας τοῦ πενήντα τὸ ἀκαδημαϊκὸ ἄσυλο, γιὰ νὰ μποροῦν οἱ ὁποιοιδήποτε ὀργισμένοι νέοι νὰ εἰσβάλλουν στὰ πανεπιστήμια καὶ τὰ πολυτεχνεῖα καὶ νὰ τὰ κάνουν λίμπα ὅποτε τοὺς κάνει κέφι, περιμένοντας μὲ ἀπόγνωση νὰ ἐλέγξη κάποιος τὶς καταστροφικὲς παρορμήσεις τους ποὺ αὐτοὶ οἱ ἴδιοι ἀδυνατοῦν νὰ ἐλέγξουν. Ἀναπολῶντας τοὺς πρὸ πεντηκονταετίας ἀντιστασιακούς τους ἀγῶνες, κάποιοι γέροντες φαντάζονται ὅτι συμβαίνουν ἀνάλογα γεγονότα σήμερα καὶ ταυτίζονται μὲ τοὺς διαμαρτυρομένους κατὰ τῆς ἐκπαιδευτικῆς μεταρρυθμίσεως μαθητές, τοὺς ὁποίους βλέπουν ὡς ἥρωες ποὺ σκαρφαλώνουν στὴν Ἀκρόπολη γιὰ νὰ κατεβάσουν τὴν γερμανικὴ σημαία. Γιατί εἶναι ἴδιον τῶν γερόντων, ποὺ δὲν ἔχουν παρόν, νὰ ζοῦν στὸ δοξασμένο τους παρελθόν. Ἔτσι δὲν μποροῦν νὰ δοῦν ὅτι οἱ μαθητὲς ποὺ διαμαρτύρονται κατὰ αὐτῆς τῆς ἐκπαιδευτικῆς μεταρρυθμίσεως θὰ διαμαρτύρονται ἐναντίον ὁποιασδήποτε ἐκπαιδευτικῆς μεταρρυθμίσεως. Γιατί στὴν πραγματικότητα οἱ διαμαρτυρίες εἶναι τρόποι μὲ τοὺς ὁποίους ἐκφράζουν τὴν ὀργή τους καὶ εἶναι ὀργισμένοι γιατί τοὺς κάναμε πολὺ μαλθακοὺς γιὰ νὰ μποροῦν νὰ ζήσουν σ’ ἕνα κόσμο σκληρὸ καὶ ἀπάνθρωπο, ὅπου τὰ πάντα ἔχουν ὡς κίνητρο τὴν ἰδιοτέλεια. Ὅλοι μας, ὅσο καὶ ἱερὰ καὶ ἂν εἶναι τὰ ἀξιώματά μας, κάνουμε ὅ,τι θέλουμε γιὰ νὰ ἱκανοποιήσουμε τὸν ἑαυτούλη μας, γιὰ τὴν καλοπέρασή μας, γιὰ τὴν ἐξουσία μας, γιὰ τὴ δόξα μας καὶ γιὰ τὴν προβολή μας. Καὶ ὅλοι, χωρὶς νὰ φαίνωνται κάποιες ἐξαιρέσεις, γιὰ νὰ τὰ ἐξασφαλίσουμε ὅλα αὐτὰ δὲν διστάζουμε νὰ πατήσουμε σὲ ὁποιοδήποτε πτῶμα.
Read more