Ο ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΚΟΝΔΥΛΗΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΝΕΟΕΛΛΗΝΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΑΝΤΗΔΕΣ ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΕΡΗΦΑΝΟ ΛΑΟ ΤΟΥΣ

Ο ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΚΟΝΔΥΛΗΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΝΕΟΕΛΛΗΝΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΑΝΤΗΔΕΣ ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΕΡΗΦΑΝΟ ΛΑΟ ΤΟΥΣ

Ἡ σημερινὴ κατάσταση τοῦ «πολιτικοῦ κόσμου» δὲν ἀπέχει οὐσιαστικὰ ἀπὸ τὴ γενικὴ κατάσταση τοῦ περιούσιου λαοῦ καὶ ἀποτελεῖ ἐπίσης ἰσχυρότατο ἐμπόδιο γιὰ τὴν ἐκλογίκευση τῆς ἐθνικῆς πολιτικῆς. Ἄν ὁ «πολιτικὸς κόσμος» κάποτε ἐμφανίζεται χειρότερος ἀπὸ τὸν «λαό», ἐνῶ εἶναι ἁπλῶς ἴδιος, ὁ λόγος εἶναι ὅτι ὁ «λαός» ἤ ὅσοι μιλοῦν ἑκάστοτε στὸ ὄνομά του ἔχουν ἕνα τακτικό πλεονέκτημα ἀπέναντι στὸν «πολιτικό κόσμο»: μποροῦν νὰ τὸν ἀποκαλοῦν ἀνίκανο ἡ διεφθαρμένο χωρὶς νὰ φοβοῦνται δυσάρεστες συνέπειες -ἀπεναντίας μάλιστα, ἀποκτοῦν πολύτιμους καὶ ἐξαργυρώσιμους τίτλους δημοσίων κηνσόρων. Ἀλίμονο ὅμως σ’ ἕναν κοινοβουλευτικὸ πολιτικὸ ἄν τολμήσει νὰ ἀποκαλέσει τὸν δῆμο ἠλίθιο ἤ ἰδιοτελῆ κι ἀδιάφορο γιὰ τὸ ἐθνικό μέλλον ˙ἡ σταδιοδρομία του σέ μεγάλο βαθμό ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὴν ἱκανότητά του νὰ ἐγκωμιάζει τὶς μεγάλες ψυχικὲς ἀρετὲς καὶ τὴν εὐθυκρισία ἤ τοὐλάχιστον τὸ ἀλάνθαστο ἔνστικτο «τοῦ λαοῦ μας». Ὡστόσο δὲν ἔχουμε ἐνδείξεις γιὰ νὰ ὑποθέσουμε ὅτι πολλοὶ Ἕλληνες πολιτικοὶ στὶς ἡμέρες μας ἀντιμετωπίζουν τὸ δίλημμα τῆς ἐπιλογῆς μεταξὺ παρρησίας καὶ σταδιοδρομίας. Εἶναι οἱ ἴδιοι, στὴ μέγιστη πλειοψηφία τους, τόσο ζυμωμένοι μὲ τὶς διάφορες (ὄχι ἀναγκαία τὶς ἴδιες πάντοτε) ἐκφάνσεις ἐκείνου ποὺ συνιστᾶ τὴ σημερινὴ ψυχοπνευματικὴ ἐξαθλίωση τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ, ὥστε δὲν χρειάζεται κἄν νὰ κρύψουν μιὰ περιφρόνηση, τὴν ὁποία δὲν ἔχουν ἀρκετὸ ἐπίπεδο γιὰ νὰ αἰσθανθοῦν ˙μᾶλλον θαυμάζοντας τὸν λαὸ θαυμάζουν τὸν ἑαυτό τους ὡς ἡγέτη του καὶ μᾶλλον δείχνοντας κατανόηση πρὸς τοὺς ἄλλους ἐπαιτοῦν ἐπιείκεια γι’ αὐτοὺς τοὺς ἴδιους. Μεταξύ τους ἔχει ἄλλωστε ἐμπεδωθεῖ, ἄν ὄχι ἡ ξεκάθαρη συνείδηση, πάντως ἡ πρακτικὴ τοῦ ὅτι ἀποτελοῦν κι αὐτοί, ὅπως καὶ ὅλες οἱ ἄλλες κοινωνικές ὁμάδες, κλάδο μὲ εἰδικὰ συμφέροντα, μὲ μόνη τὴ διαφορά ὅτι ὁ κλάδος αὐτὸς ἐξυπηρετεῖ τὰ εἰδικά του συμφέροντα διαχειριζόμενος ἤ ἐκποιῶντας τὰ γενικὰ συμφέροντα πρὸς ὄφελος πολυπληθέστατων τρίτων. Ἡ ἀκραία καὶ ὀλεθριότερη περίπτωση αὐτῆς τῆς πρακτικῆς ἦταν ἡ ἔνταξη τῆς χώρας στὸν δρόμο τοῦ παρασιτικοῦ καταναλωτισμοῦ καὶ ἡ ἐκσυγχρονισμένη ἐμπέδωση τοῦ κοινωνικοῦ παρασιτισμοῦ μὲ ἀντάλλαγμα τὴν εὔνοια «τοῦ λαοῦ», ἤτοι τὴ νομή τῆς ἐξουσίας. Ἕνας τέτοιος «πολιτικὸς κόσμος» δὲν θὰ εἶναι ποτὲ ἱκανὸς ὡς σύνολο νὰ θέσει καὶ νὰ λύσει τὸ πρόβλημα τῆς ἐθνικῆς πολιτικῆς καὶ τῆς ἐθνικῆς ἐπιβίωσης παρὰ μόνον εὐκαιριακὰ καὶ φραστικά ˙εἶναι ὁ ἴδιος ὄχι μόνο προαγωγός, ἀλλὰ καὶ προϊόν τοῦ κοινωνικοῦ παρασιτισμοῦ, ἀνήμπορος ὡς ἐκ τῆς φύσεώς του νὰ ἀντιταχθεῖ στὸν «λαὸ», ὅταν ὁ «λαὸς» ἀπαιτεῖ τὴν ἐκποίηση τοῦ ἔθνους γιὰ νὰ καταναλώσει περισσότερα καὶ νὰ ἐργασθεῖ λιγότερο. Πέρα ἀπ’ αὐτό, εἶναι ἀνίκανος νὰ κάνει κάτι τί διαφορετικὸ ἀπ’ ὅ,τι κάνει λόγω τοῦ ἐπιπέδου καὶ τοῦ ποιοῦ του. Ὅτι ὁ σημερινὸς ἑλληνικὸς «πολιτικὸς κόσμος», κοινοβουλευτικὸς καὶ ἐξωκοινοβουλευτικός, ἀποτελεῖται ὡς ἐπὶ τὸ πολὺ ἀπὸ πρόσωπα ἐλαφρὰ ἕως φαιδρά, δὲν ἀποτελεῖ κἄν κοινὸ μυστικό ˙ἀποτελεῖ πηγὴ δημόσιας θυμηδίας, συχνὰ μὲ τὴ σύμπραξη τῶν ἴδιων τῶν διακωμωδούμενων. Οἱ λίγοι, ποὺ ἔχουν γνώση καὶ συνείδηση, ποὺ κάτι εἶχαν καὶ κάτι διατηροῦν μέσα στοὺς ρηχούς, καριερίστες ἤ ἁπλῶς ψευτόμαγκες συναδέλφους τους, καταπίνουν κι αὐτοὶ τὴ γλώσσα τους ἤ μιλοῦν μὲ πρόσθετες περιστροφὲς ὅταν τὰ θέματα γίνονται ὁριακὰ γιὰ τὴν πολιτική τους ἐπιβίωση.

Παναγιώτης Κονδύλης, Προϋποθέσεις, παράμετροι καὶ ψευδαισθήσεις τῆς ἐθνικῆς πολιτικῆς
(Ὁ τίτλος τῆς ἀναρτήσεως εἶναι δικός μας – ΕΛΛΗΝΙΚΩΣ ΔΙΕΞΕΡΧΟΜΑΙ)

Η «ΕΞΕΓΕΡΣΗ» ΤΩΝ ΚΑΚΟΜΑΘΗΜΕΝΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΚΑΙ ΟΙ ΕΥΘΥΝΕΣ ΤΩΝ ΓΕΝΕΩΝ ΤΗΣ ΠΑΡΑΣΙΤΙΚΗΣ ΕΥΜΑΡΕΙΑΣ

Η «ΕΞΕΓΕΡΣΗ» ΤΩΝ ΚΑΚΟΜΑΘΗΜΕΝΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΚΑΙ ΟΙ ΕΥΘΥΝΕΣ ΤΩΝ ΓΕΝΕΩΝ ΤΗΣ ΠΑΡΑΣΙΤΙΚΗΣ ΕΥΜΑΡΕΙΑΣ

ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

Ἡ ἔννοια τῆς πειθαρχίας στὸν τόπο μας σήμερα εἶναι ἐπικηρυγμένη ἐξ αἰτίας μίας πολιτικῆς καθηλώσεως. Ἡ πειθαρχία ἔχει ταυτισθῆ μὲ τὴν αὐταρχικὴ παιδεία, τοὺς διωγμοὺς τοῦ Δελμούζου, τὴν Μακρόνησο καὶ ἄλλα ἱστορικὰ γεγονότα ποὺ ἔζησαν κάποιοι σημερινοὶ γέροντες στὰ νιάτα τους καὶ ποὺ παραμένουν σ’ αὐτὰ σὰν νὰ μὴν ἔχη συμβῆ τίποτε ἄλλο ἔκτοτε καὶ σὰν μὴν ἔχουν συμβῆ τὰ κοσμογονικὰ γεγονότα ποὺ ἔχουν σημαδέψει τὴν ἐποχή μας.
Ἔτσι περιφρουροῦμε μὲ τὸ πάθος τῆς δεκαετίας τοῦ πενήντα τὸ ἀκαδημαϊκὸ ἄσυλο, γιὰ νὰ μποροῦν οἱ ὁποιοιδήποτε ὀργισμένοι νέοι νὰ εἰσβάλλουν στὰ πανεπιστήμια καὶ τὰ πολυτεχνεῖα καὶ νὰ τὰ κάνουν λίμπα ὅποτε τοὺς κάνει κέφι, περιμένοντας μὲ ἀπόγνωση νὰ ἐλέγξη κάποιος τὶς καταστροφικὲς παρορμήσεις τους ποὺ αὐτοὶ οἱ ἴδιοι ἀδυνατοῦν νὰ ἐλέγξουν. Ἀναπολῶντας τοὺς πρὸ πεντηκονταετίας ἀντιστασιακούς τους ἀγῶνες, κάποιοι γέροντες φαντάζονται ὅτι συμβαίνουν ἀνάλογα γεγονότα σήμερα καὶ ταυτίζονται μὲ τοὺς διαμαρτυρομένους κατὰ τῆς ἐκπαιδευτικῆς μεταρρυθμίσεως μαθητές, τοὺς ὁποίους βλέπουν ὡς ἥρωες ποὺ σκαρφαλώνουν στὴν Ἀκρόπολη γιὰ νὰ κατεβάσουν τὴν γερμανικὴ σημαία. Γιατί εἶναι ἴδιον τῶν γερόντων, ποὺ δὲν ἔχουν παρόν, νὰ ζοῦν στὸ δοξασμένο τους παρελθόν. Ἔτσι δὲν μποροῦν νὰ δοῦν ὅτι οἱ μαθητὲς ποὺ διαμαρτύρονται κατὰ αὐτῆς τῆς ἐκπαιδευτικῆς μεταρρυθμίσεως θὰ διαμαρτύρονται ἐναντίον ὁποιασδήποτε ἐκπαιδευτικῆς μεταρρυθμίσεως. Γιατί στὴν πραγματικότητα οἱ διαμαρτυρίες εἶναι τρόποι μὲ τοὺς ὁποίους ἐκφράζουν τὴν ὀργή τους καὶ εἶναι ὀργισμένοι γιατί τοὺς κάναμε πολὺ μαλθακοὺς γιὰ νὰ μποροῦν νὰ ζήσουν σ’ ἕνα κόσμο σκληρὸ καὶ ἀπάνθρωπο, ὅπου τὰ πάντα ἔχουν ὡς κίνητρο τὴν ἰδιοτέλεια. Ὅλοι μας, ὅσο καὶ ἱερὰ καὶ ἂν εἶναι τὰ ἀξιώματά μας, κάνουμε ὅ,τι θέλουμε γιὰ νὰ ἱκανοποιήσουμε τὸν ἑαυτούλη μας, γιὰ τὴν καλοπέρασή μας, γιὰ τὴν ἐξουσία μας, γιὰ τὴ δόξα μας καὶ γιὰ τὴν προβολή μας. Καὶ ὅλοι, χωρὶς νὰ φαίνωνται κάποιες ἐξαιρέσεις, γιὰ νὰ τὰ ἐξασφαλίσουμε ὅλα αὐτὰ δὲν διστάζουμε νὰ πατήσουμε σὲ ὁποιοδήποτε πτῶμα.
Read more